Todos los capítulos de สาปรักบุษบัน: Capítulo 21 - Capítulo 30

ทว่า... ปลายนิ้วหนากลับสะดุดกึกเข้ากับรอยแผลเป็นนูนเป็นริ้วยาวหลวงไกรพชะงักงัน ลมหายใจสะดุด ชายหนุ่มรั้งร่างบางให้ตะแคงข้าง เผยให้เห็นแผ่นหลังขาวผ่องที่มีรอยแส้ม้าห้ารอย ฝากรอยลึกพาดขวางเนื้อนวลอย่างทารุณรอยแผลเก่าที่ตกสะเก็ดนูนแดงตัดกับผิวขาวกระจ่างตาจนบาดหัวใจคนมอง อารมณ์พิศวาสวาบหวามพลันแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงโทสะอันบ้าคลั่ง ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความเคียดแค้นดั่งอสูรร้าย"ใครมันบังอาจทำร้ายเมียพี่!"เสียงคำรามต่ำลึกดังก้องลำคอ แฝงความเจ็บแค้นและห่วงใยหญิงสาวจนอกแทบระเบิด บุษบันมองใบหน้าคมคายที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นแทนตน แล้วน้ำตาก็เอ่อคลอเบ้า มือเรียวสั่นเทายกขึ้นลูบไล้แผงอกแกร่งที่สะท้อนขึ้นลงอย่างรุนแรงแผ่วเบา"อย่าเอ่ยถึงมันเลยเจ้าค่ะพี่ไกร เรื่องมันผ่านไปแล้ว""ผ่านไปแล้วอย่างนั้นหรือ?”ไกรพขบกรามแน่นจนเป็นสันนูนปูดโปน ยิ่งนางพยายามกล้ำกลืนความเจ็บปวดไว้ ก็ยิ่งเหมือนเอามีดกรีดซ้ำลงกลางใจเขา ชายหนุ่มจดจำรอยแผลทั้งห้ารอยไว้แนบกระดูก พร้อมสาบานกับวิญญาณบรรพบุรุษว่า ไม่ว่าไอ้ชาติชั่วตัวใดที่บังอาจลงทัณฑ์เมียรักของเขา เขาจะตามล่าไปกระชากคอและแล่เนื้อเถือหนังมันมาล้างแค้นให้สาสมเ

ลมแล้ง พัดพาเอาความระอุอ้าวเข้าปกคลุมคุ้งน้ำเมืองเกาะกชจนผืนน้ำในลำคลองสาขาเริ่มแห้งขอด ไร้ระลอกคลื่นคอยระบายความคาวเหม็น ฝูงปลาลอยตายเกลื่อนส่งกลิ่นเน่าคลุ้งไปทั่วคุ้มบ้านเรือนแพ ไม่ช้าไม่นาน มัจจุราชเงียบก็เริ่มแผลงฤทธิ์ ชาวบ้านริมฝั่งน้ำล้มป่วยระเนนระนาดด้วยอาการไข้ป่วงลงราก ทั้งถ่ายท้องทั้งอาเจียนจนหมดเรี่ยวแรง นอนตัวซีดเซียวรอความตายกันเกลื่อนกลาดความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมหัวใจคนจนทั่วทั้งบาง พวกหมอผีพื้นบ้านและคนทรงเจ้าฉวยโอกาสประโคมข่าวว่า ผีน้ำพิโรธ ชาวบ้านตาดำๆ ยิ่งเสียขวัญ พากันกู้หนี้ยืมสินนำเงินทองไปเซ่นสรวงเจ้าป่าเจ้าเขา ทว่ายิ่งบูชาก็ยิ่งมีแต่เสียงร่ำไห้เผาศพ เสียงเคาะโลงศพดังกังวานข้ามคุ้งน้ำไม่เว้นแต่ละวันข่าวร้ายลอยข้ามมาถึงคุ้มหลวง บุษบันสดับฟังอาการจากปากนังเจิมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตากลมโตคู่งามฉายแววมุ่งมั่นเมื่อรำลึกถึงตำรายาของท่านหมอโกศลผู้เป็นบิดานางรู้แจ้งแก่ใจในทันทีว่านี่หาใช่แรงสาปแช่งจากภูตผีตนใด หากแต่เป็นพิษจากซากเน่าเปื่อยที่ชาวบ้านตักน้ำดิบขึ้นมาดื่มกิน ครั้นเห็นว่าหากชักช้าแม้เพียงเสี้ยววัน ชีวิตของชาวบ้านตาดำๆ คงดับดิ้นไปมากกว่านี้ เจ้านางแห่งเกา

"คนบ้า คนทะลึ่ง ปากคอเราะรายนัก"ปากค่อนขอดทว่ามือเรียวกลับยอมปลดผ้าแถบออกช้าๆ เผยให้เห็นแผ่นหลังขาวผ่องเนียนลื่นดั่งแพรไหม ที่พาดผ่านด้วยรอยแผลเป็นนูนแดงจากคมแส้ม้าทั้งห้ารอย หลวงไกรพมองรอยแผลนั้นด้วยแววตาที่สะท้อนความรักใคร่ระคนหวงแหนสุดหัวใจ ชายหนุ่มแตะปลายนิ้วช้อนเนื้อขี้ผึ้งอุ่นหอม ละเลงลูบไล้ลงบนรอยแผลเป็นอย่างเบามือ ปลายนิ้วสากหนานวดคลึงช้าๆ สลับกับก้มลงจรดริมฝีปากอุ่นร้อนจูบซับลงบนรอยแผลทุกรอยอย่างทะนุถนอม"อืม... พี่ไกร ขี้ผึ้งมันเย็น... แต่ปากพี่ร้อนเหลือเกิน" บุษบันครางแผ่ว ขนอ่อนลุกซู่ไปทั้งกายยามสัมผัสอุ่นชื้นของปลายลิ้นหนาแตะแต้มลงบนผิวเนื้อ"เนื้อเอ็งเนียนนุ่มมือปานนี้ ต่อให้ทายาทั้งคืนพี่ก็ไม่เบื่อดอกหนา"ไกรพกระซิบเสียงแหบพร่า ฝ่ามือร้อนผ่าวที่เปื้อนเนื้อขี้ผึ้งลื่นละมุนเริ่มไม่อยู่นิ่ง นิ้วหนาเลื่อนจากแผ่นหลังลงมาลูบคลึงบั้นเอวคอดกิ่ว ก่อนจะสอดรวบไปข้างหน้า กอบกุมเต้าทรวงอวบสล้างทั้งสองข้างที่ล้นทะลักง่ามนิ้ว บีบเค้นเคล้าคลึงจนยอดปทุมถันสีหวานชูชันแข็งสู้ฝ่ามือ"อ๊ะ... ไหนว่า... ไหนว่าจะทายาอย่างไรเล่าเจ้าคะ""ก็ทาอยู่นี่อย่างไรเล่า... ขี้ผึ้งมันล้นมือ พี่กลัวเสียของ

พิมพาลอบยิ้มกระหยิ่มใต้เงาสลัว แสร้งซบหน้าลงกับอกสามีด้วยท่าทีอ่อนหวาน ทว่าดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงริษยา กระเหี้ยนกระหายจะได้เห็นดวงหน้าเปื้อนคราบน้ำตาและซากชีวิตที่แหลกลาญของบุษบันด้วยตาตนเองภาพความทรงจำในวันที่แม่ทัพเหมตวัดแส้ม้าลงบนแผ่นหลังบอบบางของบุษบันด้วยโทสะและความผิดหวัง ก่อนจะผลักไสนางไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีกับหลวงไกรพแห่งเมืองเกาะกชแทนตน ยังคงเป็นดั่งโอสถชโลมใจที่ทำให้พิมพาลอบยิ้มยามนึกถึงนางคิดเสมอว่าบุษบันที่ถูกตราหน้าว่าเป็นตัวตายตัวแทนเจ้าสาวการเมือง คงต้องจมปลักอยู่กับความอัปยศและตรอมตรมจนเหี่ยวเฉาราวซากไม้คู่ผัวเมียข้าวใหม่ปลามันแต่งองค์ทรงเครื่องเต็มยศ ออกเดินทางจากเมืองกสินด้วยความเย่อหยิ่งและย่ามใจทว่า... ทันทีที่ขบวนเรือเทียบท่าและทั้งสองย่างเท้าขึ้นสู่ลานเรือนหลวงแห่งเมืองเกาะกช ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับฉีกกระชากความทะนงตนและความคาดหวังของทั้งคู่จนแหลกลาญสิ้นสูญบุรุษผู้หนึ่งกำลังยืนตระหง่านอยู่บนชานเรือนไม้สักทองหลังใหญ่ ร่างสูงสง่า ไหล่กว้างผึ่งผายสมชายชาตรี ผิวกายกร้านแดดขับเน้นมัดกล้ามเนื้อที่อัดแน่นไปด้วยพละกำลัง ใบหน้าคมคายเด่นชัดด้วยสันกรามแกร่ง

ครั้นเมื่ออารมณ์กำหนัดพุ่งทะยานสู่ห้วงสุดท้าย เหมเกร็งกระตุกทั้งร่าง กล้ามเนื้อหลังปูดโปนชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อไคล เขาโถมน้ำหนักตอกกระแทกเข้าไปลึกสุดโคนเป็นคำรบสุดท้าย ปลดปล่อยน้ำเชื้อข้นคลั่กฉีดพ่นเข้าไปในกายพิมพาจนหมดสิ้น พร้อมกับแผดเสียงคำรามลั่นออกมาอย่างลืมตัว"บุษบัน... อ่าห์... บุษบัน เมียพี่!"เสียงห้าวห้วนที่ครางเรียกชื่อสตรีอื่นดังก้องกังวาน ปานฟ้าผ่าเปรี้ยงลงกลางกระหม่อมของเจ้าหญิงพิมพาร่างของพิมพาแข็งค้าง เย็นเฉียบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความเจ็บปวดทางกายพลันมลายสิ้น เหลือเพียงความอัปยศ อดสู และชาดิกที่แล่นริ้วเข้าเกาะกุมขั้วหัวใจเหมทิ้งตัวลงนอนหงายหอบหายใจรวยรินอยู่ข้างกายนาง ก่อนจะพลิกตัวหันหลังหลับใหล ไปในทันทีอย่างคนไม่รู้รับผิดชอบ ทอดทิ้งให้นางนอนจมรอยคราบคาวโลกีย์และความพ่ายแพ้เพียงลำพังในความมืดสลัว นัยน์ตาของพิมพาเบิกโพลง นัยน์ตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงแค้นและริษยาอันมืดดำปานอเวจี สองมือกำแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือเลือดซิบ ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความเคียดแค้นสุดขั้วหัวใจ ความจริงอันโหดร้ายตบหน้าฉาดใหญ่ว่า ต่อให้นางแย่งชิงแม่ทัพเหมมาทำผัวได้สำเร็จ ต่อให้นางแต่งองค์ทรงเครื่อ