Todos los capítulos de สาปรักบุษบัน: Capítulo 31 - Capítulo 40

"คำว่ารักที่เขาตะโกนออกมาลั่นคุ้งน้ำ มันมิใช่เรื่องที่คนไร้เยื่อใยจะพูดออกมาได้""แต่ข้าไม่ได้รักเขาแล้ว"บุษบันยืนยันหนักแน่น นัยน์ตาคู่งามสั่นไหว"แน่ใจหรือ?"คำถามสั้นๆ เพียงคำเดียว ทว่ากลับกรีดลึกปานคมมีดปาดขั้วหัวใจ บุษบันหน้าชาดิก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวดอันลึกซึ้ง"เหตุใด... เหตุใดพี่ไกรจึงไม่เชื่อใจข้า?"หลวงไกรพนิ่งงันไป ชายหนุ่มเองก็ไม่เข้าใจตนเองเช่นกัน เหตุใดถ้อยคำบอกรักของบุรุษอื่นเพียงไม่กี่คำ จึงสามารถสั่นคลอนความมั่นคงในหัวใจของเขาจนแหลกลาญได้ถึงเพียงนี้ ชายหนุ่มทอดถอนหายใจยาว ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่เจือแววเว้าวอน"เพราะพี่กลัว"บุษบันชะงักงัน "กลัวสิ่งใดหรือเจ้าคะ?"ชายหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตานางตรงๆ "กลัวว่าวันหนึ่งเอ็งจะพบว่า... ผู้ชายที่เอ็งจำใจเลือกมาเป็นสามีเพราะเหตุจำเป็น มิใช่คนที่เอ็งรักที่สุดในหัวใจ""พี่ไกร..." หยาดน้ำตาเม็ดใสเอ่อรื้นขึ้นมาคลอเบ้าตาของบุษบัน"พี่เคยหลงคิดเข้าข้างตัวเอง ว่าความรัก ความทะนุถนอม และการดูแลของพี่ จะสามารถลบล้างเงาอดีตในใจเอ็งได้จนหมดสิ้น"ไกรพแค่นหัวเราะขมขื่น ในลำคออย่างสมเพชตัวเอง "แต่วันนี้พี่เพิ่งตระหนักร

ความเงียบงันที่โรยตัวลงมา หลังเงาร่างของพิมพาลับหายไปนั้น หนักอึ้งเสียยิ่งกว่าขุนเขาที่ถล่มทับชานเรือน ลมราตรีพัดกรรโชกหวีดหวิวพาเอาไอชื้นจากผืนน้ำทะเลสาบสาดซัดเข้ามา ทว่ามิอาจดับเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผาอกข้างซ้ายของพ่อเมืองหนุ่มได้เลยแม้แต่น้อยหลวงไกรพหมุนกายเดินกลับเข้าสู่ห้องหออย่างเชื่องช้า แผ่นหลังกว้างที่เคยเหยียดตรงผึ่งผาย บัดนี้กลับดูตึงแน่นด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดข่มไว้จนแทบระเบิดบุษบันก้าวตามเข้าไปติดๆ บานประตูไม้สักหนาหนักถูกปิดลงสนิท ตัดขาดสายตาของบ่าวไพร่ภายนอก หญิงสาวไม่อาจทนเห็นแววตาบาดเจ็บ และท่าทีเย็นชาปานคนแปลกหน้าของสามีได้อีกแม้เพียงอึดใจ นางถลันเข้าไปยืนขวางเบื้องหน้า ยื่นสองมือสั่นระริกขึ้นเกาะกุมท่อนแขนล่ำสันของเขาไว้แน่น"พี่ไกร มองหน้าข้าสิเจ้าคะ" น้ำเสียงของนางสั่นเครือ หยาดน้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไหลรินอาบสองแก้ม"พี่ยังเก็บเอาคำพูดของเจ้าหญิงพิมพามาสลักลงในใจอีกหรือ ข้าต้องทำเยี่ยงไร... ต้องให้ข้าเอามีดมากรีดควักหัวใจดวงนี้ออกมาวางแทบเท้าพี่หรือไม่ พี่จึงจะยอมเชื่อว่าในอกนี้ไม่เคยมีที่ว่างให้บุรุษอื่นใดอีกแล้ว"สัมผัสอุ่นจากมือเรียวและหยาดน้ำตาที่หยดแหมะลงบนหล

คลื่นอารมณ์อันบ้าคลั่งสาดกระหน่ำจิตวิญญาณของทั้งคู่ทะยานขึ้นไปสู่จุดสูงสุดดั่งพายุคลั่งที่โหมซัดเข้าสู่ฝั่ง ร่างระหงสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเมื่อความรัญจวนใจอันท่วมท้นบีบคั้นจนไร้สิ้นการควบคุม แรงบีบรัดดูดดึงแห่งความสุขสมภายใจกายสาว ฉุดกระชากชายหนุ่มทะยานตามติดขึ้นสู่ห้วงอารมณ์อันไร้ขอบเขต เสียงคำรามต่ำพร่าดังก้องในลำคอแกร่งยามที่ความตึงเครียดทั่วทั้งสรรพางค์ปลดปล่อยออกมาราวกับทำนบพังทลายทว่า แม้มรสุมสวาทจะซัดผ่านไป ความหวาดหวั่นอันดำมืดที่ฝังรากลึกอยู่ในกมลสันดาน กลับมิได้จางหายไปตามแรงอารมณ์“ไปถึงสวรรค์แล้ว... รู้สึกดีขึ้นหรือไม่?”หลวงไกรพโน้มกายลงจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซอกคอขาวผ่องที่ชื้นเหงื่อ บุษบันที่ถูกกระแทกกระทั้นจนเนื้อตัวสั่นเทิ้ม พูดอะไรไม่ออกสักคำ ความเสียวซ่านที่ท่วมท้นอยู่ในท้องน้อยของนางกำลังไหลบ่าไปตามกระแสเลือดสู่แขนขาที่เริ่มอ่อนเปลี้ย“เหอะ...” เขาแค่นเสียงในลำคอเยาะหยันนางทว่า นัยน์ตาคมกลับจับจ้องดวงหน้านวลด้วยประกายกระหายจัด ฝ่ามือใหญ่บีบขยำพวงถันขาวอวบที่ดีดเด้งไหวกระเพื่อม ไปพร้อมกับหวดห่มสะโพกสอบเข้าหาบั้นท้ายกลมกลึงอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พวงเพศที่เลอะเทอ

อีกด้านหนึ่งในมุมมืดสายลมดึกจากคุ้งน้ำพัดหวีดหวิวผ่านเรือนหลวง ยอดไม้ไหวระริกขับเน้นเสียงหรีดหริ่งเรไรที่กรีดสำเนียงระงมตามพงหญ้า ดวงจันทร์วันเพ็ญสาดแสงสีเงินยวงอาบไล้กระเบื้องกาบกล้วยบนหลังคาและกิ่งก้านสาขาจนทอดเงาดำทะมึนเป็นริ้วลายชวนขนลุกเจ้าหญิงพิมพาก้าวเท้าย่องเบาผ่านดงพุดตาล ลัดเลาะไปตามทางเดินดินในสวนด้านหลังเรือนใหญ่ นางออกตามหาสวามีที่ผลุนผลันหายหน้าไปตั้งแต่หัวค่ำ ปล่อยให้นางนอนกระสับกระส่ายอยู่บนฟูกเพียงลำพัง ทว่าเมื่อก้าวมาถึงใต้เงาครึ้มของต้นมะขามยักษ์ที่แผ่กิ่งก้านคลุมทึบ ฝีเท้าของเจ้านางสาวก็พลันชะงักกึกเบื้องบนคาคบไม้สูงใหญ่ เงาร่างบึกบึนของบุรุษผู้หนึ่งกำลังหมอบนิ่งเกาะกิ่งไม้อย่างแนบเนียน พิมพาหรี่ตาเพ่งมองผ่านความมืดสลัว เพียงเสี้ยวอึดใจหัวใจของนางก็กระตุกวูบแม่ทัพเหม ขุนศึกผู้เกรียงไกรแห่งเมืองกสิน กำลังซ่อนกายปานสัตว์ป่าแอบลอบมองผ่านช่องว่างของใบหนาทึบ ไปยังบานหน้าต่างห้องหอของเรือนหลวงอีกฟากหนึ่งของคุ้มพิมพากลั้นหายใจ มองกวาดสายตาตามไปยังทิศทางนั้น แล้วความเย็นเยียบดั่ก็แล่นปราดเข้าเกาะกุมขั้วหัวใจจนชาดิกแสงตะเกียงน้ำมันมะพร้าวภายในห้องหอสาดสะท้อนภาพเงาร่าง

เพียงหนึ่งทิวาวารคล้อยหลัง ขบวนสำเภาหลวงแห่งเมืองกสินก็ถอนสมอแล่นออกจากท่าเรือเกาะกช ทั้งเจ้าหญิงพิมพาและแม่ทัพเหมจากไปโดยไร้ซึ่งเหตุการณ์ผิดปกติใดๆ ให้เป็นที่ระแวงสงสัย คลื่นลมในทะเลสาบราบเรียบดั่งกระจกเงา ทว่าความสงบงันนั้นกลับเป็นเพียงม่านหมอกลวงตาก่อนพายุคลั่งจะโหมกระหน่ำ...เพราะคล้อยหลังขบวนทูตลับพ้นคุ้งน้ำไปได้เพียงวันเดียว เสียงระฆังเตือนภัยก็ดังกังวานกึกก้องไปทั่วทั้งพระนครเกาะกชเสียงระฆังทองเหลืองที่เคยตีบอกเวลาบัดนี้ถูกตีรัวถี่กระชั้น หว่านความตระหนกตกใจลงสู่ก้นบึ้งหัวใจของชาวประชา จากสิบคนแรกที่เริ่มล้มฟุบลงกลางตลาด กลายเป็นร้อยคน และลุกลามเป็นหลายร้อยชีวิตในชั่วข้ามคืนผู้คนตามเรือนแพและละแวกคุ้มต่างล้มป่วยพร้อมกันอย่างน่าสะพรึงกลัว เนื้อตัวร้อนผ่าวเป็นไฟ ลมหายใจรวยริน ผิวหนังขึ้นปื้นดำคล้ำ และมีอาการลงรากอาเจียนจนหมดเรี่ยวแรงนอนจมกองเลือดและเสมหะ กลิ่นสาบสางของความตายลอยคลุ้งคละคลุ้งไปกับหมอกควันธูปไล่ผี จนเหล่าหมอยาและทหารหลวงต้องเร่งระดมกำลังเข้ากักกันพื้นที่อย่างโกลาหลคุ้มหลวงที่เคยรื่นรมย์ด้วยเสียงสายพิณและเสียงสรวลเสเฮฮา บัดนี้เงียบกริบดั่งป่าช้า ถูกแทนที่ด้วยเสีย