Todos os capítulos de หมอร้ายหวงรัก: Capítulo 51 - Capítulo 60

“ไม่ได้เป็นอะไร แค่นี้นะ เราจะขึ้นหอแล้ว”ยังไม่ทันจะวางสายดี มือใหญ่ก็จับเธอยกขึ้นเล็กน้อย หลังจากนั้นไม่ต้องทำนายชะตาชีวิตเลยว่าวันนี้เขาจะเอาเธอให้คุ้มอย่างที่เขาบอก อีกกี่หน รู้เพียงแค่ว่าครั้งที่สองในท่า Reverse cowgirl ยิ่งช่วยให้ภายในเธอฟิตมากขึ้น เธอสัมผัสตัวตนของเขามากขึ้น“อ๊ะ… คุณ ฉันจุก”เอี้ยวหน้ากลับไปมองสบตาเขาด้วยแววตาขุ่นเคือง ปรมินทร์กระตุกยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ เคลื่อนใบหน้าเข้าหากระซิบบอกเธอใกล้ ๆ“ถ้าไม่อยากให้ผมรุนแรงเกินไป คุณต้องเป็นฝ่ายคุมเกมแล้วล่ะ”มือใหญ่ทั้งสองข้างที่ทำหน้าที่รั้งสะโพกเล็กของเธอให้เคลื่อนไหวขยับโยกขึ้นลงบนแก่นกายของเขาผ่อนปรนจังหวะรักให้ช้าลง บัวบูชาสูดลมหายใจอัดแน่นเข้าเต็มปอด แล้วคราวนี้เธอจะเป็นฝ่ายที่ทำให้เขาต้องร้องครางโหยหวนเสียบ้าง มือบางเอื้อมไปเกาะพนักพิงศีรษะในรถเอาไว้ แล้วจัดการควบขยับเป็นฝ่ายคุมเกมเสียเอง สะโพกที่ตอกตรึงสวนขึ้นมาเมื่อก่อนหน้าเกร็งนิ่งปล่อยให้เธอได้ควบคุมเขาตามอำเภอใจ“อืม…”เสียงอืออาในลำคอถึงกับทำให้บัวบูชายิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจ มือใหญ่สอดเข้ามาใต้ชุดเดรส กอบกุมเต้าทรวงขยำอย่างเมามันเพื่อระบายความเ

คราวนี้ทางปลายสายเงียบไปชั่วขณะ คนถูกถามเรื่องคำสั่งเพิ่มเติมจึงออกปากพูดขึ้นมา“ไม่เพิ่มอะไรครับ แต่บอกเขาโทรรายงานอาการคนไข้กับผมอีกทีตอนสิบโมง”คนรับคำสั่งแม้จะงง แต่ก็ย้ำถามน้องสาวอีกหน“บุ๋มบิ๋ม หนูได้ยินคำสั่งของอาจารย์ใช่ไหมลูก”(ได้ยินค่ะ)ตอบกลับมาเสียงเบา ๆ แล้วเจ้าตัวก็วางสายไป แต่พี่สาวที่หวังดี เพิ่งจะนึกอะไรขึ้นได้“เอ่อ อาจารย์ให้น้องโทรเข้าที่แผนกศูนย์หัวใจแล้วให้พยาบาล ที่ศูนย์ต่อสายถึงอาจารย์อีกทีใช่ไหมคะ หรือจะให้ดวงประสานงานต่อให้”ปรมินทร์ถอนหายใจอีกหน ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนที่จะออกจากห้องทำงานพยาบาลไป ไม่ลืมบอกคนที่ช่วยประสานงานให้เข้าใจ“เขามีเบอร์ส่วนตัวผม”แล้วก็เปิดประตูออกจากห้องไป ทิ้งให้พยาบาลเวรเช้าสามคนได้แต่มองหน้ากันด้วยความคาใจเมื่อรู้ลักษณะการทำงานของนายแพทย์ปรมินทร์จากปากพยาบาลมือหนึ่งของศูนย์หัวใจดีว่า‘เป็นกฎของอาจารย์ปราบค่ะ อาจารย์ไม่ให้เบอร์ส่วนตัวกับญาติคนไข้ ไม่ว่าจะ vip ระดับไหนก็ต้องติดต่อไปที่แผนกหัวใจก่อนแล้วให้พยาบาลรายงานอาจารย์อีกที’เวลาสิบโมงสิบห้านาทีร่างสูงสง่าใบหน้าเรียบตึง จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ตนเองผ่านแว่นตาร

วันที่งานเลี้ยงรุ่นเธอไม่เห็นสถานการณ์ว่าเป็นยังไง แต่อรวีร์กลับกล่าวขวัญถึงคนที่กำลังทำหน้าที่ขับรถในตอนนี้ว่า เมื่อก่อนเห็นขรึม ๆ เก๊กหล่อเป็นเด็กเรียนตอนติวหนังสือด้วยกัน แต่พอมาเจอกันอีกครั้ง เทกแคร์เพื่อนดี เอาใจใส่ คุยเก่ง เฟรนลี่กับเพื่อน ๆ ขึ้นเยอะรู้แหละว่ายายเอยคงปลื้มเพื่อนชายหน้าตี๋คนนี้อยู่ไม่น้อย อรวีร์ทำงานอยู่โรงพยาบาลเครือข่ายที่ศรีราชา เจ้าตัวบอกว่าหากรู้ว่านนทกรทำงานอยู่ชลบุรีเหมือนกันแบบนี้คงจะมีโอกาสได้เจอกันบ่อยขึ้นวันต่อมา“ได้เวลาอันสมควรแล้ว ผมขอเปิดการอบรมหลักสูตรการกู้ชีวิต ขั้นสูงสำหรับบุคลากรทางการแพทย์ประจำปี 2566 ณ บัดนี้ครับ”เสียงปรบมือดังก้องทั้งห้องประชุมหลังจากท่านรองผู้อำนวยการพ่วงตำแหน่งหัวหน้าศูนย์การเรียนรู้ทางระบบหัวใจและหลอดเลือดกล่าวเปิดงานวันนี้บัวบูชาเป็นหนึ่งในหกสิบคนที่เข้าร่วมอบรม ยอมรับว่าการได้เจอใบหน้าหล่อเหลาของเขาบ่อย ๆ มันทำให้จิตใจเธอไม่มั่นคงเท่าไรนัก แต่ตราบใดที่เธอยังทำงานอยู่ที่นี่การพบเจออาจารย์แพทย์ปรมินทร์คงวนเวียนอยู่แบบนี้บ่อย ๆ พยายามทำใจให้กล้าแข็งพร้อมเผชิญหน้ากับเขาเสียดีกว่า ท่องจำให้ขึ้นใจ สิ่งดี ๆ ที

การอบรมวันแรกสิ้นสุดลง“วันนี้สนุกสนานมาก”ผู้เข้าร่วมอบรมรอลงลิฟต์กันค่อนข้างเยอะ เธอกับนนทกรจึงเลือก ที่จะเดินลงบันไดจากชั้นสี่เพื่อเป็นการออกกำลังกายไปในตัว“วันนี้ว่าเข้มข้นแล้วนะ พรุ่งนี้เห็นตารางอบรมมีหัวข้อการกู้ชีวิต ขั้นสูงในคนไข้โควิดด้วย”เธอชวนเพื่อนชายคุยกันไปเรื่อย ๆ ในขณะที่ก้าวเดินลงบันไดไปพร้อม ๆ กัน“น่าสนุกนะ”“นายเคยเจอคนไข้โควิดหัวใจหยุดเต้นไหม”“ตั้งแต่ออกนอกสถานที่ไปกับรถฉุกเฉินยังไม่เคยเจออะ ที่โรง’บาลเราก็คล้าย ๆ กับที่นี่นะ เขามีทีมที่ดูแลคนไข้กลุ่มโควิดโดยเฉพาะ แต่เอาจริง ๆ เรียนรู้เอาไว้ก็ดีแหละ เพราะจะได้รู้ว่าปกติถ้าเกิดเหตุการณ์ขึ้นจริง ๆ ทีมเขาแบ่งหน้าที่กันยังไง เพราะต้องจำกัดคนที่สามารถเข้าไปช่วยคนไข้ด้วย”“ใช่ รอดูพรุ่งนี้เนอะ นี่แค่คิดว่าต้องใส่ชุดอวกาศปั๊มหัวใจคนไข้เหมือนอย่างที่เราทำกัน 5 รอบวันนี้ พอปั๊มคนไข้เสร็จได้ย้ายมาปั๊มพยาบาลต่อแน่ ๆ”“นั่นสิ”พูดจบก็หัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน ลืมสถานการณ์ตึงเครียดกันไปชั่วขณะ แต่จู่ ๆ นนทกรกลับตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับประเด็นที่เกิดขึ้นในการอบรมวันนี้“รองผู้อำนวยการโรง’บาลบุ๋มนี่โคตรจะเป๊ะเลยอะ สุดมาก”

“ยินดีค่ะ ถ้าหนูไปแล้วแต่เลือดยังไหลซึมอยู่ อาจารย์อย่าลืมเปลี่ยนแผลใหม่นะคะ”ยังเผลอไปสอนจระเข้ว่ายน้ำ มารู้ตัวอีกทีว่าตนเองทำเกินหน้าที่ ก็เมื่อตอนได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ พร้อมกับใบหน้าคมคายเงยขึ้น มาสบประสานสายตากับเธอนิ่ง ๆ“เป็นห่วงผม?”“ค่ะ”เธอพูดความจริงไม่ได้โกหก แต่ในฐานะที่มันแตกต่างออกไปจาก ที่ผ่านมาแน่นอน“แต่เป็นในฐานะของพยาบาลคนหนึ่งที่ต้องดูแลทุกคนเท่าเทียมกัน ไม่เลือกชนชั้น วรรณะ ชาติ หรือความพิเศษใด ๆ มากกว่าคนอื่น”ดวงตาคมกริบเข้มขึ้นมาเล็กน้อยในขณะที่ใบหน้าคมคายจุดแต้มรอยยิ้มที่มุมปากราวกับกำลังยิ้มเยาะ“นั่นสินะ ไม่ได้มีอะไรพิเศษมากกว่าคนของคุณอยู่แล้ว”อะไรคือคนของคุณ คุยกันว่าด้วยเรื่องทำแผล การให้การพยาบาลอยู่ดี ๆ แต่กลายเป็นว่าเขาโยนประเด็นมาถึงเรื่องคนของเธอคนของฉันคืออะไร“คนของหนูอย่างนั้นเหรอคะ”เขาต้องการจะสื่อถึงอะไร“อืม คนที่ทำให้คุณตัดสินใจยกเลิกสัญญาคู่นอนกับผมก่อนกำหนด”พูดเหมือนกับว่าต้นเหตุของปัญหาอยู่ที่เธอไม่ใช่เขา แล้วไม่ใช่คนของเขาหรือยังไงที่ทำให้เธอต้องตัดสินใจทำทุกอย่างให้มันถูกต้องแบบนี้ ใบหน้าสวยเชิดรั้นขึ้นมานิด ๆ