สาปรักบุษบัน

ยามบ่ายคล้อยแดดร่มลมตก ป่าดงดิบเบื้องหน้าดูราวกับกำแพงสีเขียวมหึมาที่ไม่มีผู้ใดมองทะลุผ่านเข้าไปถึงก้นบึ้งข้างในได้เถาวัลย์ดึกดำบรรพ์พันเกี่ยวรัดรึงต้นไม้ใหญ่จนแน่นหนา รากไม้ชอนไชขึ้นเหนือผืนดินประหนึ่งงูเหลือมยักษ์กำลังขดกายจำศีล ใบไม้หนาทึบเบียดเสียดกันจนแสงอาทิตย์ส่องลอดลงมาได้เพียงริ้วบาง ๆ ละอองฝนที่ตกค้างจากเมื่อคืนยังเกาะพราวบนปลายใบ พอสายลมพัดผ่านก็ร่วงกราวลงมาราวกับหยาดฝนเม็ดเล็กกลิ่นไอดินชื้น กลิ่นใบไม้เน่าผุ และกลิ่นดอกไม้ป่าลอยอวลคละคลุ้ง ทว่าเหนือกว่ากลิ่นสาบสางพงไพร กลับมีกลิ่นประหลาดโชยแตะจมูก กลิ่นดอกบัวหลวงหอมระรวยเย็นยะเยือก ชวนสะท้านสันหลังชายหนุ่มหัวขบวนชะงักฝ่าเท้าลงตรงทางแพร่ง ยกมือหนาขึ้นส่งสัญญาณให้คณะผู้ติดตามหยุดฝีเท้าเขาคือ หาญ พ่อหมอหนุ่มคะนองวัยยี่สิบปลาย ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือระบือไกลไปทั่วหัวเมืองบูรพา ทั้งในเชิงวิชาอาคมและเวชศาสตร์โบราณ รูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน ไหล่ผึ่งผาย อกแน่นตึงปานรูปหล่อ ผิวสองสีเข้มกร้านแดดลมบ่งบอกถึงความทรหดเยี่ยงชายชาตรี ใบหน้าคมคายดุดัน เรือนผมดำสนิทมัดรวบตึงไว้ที่ท้ายทอย บนคอคล้องตะกรุดโทนสามกอกลงอาคม สะพายย่ามผ้าดิบสีหม่นพาด

"ใช้ผงกำมะถันคลุกสมุนไพรรมควัน... ล่อให้แสบตาแสบจมูกสินะแม่ตัวดี"หญิงสาวชะงักกึก รอยยิ้มค้างเติ่งดั่งคนโดนจี้จุด หาญสาวเท้าก้าวฉับๆ ย่อตัวลงหยิบกิ่งไม้แห้งขึ้นมาเขี่ยกลไกกับดักที่ซ่อนอยู่ใต้พุ่มไม้อย่างช่ำชอง"ส่วนเสียงผีเปรตกรีดร้อง ก็อาศัยกระบอกไม้ไผ่เหลาทำปากแตร ซ่อนดักลมใต้พุ่มไม้ให้เกิดเสียงหวีดหวิว..."ชายหนุ่มหันไปสบนัยน์ตากลมโตที่เบิกกว้าง ยิ้มหยอกเย้าอย่างผู้ที่กุมความลับ"ผีป่าตนนี้ ทั้งเฉลียวทั้งเก่งกาจสมคำร่ำลือแท้ๆ"หล่อนเม้มริมฝีปากอิ่มแน่นจนห้อเลือด ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความแค้นเคืองที่ถูกจับไต๋ได้คาหนังคาเขา"ถ้ารู้แล้วก็รีบไสหัวกลับไปเสีย!""ไม่กลับ" หาญตอบสั้นแต่น้ำเสียงหนักแน่น"ดื้อด้านนัก! หรือเอ็งอยากจะนอนเป็นผีตายซากเฝ้ากรุสมบัติอยู่ที่นี่อีกคน!?"พ่อหมอหนุ่มขยับย่างสามขุมเข้าประชิด เลิกคิ้วตอบหน้าตาเฉย"สมบัติพัสถานน่ะข้าหาไม่สนใจดอก... แต่ถ้าให้อยู่เฝ้าผีสาวตรงหน้านี้ล่ะก็ ต่อให้ต้องสู้กับผีทั้งป่า ข้าก็ยอม""ปากสว่าง! ข้าไม่ใช่ผี!"หล่อนตวาดแหว เชิดหน้าอย่างไม่ยอมจำนน"อย่างนั้นก็ดี..." ชายหนุ่มคลี่ยิ้มกว้าง แววตาวาวโรจน์ด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนา“ข้าจะได้เห็น

เปรี้ยง !เสียงปืนดังขึ้นจากชายป่า ฝูงนกแตกฮือกระพือปีกบินขึ้นสู่ท้องฟ้า ตามด้วยเสียงหัวเราะอย่างย่ามใจของชายฉกรรจ์ต่างถิ่นคณะนักล่าสมบัติกลุ่มใหม่เดินทางมาถึงหมู่บ้านเกาะกช คราวนี้ขนกำลังคนมามากกว่าเดิม และเตรียมอาวุธมาพร้อมสรรพผู้นำขบวนคือ ขุนเรือง เศรษฐีหนุ่มร่างท้วมผู้มั่งคั่งจนแทบไม่เคยต้องเดินด้วยเท้าตนเอง เขาสวมเสื้อผ้าแพรพรรณเนื้อดีเกินกว่าจะเหยียบย่างเข้าพงชัฏ มีสายสร้อยทองคำเส้นโตคล้องคอปานโซ่ล่ามช้างแกว่งไกวอยู่บนอก ปากก็คอยกำชับสั่งลูกสมุนซ้ำๆซากๆ มุ่งมั่นจะขุดกรุสมบัติโบราณขึ้นมาครอบครองให้เกลี้ยงแผ่นดินข้างกายคือ พรานดำ พรานป่าผู้เหี้ยมเกรียมและเจนจัดในเชิงไสยดำ คอยสอดส่ายสายตาระแวดระวังภัย ขณะที่ ไอ้แมน สมุนหนุ่มเลือดร้อนจอมห่าม ถือปืนยาวเดินอาดๆ ตามหลังมาติดๆ"พวกชาวบ้านมันลือกันหนาหู ว่าที่นี่มีผีหวงสมบัติเฮี้ยนนักนะนาย" ไอ้แมนเอ่ยปากพลางหัวเราะร่าเย้ยหยันฟ้าดินพรานดำถ่มน้ำลายเหนียวลงพื้น “ผีสางหรือคนเป็น ถ้ามีของดีฝังอยู่ใต้ตีนกู กูจะขุดมันขึ้นมาให้เหี้ยน!”ขุนเรืองหัวเราะร่วนอย่างสบอารมณ์ หารู้ไม่ว่าบนคาคบไม้สูงตระหง่านเหนือกระหม่อม มีสายตาคมกริบดุจนางเสือสมิงคู

ทว่าหาญมีสัญชาตญาณนักสู้ที่ว่องไวกว่าไอ้เศรษฐีร่างท้วมที่วันๆ เอาแต่นอนเสวยสุขบนฟูกนวมหลายขุมนักก่อนที่นิ้วสั่นระริกของขุนเรืองจะทันได้เหนี่ยวไก หาญก็เบี่ยงกายหลบพ้นวิถีกระสุนพร้อมสืบเท้าพุ่งเข้าประชิด มือแกร่งปานคีมเหล็กคว้าข้อมือขุนเรืองแล้วบิดหักกระชากลงล่าง เสียงกระดูกข้อมือลั่นเป๊าะจนปืนร่วงหล่น ก่อนที่หมัดขวาของพ่อหมอหนุ่มจะซัดตูมเข้ายอดอกจนขุนเรืองจุกแอ้กล้มทั้งยืน"ไอ้เศษสวะ... สันดานชั่วช้าเยี่ยงมึง อยู่ไปก็หนักแผ่นดิน!"คราวนี้ขุนเรืองสิ้นท่าหมดทางสู้ แข้งขาสั่นพั่บๆ ปัสสาวะราดรดกางเกงแพรเนื้อดีจนเปียกโชก กลิ่นคาวเยี่ยวคละคลุ้ง มันละล่ำละลักทรุดตัวลงก้มกราบแทบเท้าหาญปลกๆ สองมือพนมไหว้งกๆ หน้าผากโขกดินจนเลือดซิบ"พ่อหาญ! อย่าฆ่ากูเลยนะพ่อ กูยอมแล้ว! มึงอยากได้ทองคำกี่หีบกูจะยกให้หมด... ทรัพย์สมบัติที่บ้านกูมีเป็นร้อยชั่ง กูจะเอามากองให้ตรงนี้ อย่าเอาชีวิตกูเลยนะพ่อคุณ!"หาญยันกายลุกขึ้นยืนตระหง่าน แววตาดุดันเย็นเยียบปานพญายมราชผู้ไร้ความปรานี ร่างสูงใหญ่ก้าวสามขุมเข้าประชิดตัวไอ้คนชั่วช้าที่ไร้สัจจะ"เงินทองของมึง... จงเอาไปใช้ในนรกเถิด"สิ้นเสียงห้าวห้วน ฝ่าเท้าหนักหน่วงปาน

จนกระทั่งคืนวันเพ็ญสิบห้าค่ำ...พระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นสาดแสงสีเงินยวบยาบทะลุม่านไม้ลงมายังสระบัวหลวง ผืนน้ำนิ่งสนิทสะท้อนเงาจันทร์กระจ่างดั่งกระจกเงาบานยักษ์หาญนั่งเหยียดกายอยู่ริมตลิ่ง บนแผงอกเปลือยเปล่าตึงแน่นมีเพียงรอยแผลเป็นจางๆ ข้างกายมีบุษย์ในชุดสไบแพรบางเบานั่งเคียงชิด กลิ่นดอกจำปาหอมจรุงใจโชยมาตามสายลมชื้น ผสมผสานกับกลิ่นเนื้อสาวอันเย้ายวน ชวนให้เลือดลมในกายของชายหนุ่มเดือดพล่านขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม“บุษย์...” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยทำลายความเงียบงัน“จ๊ะพี่?”“ถ้าพี่ชวนเอ็งออกไปจากดงอาถรรพ์นี่ ไปสร้างเรือนอยู่กินกันบนแผ่นดินใหญ่... เอ็งจะยอมไปกับพี่หรือไม่?”รอยยิ้มหวานหยดย้อยบนใบหน้างามพลันอ่อนจางลง ดวงตากวางคู่งามทอดมองไปยังผืนน้ำสีนิลของสระบัวหลวง แววตาหม่นแสงลงคล้ายซ่อนความลับอันหนักอึ้งไว้จนล้นอก“ข้าไปไม่ได้ดอก...”“เพราะเหตุใด?”บุษย์นิ่งเงียบไปนาน นานจนได้ยินเพียงเสียงยอดหญ้าเสียดสีกันไปมาตามแรงลมราตรี กว่าหล่อนจะหันกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง นัยน์ตาคู่นั้นก็เปี่ยมล้นไปด้วยรอยโศกเศร้าลึกล้ำ“สักวันหนึ่ง... พี่หาญจะรู้เอง”หาญจ้องมองดวงหน้าสะคราญอย่างแสนรัก แทนที่จะซักไ