Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

@สวนสุขภาพแห่งหนึ่งใจกลางเมืองกรุงกิจกรรมของศูนย์หัวใจที่เปิดรับอาสาสมัครนอกแผนกครั้งนี้ บัวบูชานำเสนอตัวเองเข้ามาร่วมเป็นส่วนหนึ่ง ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคนที่กำลังร่วมเสวนาให้ความรู้เรื่อง ดูแลหัวใจให้ยังฟิต พิชิตโรค ร่วมกับอาจารย์แพทย์ผู้เชี่ยวชาญโรคหัวใจเลยสักนิดภาพใบหน้าคมคายดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นที่เธอเห็นจนคุ้นชินตา ไหนจะคิ้วหนาที่พาดเฉียงเหนือดวงตาไล่ลงมายังริมฝีปากหยักได้รูปที่สาว ๆ ในโรงพยาบาลต่างอยากได้ลิ้มลองเป็นเจ้าของแต่ขอโทษ ยายบุ๋มบิ๋มได้ลิ้มลองมาตลอด 4 เดือนแล้ว ปากนี่แหละที่ดูดเช้าดูดเย็น ดูดบนดูดล่างจนทำเอาเธอเคลิบเคลิ้มได้ตลอดที่อยู่ด้วยกันวันนี้ผู้ชายร้าย ๆ แต่เป็นเพอร์เฟ็กต์แมนของเธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสวมทับด้วยเสื้อกาวน์ดูสะอาดตามาพร้อมกับกางเกงสแล็กสีดำที่รีดคมเรียบกริบตามบุคลิกของเจ้าตัว“บุ๋มบิ๋ม มาฐานอบรมทำ CPR ช่วยพี่หน่อยสิคะหนู”คนเยอะมากเธอเข้าใจดี และฐานนี้พี่พยาบาลที่คุมฐานจำเป็นต้องใช้บุคลากรทางการแพทย์ในการสาธิตการปั๊มหัวใจผู้ป่วยไม่ต่ำกว่าสองคนที่ต้องช่วยดูว่าประชาชนที่สนใจสามารถทำได้ถูกต้องตามที่วิทยากรสอนหรือไม่“ได้ค่ะ”น้องใหม่อย่

วันต่อมา “พายุจะถล่มแถวบ้านย่าหรือเปล่านะวันนี้” พอเห็นร่างสูงใหญ่ของหลานชายอันเป็นที่รักเดินเข้าบ้านมาคุณหญิงประภาถึงกับเอ่ยแซวยกใหญ่ หากให้คาดเดาเจ้าตัวคงมีเรื่อง ไม่สบายใจหรือขบคิดไม่คลายถึงได้เดินทางมาเจอหน้ากันได้ในวันหยุดพักผ่อนเช่นนี้ “ผมก็เตรียมมาช่วยย่าอพยพหนีพายุยังไงล่ะครับ” รอยยิ้มมีเสน่ห์ผุดพรายขึ้นบนใบหน้า ใช่ว่าจะมีใครได้เห็นอาจารย์แพทย์สายดุดันในมุมนี้สักเท่าใดนัก ร่างสูงทรุดตัวนั่งลงข้าง ๆ หญิงสูงวัย ก่อนจะก้มลงกราบที่ตักคุณย่าเฉกเช่นทุกครั้งที่เขาเคยทำมาตั้งแต่เล็ก จนโต การแสดงออกที่ไม่เคยเปลี่ยนทำให้คนเป็นย่าเผยยิ้มพร้อมยกมือบางเหี่ยวย่นลูบศีรษะหลานชายด้วยความเอ็นดู “มาอ้อนย่าถึงที่แบบนี้มีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า” คนมีปัญหาถึงกับถอนหายใจเบา ๆ มาอารมณ์นี้แล้วเหตุใดคนที่คอยประคับประคองจิตใจเคียงข้างหลานชายมาตลอด 3 ปีจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น “วันมะรืนมีงานเลี้ยงฉลองยอดขายบริษัทน้ำมันครับ” บริษัทผลิตน้ำมันรายใหญ่ในประเทศที่เขาพูดถึงคือบริษัทที่บิดาเขาดำรงตำแหน่งเป็นกรรมการผู้จัดการอยู่ที่นั่น การจัดเลี้ยงยิ่งใหญ่ ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้คงไม่ต่าง

ช่วงเย็นของวันที่ไนต์คลับแห่งหนึ่ง“กูไม่อนุญาต และมึงก็ห้ามมาทำหน้าหม้อใส่น้องกูแบบนี้อีก”ทันทีที่คำว่า น้องชมพู่น่ารักโคตร ๆ ขอจีบได้ไหมหลุดออกมาจากปากนายแพทย์ คีตะพัฒน์ เสียงเข้มดุพร้อมคำเปรียบเปรยที่โคตรจะเจ็บจี๊ดใจกระแทกสวนกลับมาในทันใด แล้วไหนจะสายตาที่มองจ้องมา ตาขวางเขม่นเขานี่อีก“โว้ย อะไรจะหวงหนักขนาดนี้วะ นี่ถ้ากูไม่รู้นิสัยมึงมาก่อนกูก็คิดว่ามึงกำลังทำตัวเป็นหมาหวงก้างไว้แดกเองเลยนะไอ้คุณพี่กาย”“กูหวงเพราะกูรู้นิสัยมึงดี”กนธี ยังตอกกลับไม่ลดละ เสือผู้หญิงตัวพ่ออย่างเพื่อนเขา ไม่อยู่ในทำเนียบของว่าที่น้องเขยเขาเลยสักนิด“หึ อย่าให้กูรู้นะว่ามึงหวงเอาไว้กินเอง”“ไอ้คีย์ ปากมึงนี่วอนหาส้นตีนมากเลยนะ”“มึงก็อย่าไปแหย่มันบ่อยนักสิวะไอ้คีย์ กูเห็นนัดกันทีไรมึงก็ขยันทำให้มันของขึ้นทุกที พอ ๆ กูรำคาญ วันนี้กูนัดพวกมึงมากินเหล้าไม่ได้อยากมาฟังพวกมึงฟาดปากกันกลางวงเหล้าแบบนี้”ปรมินทร์ปรามเพื่อนด้วยน้ำเสียงติดจะรำคาญ เจอกันทีไรอีกคนก็ขยันเรียกบาทาเข้าหาตัว รู้แหละว่าเพียงต้องการจะแหย่ แต่ไอ้คนที่ออกอาการหวงน้องสาวบุญธรรมจนออกนอกหน้าไม่รู้ว่ามันจะรู้ตัวหรือเปล่าว่า

ในเมื่อเขาบีบเธอทางอ้อม แต่ทว่าข้อเสนอที่ได้รับนั้นเธอพอใจ ก็ถือว่าคุ้มค่ากับสิ่งที่เธอต้องให้เขาไป แฟร์ ๆ กันทั้งสองฝ่าย ที่สำคัญ อีกแค่สองเดือนเท่านั้นชีวิตเธอก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม “พ่อกินต้มสายบัวปลาทู ดีกว่านะคะ” ตักปลา ตักสายบัวส่งให้บิดา แนะนำกันเป็นอย่างดีแล้วว่ากินปลาดีกว่ากินเนื้อ มารดาก็เช่นกันเน้นปลา ผัก เพื่อสุขภาพ อายุมากขึ้น ระบบการเผาผลาญทุกอย่างภายในร่างกายมักจะทำงานมากขึ้นตามไปด้วย พอเข้ามาอยู่ในแวดวงสายสุขภาพแบบนี้ก็อยากดูแลสุขภาพของครอบครัวให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ พอมื้อเย็นผ่านพ้นไป ลูกสาวลูกชายกระตือรือร้นช่วยกันเก็บ จานชามไปล้างในห้องครัวเป็นที่เรียบร้อย หยอกล้อกันตามประสาพี่น้อง พอเดินออกจากครัวมาพร้อมกัน เห็นบิดามารดานั่งหันหน้าออกไปทาง หน้าบ้านพูดคุยกันเรื่องสัพเพเหระ สองพี่น้องหันมาจ้องหน้าหยั่งเชิงกันนิด ๆ แล้วออกสตาร์ตวิ่งเบียดกันออกมาสไลด์ลงบนตักบุพการีแย่งชิงตักแม่กันเหมือนทุกครั้ง แต่คราวนี้ไอ้น้องตัวดีชนะ “อุ๊ย! เขาถึงก่อน” พอเห็นไอ้ร่างยักษ์อ้อนนอนตักแม่ทำหน้ากวนบาทา ได้แต่ยืน เท้าเอวอีกมือชี้หน้าคาดโทษไอ้น้องชอบแกล้ง แต่เธอไม่ยอมแพ

แต่ทว่า… ทุกอย่างไม่เป็นไปอย่างที่เธอคิด เมื่อคืนเขาไม่ได้กลับมานอนห้องไม่บอกกล่าว ไม่มีข้อความใด ๆ ส่งมาบอกเธอสักนิดว่าหาย ไปไหนไม่บอกกล่าว ไม่มีข้อความใด ๆ ส่งมาบอกเธอสักนิดว่าหาย ไปไหน อดรู้สึกเป็นห่วงไม่ได้ จนอดรนทนไม่ไหวหยิบโทรศัพท์โทรหาเขาให้รู้แล้วรู้รอดแต่ปลายสายกลับเป็นฝากข้อความเสียอย่างนั้น ออกจากห้องเขากลับไปที่หอพักพยาบาลรีบแต่งตัวออกมาทำงานเผื่อว่าจะได้แอบสอดส่องแถวตึกผู้อำนวยการ แต่ความรู้สึกเป็นห่วงนั้นหายไปในทันที เมื่อเธอเดินทางมาถึงที่ทำงานในตอนเช้า พร้อมกับได้ยินข่าวเมาท์มอยเรื่องของเขากับอดีตคนรัก “นี่ ๆ เมื่อคืนพี่กับพี่ก้อยลงเวรตอนเที่ยงคืนครึ่งนะ รู้ไหมว่าพี่เจอใคร” พี่ดวงคนงามพยาบาลพี่เลี้ยงประจำตึกศัลยกรรมที่นี่มีเรื่องชวนน้องคุยตลอดไม่เคยตกข่าว “ใครเหรอคะ” “เจออาจารย์ปราบอุ้มหมอกิ่งเข้าห้องฉุกเฉิน” ไม่แปลกใจที่เรื่องของเขาจะเป็นข่าว Talk of the town ในโรงพยาบาล เพราะว่าแต่ไหนแต่ไรมาแวดวงสาว ๆ ที่อยากมีแฟนเป็นคุณหมอนั้นหวีดท่านรองผู้อำนวยการเทคะแนนให้เป็นอันดับหนึ่งมา โดยตลอด “ค่ะ” นั่งจิบกาแฟไปทำทีประหนึ่งว่าไม่สนใจ แต่ข้างในคืออยากใส่ใจว่าแฟน