Todos los capítulos de หมอร้ายหวงรัก: Capítulo 31 - Capítulo 40

แต่เขาสวนกลับเธอมาทันใดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง “แต่สุดท้ายก็อยู่ที่ความพอใจของตัวเองอยู่ดี” น้ำเสียงเขาดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่รู้หรอกว่าเขาให้ คำจำกัดความของคำว่าอยู่ที่ความพึงพอใจยังไง แต่เชื่อว่าคงไม่น่าจะเป็นอย่างที่เธอเข้าใจเลยสักนิด “เอาจริง ๆ นะคะ ทุกคนก็ต่างแสวงหาความสุขให้กับตัวเองและ ก็คนที่ตัวเองรักทั้งนั้น บางทีเส้นบาง ๆ ระหว่างความถูกต้องกับความถูกใจมันอาจจะไม่มีใครมาตัดสินผิดถูกได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะคะ” “แบบนี้สินะทั้งพ่อกับแม่ผมก็เลยเลือกความถูกใจพึงพอใจมากกว่าถูกต้อง” เธอจ้องหน้าคนเมาที่ตัดพ้อต่อว่าบิดามารดาเขาด้วยความเห็นใจ เรื่องปัญหาในครอบครัวเธอเชื่อว่ามีอยู่ในทุกครอบครัวแน่นอน อยู่ที่ว่าปัญหานั้นจะใหญ่หรือเล็กและรุนแรงแค่ไหน แต่สำหรับครอบครัวของเธอนั้นเธอเชื่อมาตลอดว่า ไม่ว่าครอบครัวเราจะมีปัญหาขัดแย้งอะไรกันก็ตามแต่ เราพร้อมที่จะพูดคุยและให้อภัยกันเสมอ ในวันที่ยังมีโอกาสใช้เวลาอยู่กับคนในครอบครัวที่เธอรักเธอจะดูแลเขาอย่างดีที่สุด ทะนุถนอมเขาในยามที่เขายังอยู่กับเรา เพราะไม่รู้เลยว่าวันไหนคือวันสุดท้ายที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน หากจะพูดอะไร

“อืม”ความรู้สึกเสียดเสียวบริเวณจุดกลางกายลามไล้ไปตามท้องน้อย ปั่นป่วนราวกับมีผีเสื้อนับร้อยบินวนอยู่ในช่องท้อง เสียงหวานครางแผ่วร่างกายที่หลับใหลไปด้วยความเพลียเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนอง“อือ…”เข้าใจว่าตนเองกำลังฝันเปียก ลืมตาพยายามขับไล่ความง่วงงุน เมื่อสติเริ่มมาเต็มที่จึงรับรู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกับน้องน้อยของเธอ“อื๊อ อาจารย์”เสียงที่เปล่งออกมาทั้งหวานและสั่นพร่า ยามนี้ใบหน้าคมเข้มกำลังคลุกเคล้าอยู่ตรงช่วงหว่างขาเธออย่างต่อเนื่อง“คุณทำให้ผมหิวแต่เช้าเลยนะ”เขาถอนริมฝีปากออก ดวงตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์ อยากจะเถียงขาดใจเสียเหลือเกินว่าเธอทำอะไร นอนหลับอยู่ดี ๆ ก็ถูกคนหื่นก่อกวนจนร่างกายบิดเร่าทานทนความเสียวซ่านไม่ไหว“หนูไม่ได้ทำอะไรเลย อื๊อ”“เถียงเก่ง”เขาลงโทษเธอด้วยการกดลิ้นมาละเลงลิ้มชิมน้ำหวานจากเกสรดอกไม้งามอย่างเมามัน คนถูกดุว่าเป็นเด็กดื้อเถียงเก่งถึงกับสะดุ้งเฮือกหากแต่ว่าร่างกายกลับเกร็งแอ่นเข้าหาริมฝีปากของเขาโดยอัตโนมัติ“เสียว อื๊อ เสียว”ถูกเล่นงานแต่เช้าจนร่างกายบิดเร่าไปมา มือบางเผลอขยับไปขยุ้มกลุ่มผมของเขาเอาไว้ ยิ่งเธอครางหนักเขายิ่งรัวลิ้นเร็วมากยิ่ง

สัตวแพทย์หญิงกิ่งดาวเลี่ยงหลบสายตาค้นคว้าของเพื่อนสาว ถึงเธอไม่บอกแต่เชื่อว่าเพื่อนก็คงพอจะรู้ การกลับมาเจอกันอีกครั้งคนที่ทำให้เธอใจเต้นแรงได้กลับไม่ใช่หมอโชติวัฒน์ แต่เป็นผู้ชายมาดเข้มสายดุดันที่ดูแลเธอในวันที่เธอเป็นลมต่างหาก“แค่เพื่อนกันแหละ”บ่ายเบี่ยงเลี่ยงความรู้สึกส่วนลึกความต้องการของตนเอง“อย่ามาตอแหล ตอบมาแค่ว่าอยากเขี่ยถ่านไฟเก่าให้มันคุอีกไหม”“เขี่ยยังไงไฟก็ไม่ลุกหรอก เชื่อเถอะ”นึกถึงคำพูดของเขาในวันที่ตรวจเยี่ยมอาการเธอก่อนออกโรงพยาบาล สถานะที่มอบให้คงเป็นได้แค่เพียงเพื่อนกันเท่านั้น“ถ้าเขี่ยไม่ลุกแล้วยายเตี้ยม่อต้อนั่นจะได้กินเขาเหรอ”คนมีประสบการณ์ต้องเสียผู้ชายงานดีให้กับยายพยาบาลเตี้ยประจำตึกศัลยกรรมยิ่งเพิ่มความระดับความไม่ชอบหน้าผู้หญิงคนนั้นทั้ง ๆ ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเสียด้วยซ้ำว่าเป็นใครมาจากไหน“……”“อยากรู้จริงว่ายายเตี้ยนั่นเป็นใคร”“วันที่ฉันไปนอนโรง’บาลได้ยินเขาเมาท์กันเรื่องปราบไปรับสาวพยาบาลตอนลงเวร คิดว่าก็คงจะเป็นคนนี้แหละ”“อ๋อ งานหลักเป็นพยาบาลแต่งานเสริมขายตัวสินะ”“แต่ดูท่าทางปราบเขาก็ไม่ได้คิดจะปิดนะ บางทีเขาอาจจะเป็นมากกว่าคู

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง“สวัสดีครับพี่ ๆ ผมมาส่งคนไข้จากโรงพยาบาล xxx ครับ”เสียงทุ้มนุ่มนวลเปิดประตูเข้ามาทักทายเพื่อนพี่ร่วมวิชาชีพถึงกับทำให้คนที่ยืนจัดยาหันขวับกลับไปมองด้วยความรู้สึกคุ้นชินหู“นาย/บุ๋ม”พอเห็นหน้ากันชัด ๆ ต่างฝ่ายต่างอุทานชื่อกันและกันออกมาด้วยความดีใจ บุรุษพยาบาลหนุ่มในชุดเสื้อของทีมกู้ชีวิตถึงกับเผยยิ้มกว้างดีใจที่ได้เจอเพื่อนเก่าสมัยเรียนมัธยมมาด้วยกัน“ดีใจจังได้เจอบุ๋ม เดี๋ยวค่อยคุยกันนะเราขอส่งเวรก่อน”“อืม”พยักหน้าหงึก ๆ พร้อมส่งยิ้มหน้าตาชื่นบานให้ ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้งหลังจากเรียนจบมัธยม นาย หรือ นนทกร สอบติดคณะพยาบาลศาสตร์ ที่ชลบุรีในขณะที่เธอสอบติดเป็นนักเรียนทุนของวิทยาลัยพยาบาลแห่งนี้ จากเพื่อนเด็กเรียนที่เคยติวหนังสือกลุ่มเดียวกันห่างหายกันไปตามหน้าที่ของใครของมัน วันนี้มีโอกาสได้เจอก็รู้สึกดีใจไม่น้อยปล่อยให้เขาส่งเวรคนไข้ VIP ให้เรียบร้อย เธอจึงเลี่ยงที่จะออกไปประเมินคนไข้รับใหม่ด้านนอกแล้วพาคนไข้ VIP ของผู้บริหารโรงพยาบาลเข้าห้องพัก พยายามไม่มองไปที่อาจารย์แพทย์มาดขรึมผู้ซึ่งยังนั่งตัวตรงดิ่งฟังเพื่อนเธอส่งเวรประวัติคนไข้ไม่ยอมขยับลุกไ

ไม่มีคำแก้ตัว แต่ต้องยอมรับผิดตามข้อมูลเชิงประจักษ์ที่ได้เห็น“ทำงานกันยังไง”“มินนี่ เดี๋ยวให้คุณพยาบาลเขาตรวจเช็กกับคำสั่งแพทย์อีกรอบก่อนก็ได้”เธอยืนสำรวม ยอมรับข้อผิดพลาดที่เกิดขึ้นโดยไม่มีเหตุผลใดแย้ง สัตวแพทย์หญิงกิ่งดาวยังพอมีเมตตากับเธอบ้าง เอ่ยยั้งเพื่อนสาวคนงามของเจ้าตัวให้ใจเย็นเสียก่อน“ตรวจน่ะให้ตรวจแน่ แต่เรื่องนี้พวกคุณจะรับผิดชอบยังไง มาตรฐานการพยาบาลของพวกคุณอยู่ที่ไหน แล้วต่อไปจะให้แน่ใจได้ยังไงว่าถูกต้อง ถูกคน”สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ“ขอโทษอีกครั้งนะคะ”“เรื่องนี้ผู้บริหารต้องรับรู้ หัวหน้าคุณอยู่หรือเปล่า ฉันจะรายงานการทำงานของคุณให้หัวหน้าคุณรับทราบ ไม่ใช่ว่าเอาคนสติเลื่อนลอย มาทำงานกับชีวิตคนแบบนี้”คำว่าสติเลื่อนลอยมันบาดลึกเข้ากลางใจ มือบางที่กุมประสานกันไว้ด้านหน้ากำไว้แน่น เธอไม่มีสิทธิ์โต้แย้งใด ๆ เปรียบเสมือนเป็นปลาเล็กปลาน้อยที่ไม่อาจหาญไปว่ายน้ำแข่งขันกับปลาตัวโตที่มีพละกำลังเหลือล้น เผลอ ๆ จะถูกเขาเขมือบกินตั้งแต่ยังไม่ทันได้ลงแข่งเสียด้วยซ้ำ และที่สำคัญคือเธอไม่มีสิทธิ์โต้แย้งเพราะว่าเกิดความผิดพลาดขึ้นจริง ๆ“พยาบาลจะรายงานหัวหน้าเรื่องความผิดพ