Todos os capítulos de สาปรักบุษบัน: Capítulo 51 - Capítulo 60

สองแขนแกร่งสอดช้อนใต้บั้นท้ายงอนงาม ยกร่างบางที่ไร้ชีพจรขึ้นในท่วงท่าอุ้มกระเตง แนบแน่น สองขาเรียวขาวผ่องเกี่ยวรัดเอวสอบไว้มั่น แก่นกายร้อนระอุที่เพิ่งปลดปล่อยยังคงฝังแน่นเป็นหนึ่งเดียวกับร่องสวาทอันฉ่ำชื้น“ซี๊ดดด... ไม่ได้เห็นหน้ากันตั้งสองร้อยปี คราวนี้ผัวจะเอาเมียให้หนำใจเลย”เขากระซิบข้างหูหล่อน ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นใส่ใบหูจนร่างบางสั่นสะท้าน ท่อนเอ็นแข็งเขื่องที่ปูดบวมจนแดงคล้ำพุ่งทะลวงเข้าออก พาเอาน้ำเมือกหล่อลื่นไหลรินลงตามร่องก้นขาวผ่อง กลีบเนื้ออวบอูมถูกแหวกแยกจนแบะบานเผยิบผยาบ ความรู้สึกเสียวซ่านอิ่มแน่นแผ่กระจายไปทั่วซอกขา“อื้อ... พี่หาญจ๋า... ระ เร็วๆ... เอาเมียแรงๆ... อ๊ะ... อ๊า!”บุษย์ครวญครางปานใจจะขาด กายสาวถูกชายหนุ่มบดขยี้จนปลดปล่อยน้ำหวานออกมาหลายครั้ง คาวสวาทเหลวลื่นนั้นยิ่งกระตุ้นให้เขาคึกหื่นเต้นเต้นมากขึ้น แรงที่ทะลวงก็ยิ่งดุเดือดรุนแรงขึ้นอีกไปอีกชายหนุ่มกัดฟันกรอด ๆ กระแทกกระทั้นใส่เนินเนื้อนางจนน้ำกามเข้มข้นฉีดพุ่งเข้าไปในส่วนลึกของช่องทางรักคับแคบเข้าเต็มแรง ของเหลวร้อนผ่าวพวยพุ่งอยู่นานกว่าสิบลมหายใจ กระตุ้นให้หญิงสาวกระตุกเกร็งด้วยความเสียวสุดขีดอีกครั้ง โ

ในระยะประชิดที่ร่างกายบึกบึนทาบทับลงมาเช่นนี้ หล่อนไม่กล้าแม้แต่จะสบสายตาเย็นชาที่ซ่อนรอยยิ้มกระหายเลือด ได้แต่หลับตาแน่นแล้วส่ายหน้าดิกปฏิเสธหารู้ไม่ว่า ยิ่งหล่อนอ่อนแอ เปราะบาง และไร้ที่พึ่งพิงเพียงใด มันก็ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของชายชาตรีให้กระหายที่จะปลดปล่อยและขยี้ขย้ำเหยื่อในอ้อมแขนให้แหลกลาญมากขึ้นเท่านั้น“คิดว่าหล่อนไม่บอก แล้วฉันจะไม่รู้กระนั้นหรือ?” รวินท์เอ่ยเสียงเหี้ยม นัยน์ตาสีสนิมเหล็กวาวโรจน์“เด็กโง่... หล่อนคงยังไม่เคยเห็นหน้าตาคู่หมั้นของตัวเองด้วยซ้ำใช่ไหม? หากหล่อนยังคิดจะหนีไปหามัน พรุ่งนี้ฉันจะสั่งให้ทหารบุกไปตัดหัวมัน ส่งมาให้หล่อนดูเล่น... ดีหรือไม่?”ปัทมาลืมตาขึ้นโพลงทันทีด้วยความตระหนกสุดขีด ดวงตาดำขลับคู่งามเอ่อล้นทะลักไปด้วยหยาดน้ำตา เสียงหวานสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์“ทำ... ทำไม... เจ้าหลวงต้องทำเรื่องโหดร้ายเช่นนั้นกับปัทม์ด้วย!”รวินท์ไม่ได้ตอบคำถาม ทว่าท่อนแขนล่ำสันกลับตวัดกระชากร่างบางเข้ามาในอ้อมอก รวบกอดแน่นหนาจนแผ่นอกเปลือยเปล่าแนบชิดติดกับความนุ่มหยุ่นฝ่ามือใหญ่ลูบไล้เรือนร่างอ้อนแอ้นทุกตารางนิ้วอย่างอุกอาจ ความบอบบางและทรวดทรงที่ซ่อนรูปล้ว

แผ่นหลังเปลือยเปล่าเนียนละเอียดถูกตรึงแนบสนิทกับแผงอกแกร่งที่ร้อนผ่าวราวเตาหลอม เรียวขาขาวผ่องที่สั่นเทาชันเข่าอยู่บนโต๊ะ ทว่าทิศทางที่เรียวขาถูกจับแยกกว้างออกไปนั้น กลับหันไปประจันหน้าสู่ห้องโถงกว้างที่ใช้ต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง ความหวาดกลัวว่าจะมีผู้ใดลอบมอง บวกกับความอัปยศอดสูทำให้หล่อนยิ่งบิดเร่า พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงต่อต้านการยั่วยวนอันป่าเถื่อนทว่าความพยศดื้อดึงของเด็กสาวหาได้ทำให้รวินท์ผิดหวัง ตรงกันข้าม เลือดนักล่าในกายกลับยิ่งเดือดพล่านจนไม่อยากปล่อยมือ ฝ่ามือหยาบที่เคยนวดเฟ้นบดขยี้สองเต้าอวบอิ่มค่อยๆ เลื่อนต่ำ ลูบไล้ผ่านเอวคอดกิ่วและหน้าท้องขาวผ่องที่กระเพื่อมไหวรัวเร็ว ก่อนที่ปลายนิ้วยาวจะกดบี้เขี่ยเล่นลงบนเกสรเนื้ออ่อนไหวอย่างเจาะจง“ไม่อยากได้รึ? แต่ฉันจะมอบความเป็นผัวให้หล่อนเดี๋ยวนี้แหละ... และจำไว้ สิ่งที่ฉันจะยัดเยียดให้ มันไม่ใช่เรื่องที่หล่อนมีสิทธิ์เลือกว่าจะเอาหรือไม่เอา!”สิ้นคำขาด นิ้วแกร่งก็กดแทรกทะลวงพรวดเข้าสู่ร่องสวาทคับแคบที่กำลังหลั่งน้ำหวานอุ่นลื่นในคราเดียวปัทมาสะดุ้งสุดตัว กรีดร้องด้วยความเจ็บแปลบจนต้องอ้าปากกัดลงบนหลังมืออีกข้างของเขาเพื่อระบายความทรม

รวินท์จับจุดอ่อนของหล่อนได้อย่างแม่นยำ เขาวางร่างบางลงบนโต๊ะตัวกว้างอีกครั้ง ก่อนจะสอดนิ้วแกร่งนิ้วที่สองแทรกทะลวงซ้ำเข้าไปในร่องรักที่ชุ่มฉ่ำ ผนังเนื้อนุ่มอุ่นบวมตึงถูกล่วงล้ำสำรวจอย่างอาจหาญและหยาบโลน ทว่าร่างกายเจ้ากรรมกลับทรยศความรู้สึก บีบรัดตอดกลืนนิ้วร้ายกาจของเขาไว้แน่นหนุบหนับ“ในฝันที่ฉันจับเธอสอยกาม... เธอก็ร้องครางอ้อนวอนให้ฉันขยำขยี้แบบนี้ ข้างในของเธอมันทั้งนุ่มทั้งแน่นจนฉันแทบคลั่ง ฉันกระแทกกระทั้นจนเธอสุขสมไปตั้งกี่น้ำ... หืม? อย่าเพิ่งละโมบนักสิแม่คุณ แค่นิ้วยังขมิบแน่นเสียขนาดนี้ ถ้าโดนของจริงเข้าไป เธอจะไม่กลืนกินฉันจนหมดตัวเลยหรือ...”เพียะ!ฝ่ามือหนาฟาดลงบนแก้มก้นขาวเนียนจนขึ้นรอยแดงเรื่อและเจ็บชาปัทมาหมดแรงจะร่ำไห้ นิ้วแกร่งยิ่งสอดลึก หล่อนที่นอนระทวยอยู่บนโต๊ะก็ยิ่งหน้าร้อนผ่าว ดวงตากลมโตที่รื้นหยาดน้ำตาและเต็มไปด้วยความตระหนกระคนอ่อนแอ ยิ่งจุดชนวนเพลิงตัณหาและความดิบเถื่อนในสัญชาตญาณชายชาตรีของรวินท์ให้ลุกโชนจนยากจะดับ“ยั่วกันขนาดนี้ สมควรจะโดนลงโทษให้สาสม... ช่างกล้าดี ทรมานให้ฉันคิดถึงมาตั้งหลายปี”สาวน้อยผู้อ่อนหวานปานดอกไม้แรกแย้มนอนทอดกายเปลือยเปล่าอยู่ต

“อร๊าง... เจ้าขา... ไม่เอาแล้ว...”ปัทมาคร่ำครวญเรียกชื่อเขาอย่างน่าเวทนา ทว่ายิ่งหล่อนร้องไห้สะอึกสะอื้น รวินท์ก็ยิ่งหื่นกระหายและโหดเหี้ยมมากขึ้น ขณะกระแทกแทง เขายังยื่นมือไปบีบขยำพวงถันอวบอิ่มที่กระเด้งกระดอนของหล่อน นวดเฟ้นเคล้นคลึงอย่างไม่ออมแรง ปัทมาเจ็บแสบจนน้ำตาไหลพราก รูสาวตอดขมิบบีบรัดความเป็นชายรัวระริกสุดแรง“ฮือ... ปัทม์เจ็บ...”ไม่ว่าเสียงหวานจะอ้อนวอนอย่างไร รวินท์ก็ไม่ยอมยั้งแรง ตะบี้ตะบันเนินเนื้อสาวด้วยท่าทีย่ำยีแสนอำมหิต ซึ่งหล่อนหารู้ไม่ว่านี่เป็นเพียงการฝึกฝนให้หล่อนเชื่องเท่านั้นการกระแทกอย่างไม่ยับยั้งชั่งใจดันลึกเข้าไปถึงจุดที่หญิงสาวไม่อาจทานทนได้ ทุกครั้งที่ตะบันแทงล้วนผลักดันความรู้สึกที่พลุ่งพล่านให้สะสมไปยังจุดอ่อนไหว บวกกับความปวดหนึบที่ทรวงอกที่ถูกขยำไม่หยุด สองความรู้สึกรวมกัน กระตุ้นให้ช่องทางรักยิ่งร้อนระอุปัทมาร่ำไห้ดิ้นรนต่อต้านสุดกำลัง แต่แท่งเนื้ออวบใหญ่ดันเข้าลึกจนสุด แม้จะถอนความยาวออกไปถึงปากทาง หล่อนก็ยังหลบหนีจากความดุร้ายของเขาไม่พ้นการกระแทกอย่างหนักหน่วง สั่นสะเทือนไปถึงใจกลางดอกไม้จนสั่นระรัว หญิงสาวเริ่มเกร็งกระตุก เสียงสะอื้นเร่งรีบค