Todos os capítulos de หมอร้ายหวงรัก: Capítulo 41 - Capítulo 50

“ขอบคุณมากนะคะคุณหมอ”ปรมินทร์เพียงแค่พยักหน้ารับคำขอบคุณ แต่ก่อนที่จะเดินกลับเข้าห้องไป สายตาคมจดจ้องมองมาที่เธออีกครั้ง บัวบูชายิ้มขอบคุณพนมมือไหว้อาจารย์แพทย์คนเก่งด้วยความซาบซึ้ง“ขอบคุณมากนะคะอาจารย์”รอยยิ้มน้อย ๆ ที่ส่งมาให้เป็นกำลังใจก่อนที่เขาจะหมุนตัวจากไปนำพาหัวใจดวงน้อยให้รู้สึกฉ่ำชื่นในหัวใจไม่น้อย ภายใต้บุคลิกนิ่งเย็นชา พูดน้อย เธอพอจะรู้ดีว่าการที่เขาแสดงออกแบบนี้ก็เพื่อเป็นการสร้างเกราะป้องกันตนเองให้เขาดูเข้มแข็งไม่อ่อนไหวต่อปมที่อยู่ในใจเกี่ยวกับ เรื่องครอบครัวของเขาบิดาเธอถูกย้ายจากห้องผ่าตัดไปที่หออภิบาลผู้ป่วยหนักเกี่ยวกับระบบหัวใจและหลอดเลือด (CCU) สัญญาณชีพทั่วไปปกติ กราฟหัวใจ ไม่มีภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะ แต่ยังไม่ตื่นฟื้นได้สติดี ยังต้องใช้เครื่องช่วยหายใจและเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิดถึงแม้จะไม่สามารถเฝ้าได้ แต่พี่ ๆ ทีมพยาบาลแผนก CCU ซึ่งเคยทำงานร่วมกันเมื่อครั้งที่เธอเสนอตัวไปช่วยทำกิจกรรมที่สวนสุขภาพเมื่อช่วงปลายเดือนที่แล้ว พี่ ๆ ทุกคนน่ารักและเอ็นดูเธอมาก กลายเป็นเธอได้เข้าไปอยู่ในทีมการดูแลในฐานะพยาบาลพิเศษเฝ้าไข้บิดาเธอ ดูแลอย่างใกล้ชิดตลอด 24 ช

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ หนูก็ต้องขอบคุณอาจารย์อย่างสุดซึ้งทั้งเรื่องคุณพ่อด้วยค่ะ”“อืม ไปพักผ่อนเถอะ”ออกปากไล่เธอให้ออกจากห้อง แต่ก่อนจะออกไปขอขอบคุณเขาจากใจในแบบฉบับที่เป็นเธอสักนิดก็ยังดี ร่างเล็กโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ ตั้งใจกดจมูกลงบนแก้มสากของเขาเร็ว ๆ แล้วถอนตัวออก ส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้กับคนที่ยังนั่งนิ่งไม่ไหวติง“คืนนี้ฝันดีนะคะ หนูไปก่อนนะ”โบกมือลาเขาแล้วรีบออกจากห้องไปอย่างเร็วไว ก่อนที่จะข่มความเขินอายกับการที่เธออาจหาญหอมแก้มคนดุโทษฐานที่น่ารักไป หนึ่งฟอด รีบเดินออกจากทางเดินมาตามลำพังโดยที่ไม่ได้เหลียวหลังกลับไปมองว่ามีร่างสูงของอาจารย์แพทย์หนุ่มหน้าตี๋อีกหนึ่งคนที่เปิดประตูออกจากห้องมาแล้วยืนมองตามหลังพยาบาลสาวร่างเล็กที่มองแล้วคราวนี้สามารถระบุตัวได้ถูกต้องแม่นยำว่าเป็นใครบัวบูชาเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเข้าไปในห้อง CCU อีกครั้งเพื่อดูแลบิดา ถึงเวลาสี่ทุ่มพี่พยาบาลเข้ามาดูอาการบิดาอีกหนพร้อมกับบอกเธอว่า“เมื่อกี้อาจารย์ปราบโทรมาสอบถามอาการคนไข้เองเลย”“อาจารย์ว่ายังไงบ้างเหรอคะ ต้องเฝ้าระวังอะไรเป็นพิเศษเพิ่มเติมไหม”“ก็สั่งการรักษาละเอียดยิบ แต่หนูไม่ต้องกังวลหรอกจ

“ค่ะ แต่คุณไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ถึงคุณบอกว่าไม่ซีเรียส แต่ฉันจะคุยกับอาจารย์เรื่องจบความสัมพันธ์วันพรุ่งนี้เลย ในเมื่อคุณทั้งสองตกลงปลงใจเป็นแฟนกันแล้ว ความสัมพันธ์ของฉันกับอาจารย์ก็ไม่ควรจะเกิด ขึ้นอีก”“ขอบคุณนะคะ ที่เข้าใจหัวอกผู้หญิงด้วยกัน”กิ่งดาวยิ้มทั้งใบหน้า เอ่ยขอบคุณผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ยืนสำรวมอยู่ตรงหน้า เธอมองสบตากันนิ่ง ๆ ชั่วครู่“จะเข้ามานั่งก่อนไหมคะ เดี๋ยวบอกปราบให้ เมื่อกี้เสียเหงื่อเยอะคงจะอาบน้ำนานอยู่เหมือนกัน”ว่าแล้วเจ้าตัวก็ก้มลงหยิบบางอย่างที่โซฟา ก่อนจะยกขึ้นมาถือไว้ในมือ“ขอโทษด้วยนะคะ ตามสบายได้เลย ขอตัวไปแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน”แล้วกิ่งดาวก็ถือชุดชั้นในเดินเข้าห้องนอนเล็กที่เขาเตรียมไว้ในยาม มีแขกหรือเพื่อนเขามาพัก รวมทั้งเป็นห้องแต่งตัวของเธอไปโดยปริยาย ในวันที่เธอต้องมาค้างคืนกับเขาในช่วงก่อนหน้านี้ตอนนี้เหลือเพียงเธอที่ยืนอึ้งกับสถานการณ์ตรงหน้าถามตนเองว่าควรจะรอเผชิญหน้าคุยกับเขาให้รู้เรื่องกันไปเลย ดีไหมในวันนี้ แต่ทำไมรู้สึกว่าใจมันยังไม่แกร่งพอที่จะเผชิญหน้ากับเขาเขามีผู้หญิงคนอื่น แต่นั่นสิ เธอลืมสัญญาระหว่างเธอกับเขาไปแล้วหรืออย

เดิมทีตั้งใจชวนเพื่อนมาที่นี่ก็เพราะเกิดอารมณ์เบื่อ เซ็ง คิดว่าเพื่อนกับเหล้าจะช่วยให้เขาหลับสบายไม่หงุดหงิดกับข้อความไร้สาระของคู่นอน แต่โลกมันก็ช่างกลมเหลือเกินที่โคจรมาเจอความจริงบางอย่างหึ… ที่อยากจะจบความสัมพันธ์อย่างเร็วไว ที่แท้ก็เพราะแบบนี้นี่เองคีตะพัฒน์และกนธีมองพายุอารมณ์ของเพื่อนสนิทอยู่เงียบ ๆ จนกระทั่งเห็นสาวร่างเล็กในชุดเดรสเซ็กซี่น้อย ๆ ในกลุ่มที่ปรมินทร์โฟกัสสายตาบ่อย ๆ นั้นลุกขึ้นเดินไปทางห้องน้ำ ปรมินทร์ก็มีปฏิกิริยาตอบสนองทันที“กูไปเข้าห้องน้ำก่อน”“มึงจะไปเข้าห้องน้ำหรือจะไปตามสาวกันแน่”ปรมินทร์ชะงักเล็กน้อย สายตาเป็นเชิงล้อเลียน ความที่ไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่ของกนธีทำให้ปรมินทร์ไม่คิดจะปิดบัง เพราะเชื่อว่ายังไงเสีย มันต้องตามสืบต่อกันจนรู้“เด็กมึงล่ะสิ”คีตะพัฒน์ถึงกับกระตุกยิ้มมุมปาก ถึงปรมินทร์ไม่บอกแต่ท่าที เสียอาการของเพื่อนที่ไม่ค่อยจะมีโอกาสได้เห็นบ่อยนักแบบนี้ เขาคิดว่ายังไงก็มองไม่ผิด ตั้งแต่เห็นผู้หญิงคนนี้เดินเข้ามาพร้อมเพื่อนของเธออีกคน ปรมินทร์ก็จับจ้องมองไปที่โต๊ะนั้นแทบตาไม่กะพริบ“มีเรื่องต้องเคลียร์กันก่อนจบ”“หมายถึงเลิกเป็นคู่นอนก

“อื๊อ…”ครางประท้วงในลำคอเมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนยังคงรุกรานเธอไม่ยอมถอดถอนไป เขาจูบเธออย่างเอาเป็นเอาตายแทบไม่เปิดโอกาสให้เธอ พักเหนื่อยหายใจเลยสักนิด เขาไม่ยอมปล่อยให้เธอได้เป็นอิสระ ตอนนี้ ในสายตาเขาคงมองแค่ว่าเธอคือสิ่งของชิ้นหนึ่งที่เขาหาซื้อมันมาใช้สอย ยิ่งเสียไปแพงเท่าไร เขาก็ต้องใช้มันให้คุ้มกับราคาที่เขาเสียไปเท่านั้นและเมื่อเขาถอนริมฝีปากออก ประโยคต่อมาที่เขาบอกเธอยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดมากยิ่งขึ้นไปอีก“อย่าให้ผมรู้สึกว่าสิ่งที่ผมได้มันไม่คุ้มกับที่ผมให้ไป”ผิดจากที่คาดเดาเสียที่ไหน แล้วเธอจะทำยังไงได้ นอกจากทำหน้าที่ของเธอในคืนส่งท้ายให้ดีที่สุดและถูกใจเขามากที่สุดเท่าที่จะทำได้“ไปเบาะหลังดีไหมคะจะได้ไม่คับแคบ”ฝืนยิ้มหวานยั่วยวนเชื้อเชิญอีกฝ่ายให้ข้ามไปทำกิจกรรมกับเธอ ที่เบาะหลัง สายตาคมกริบมองมายังเธอประสานกันชั่วครู่แต่ไม่พูดอะไร นอกเสียจากยกตัวเธอข้ามไปด้านหลังและตัวเขาเองก็ตามมาติด ๆ วินาทีที่ร่างบางของเธอเอนลงบนเบาะนั่ง ร่างสูงใหญ่โถมทาบลงมาทับร่างของเธอในทันที กลิ่นกายของบัวบูชาที่เขาคุ้นชินปลุกไฟเสน่หาในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างห้ามใจเอาไว้ไม่อยู่