All Chapters of สาปรักบุษบัน: Chapter 41 - Chapter 50

ผู้คนเริ่มรวมตัวถือคบเพลิงและมีดพร้ามุ่งหน้ามายังหน้าคุ้มหลวง เรียกร้องให้ส่งตัวเจ้านางเมืองกสิน ออกมารับทัณฑ์ไฟประหาร โดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่า นี่คือแผนการอันเลือดเย็นที่ถูกทิ้งไว้ เพื่อบีบคั้นให้หลวงไกรพต้องเลือกระหว่าง ความมั่นคงของแผ่นดินเกาะกช หรือ ชีวิตของเมียรักที่ตนยอมมอบหัวใจให้ทั้งดวงกระแสคำกล่าวหาและข่าวลือชั่วร้ายยิ่งแพร่สะพัดออกไป ก็ยิ่งทวีความบ้าคลั่งปานไฟลามทุ่ง เสียงก่นด่าสาปแช่งของชาวบ้านเริ่มดังระงมล้อมคุ้มเมืองหลวงไกรพจำต้องคว้าดาบกรำศึก นำกำลังทหารออกไปควบคุมสถานการณ์ความไม่สงบและสั่งระงับเหตุจลาจลด้วยตนเองจนแทบไม่มีเวลาหยุดหายใจทว่าในช่วงเวลาที่บ้านเมืองกำลังปั่นป่วนโกลาหลถึงขีดสุด บุษบันกลับมิได้ซ่อนตัวหลบภัยอยู่บนเรือนหลวงอย่างสุขสบายเมื่อทราบข่าวว่าชาวบ้านตาดำๆ กำลังล้มป่วยทุรนทุรายด้วยพิษร้าย หัวใจของลูกหมอยาเอกก็มิอาจทนนิ่งดูดายได้ นางผลัดผ้าสวมชุดทะมัดทะแมง จัดแจงขนห่อยาสมุนไพรแก้พิษ มุ่งหน้าไปยังศาลาโอสถหลวงเพื่อช่วยแพทย์หลวงแจกจ่ายยาและดูแลคนเจ็บ โดยมีนังเจิมบ่าวผู้ภักดีคอยแบกย่ามยาเดินตามติดไม่ห่างทว่าคนทั้งสองหารู้ไม่ว่า มัจจุราชในเงามืดกำลังดักซุ

"แต่ข้าเป็นคนลงดาบฟันคอนังบ่าวนั่นจนตายเปิดทางให้ หากไม่มีข้า เอ็งจะได้ตัวนางมานอนรอท่าเยี่ยงนี้รึ... ต้องเป็นข้าก่อน!""เอ็งรึ? ถุย! สันดานมักได้เยี่ยงเอ็งมีสิทธิ์อันใดมาสั่งข้า""แล้วเหตุใดต้องเป็นเอ็งวะ ไอ้สถุล!"คำผรุสวาทหยาบกระด้างเริ่มกระแทกกระทั้นใส่กัน รอยยิ้มกระหายสวาทแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงโทสะ จากการถกเถียงด้วยวาจาลุกลามกลายเป็นการใช้ฝ่ามือผลักอกอย่างแรง ทหารร่างกำยำทั้งสองกระชากคอเสื้อกันและกัน นัยน์ตาแดงก่ำด้วยความมัวเมา ก่อนที่กำปั้นหนักๆ จะซัดเปรี้ยงเข้าใส่ใบหน้าของอีกฝ่ายจนเลือดกบปากผลั่ก! โครม!เสียงหมัดมวยซัดกระหน่ำ ร่างกำยำสองร่างกลิ้งเกลือกกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันนัวเนียอยู่ข้างกองไฟดังกึกก้องป่า สะเก็ดไฟแตกกระจายวูบวาบ สัตว์ป่าและนกกลางคืนที่แอบซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้ารกชัฏ ต่างพากันแตกตื่นเตลิดหนีไปทั่วทิศในห้วงเวลาที่สัตว์ร้ายสองตัวกำลังมัวเมาในตัณหาและแย่งชิงความใคร่กันเอง ไม่มีเศษเสี้ยวสายตาของพวกมันคู่ใด เหลียวแลมายังร่างระหง ที่ถูกมัดทิ้งไว้ใต้โคนไม้ใหญ่เลยแม้แต่น้อยนั่นคือ ความผิดพลาดอันมหันต์ที่สุดของพวกมันแพขนตางอนงามที่เคยปิดสนิท ค่อยๆ ขยับไหวแล้วเปิดขึ้นอย่างแช่ม

ทหารเมืองกสินจ้องมองใบหน้าคมเข้มที่ถมึงทึงด้วยรังสีอำมหิตของเจ้าเมืองเกาะกชด้วยความหวาดกลัวจนจับขั้วหัวใจ ในกมลสันดานมันรู้แจ้งแก่ใจยิ่งนักว่า ความตายกำลังอ้าแขนรอรับมันอยู่ทั้งสองเส้นทางหากมันปริปากคายความจริงออกไป โทษทัณฑ์จากเจ้าหญิงพิมพา ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมโหดและเลือดเย็น ย่อมทรมานชั่วโคตร มันและครอบครัวจะไม่มีวันได้ตายดีเป็นแน่แท้ แต่หากมันปิดปากเงียบ บุรุษผู้บ้าคลั่งด้วยเพลิงหึงหวงตรงหน้านี้ ก็พร้อมจะเชือดเฉือนและควักเอาวิญญาณมันออกจากร่างเดี๋ยวนี้เช่นกันแววตาละล่ำละลักคู่นั้นเหลือบมองซ้ายขวาอย่างจนตรอก ก่อนที่ประกายตาแห่งความสิ้นหวังจะวาบขึ้นในเสี้ยวลมหายใจ เมื่อไม่มีหนทางรอดให้ก้าวเดิน ความตายอย่างฉับพลันย่อมดีกว่าการตกเป็นเบี้ยทรมานฉับ!ปลายดาบในมือหลวงไกรพยังมิทันได้ขยับเขยื้อน ชายผู้นั้นกลับสะบั้นลำคอของตนเองใส่คมอาวุธอย่างรุนแรงและเด็ดเดี่ยวเลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดเป็นสาย สาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าและแผงอกแกร่งของหลวงไกรพ ร่างกำยำทรุดฮวบลงขาดใจตายจมกองดินชื้นแฉะต่อหน้าต่อตา"เฮ้ย!"เสียงองครักษ์เข้มและเหล่าทหารผู้ติดตามร้องอุทานลั่นด้วยความตกตะลึงหลวงไกรพยืนนิ่

"หากในชาติภพนี้ พี่ไกรยังคงรักและมีใจภักดีต่อข้าอยู่จริง ได้โปรด... ขอให้พี่ได้รับรู้ความจริงในสักวัน ว่าเมียคนนี้มิเคยคิดทรยศต่อความรักของพี่เลย แม้แต่เสี้ยวลมหายใจเดียว"ตูม!ร่างบางระหงถูกผลักกระเด็นลงสู่ผืนน้ำลึกอย่างโหดเหี้ยมไร้ความปรานีฟองคลื่นสีขาวแตกกระจาย ก่อนที่เรือนร่างของบุษบันจะค่อยๆ จมดิ่ง วูบหายลงไปท่ามกลางกอบัวหลวง และกลีบปทุมมาลย์ที่ลอยเกลื่อนอยู่เหนือผิวน้ำ สายน้ำเย็นเฉียบทะลักเข้าโสตประสาท บดบังสายตา และกลืนกินลมหายใจของนางลงสู่ความมืดมิดอันเวิ้งว้างผู้คนนับร้อยบนตลิ่งต่างพากันยืนชะเง้อคอ จ้องมองผืนน้ำที่เริ่มกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่นอย่างใจจดใจจ่อโดยที่ไม่มีผู้ใดในเมืองเกาะกชล่วงรู้เลยว่า สิ่งที่พวกเขากำลังร่วมมือกันกระทำในเพลานี้ หาใช่การพิสูจน์ความจริงหรือชำระล้างมลทินไม่ หากแต่มันคือการผลักไสหญิงสาวผู้บริสุทธิ์และเปี่ยมด้วยเมตตาที่สุดคนหนึ่ง ให้ดำดิ่งลงสู่ บ่วงแห่งวิบากกรรมและคำสาปแช่งอันมืดมนวิบากกรรมแห่งรัก ความชิงชัง แรงริษยา และการพลัดพราก ที่จะร้อยรัดตรึงดวงวิญญาณอันเจ็บปวดรวดร้าวของนาง ให้จมดิ่งและผูกพันธนาการไว้ ณ ก้นบึ้งของสระบัวหลวงแห่งนี้... ตราบน

"บุษบัน!!"เสียงแผดร้องของหลวงไกรพฉีกกระชากความเงียบสงัด ชายหนุ่มทิ้งดาบลงบนพื้น แล้วกระโจนตัวลงสู่ผืนน้ำลึกอย่างบ้าคลั่ง! ฟองคลื่นแตกกระจายยามที่เขาสาวเท้าฝ่าสายน้ำเย็นเฉียบเข้าไปคว้าร่างบาง ท่อนแขนกำยำช้อนเรือนร่างที่เปียกชุ่มและเย็นเยียบขึ้นมากอดแนบอกอย่างหวงแหน"ตื่นสิ... บุษบัน... ตื่นขึ้นมามองหน้าพี่เดี๋ยวนี้!"ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ ดวงหน้านวลผุดผ่องที่เคยซับสีเลือดฝาดบัดนี้ขาวซีดดั่งรูปสลัก เปลือกตาสองข้างปิดสนิท ริมฝีปากอิ่มที่เขาเคยจุมพิตอย่างดูดดื่มกลับเย็นเฉียบดั่งก้อนน้ำแข็ง"บุษบัน! ได้ยินพี่หรือไม่ เจ้าตื่นขึ้นมาสิ!"สองมือหนาสั่นระริกปานใบไม้ต้องลม เจ้าแผ่นดินผู้เกรียงไกรแห่งเกาะกช ชายผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้แก่ผู้ใดในใต้หล้า บัดนี้กลับยอมทรุดกายคุกเข่าลงกลางโคลนตม สองแขนตระกองกอดร่างไร้สติของเมียรักไว้แนบอกแน่นจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียว หยาดน้ำตาเม็ดโป้งของยอดขุนศึกร่วงเผาะลงบนแก้มนวลของนางหยดแล้วหยดเล่า"พี่มาช้าไป... ฮึก... พี่มันโง่เอง พี่มาช่วยเอ็งช้าไป..."เสียงห้าวหาญแตกพร่า สั่นระริกด้วยความเจ็บปวดร้าวรานที่กรีดลึกถึงก้นบึ้งวิญญาณ"พี่ขอโทษ... ได้ยินหรือไม่แม่บุษบัน