All Chapters of ทะลุมิติมาพร้อมพรวาจาศักดิ์สิทธิ์ชีวิตนี้ข้าจะรวย: Chapter 1 - Chapter 10

จู่ๆการผ่าตัดที่ผิดพลาดทำหญิงสาววัย25ปีอย่างอวี๋ถงวิญญาณหลุดออกจากร่าง ยังไม่ทันจะกลับเข้าไปใหม่ ก็ถูกใครบางคนลากมายังที่แห่งนึง“ประทับตราตรงนี้ เจ้ามีนามว่าอะไร” สถานที่ที่มืดและเย็นเหยียบทำร่างบางห่อตัว“นาม? ชื่องั้นหรอ? ชื่อ หลี่อวี๋ถง ฉันชื่ออวี๋ถง” เธอตอบอย่างงงๆ แต่คนที่คุมบัญชีกลับเบิกตากว้าง“หลินโม่ เจ้าไปจับสตรีจากห้องใดมา!!” คราวนี้เหมือนทุกอย่างรอบตัววุ่นวาย การตรวจชื่อเธอซ้ำไปมาสร้างความตื่นตระหนกไม่น้อย“แย่แล้ว!! เราจับตัวมาผิดคน”“เจ้าพานางกลับไปเดี๋ยวนี้!!” ไม่ทันได้ตั้งตัว หลี่อวี๋ถงถูกพากลับมายังที่เดิม ห้องผ่าตัดที่ตอนนี้ทุกอย่างเงียบเฉียบ“มันตายได้ก็ดี ทีแรกฉันไม่ได้อยากจ่ายค่ารักษาพยาบาลมันนัก เห็นแก่ที่มันจะยอมแต่งงานแทนแกหรอกนะ แต่ตายแบบนี้ก็ดี!! เงินประกันก็เป็นของฉันทั้งหมด!!” เสียงป้าสะใภ้และลูกพี่ลูกน้องดังอยู่ไม่ไกล“คุณหมอ ฉีดยากันศพเน่าแล้วใช่ไหม แบบนั้นก็ฝังเลย!!” เธอได้แต่อ้าปากค้าง มองคนที่ควบคุมเธอด้วยสายตาอ่านยากก่อนจะแผดเสียงออกมาดังลั่น“พวกคุณต้องรับผิดชอบ พวกคุณจับวิญญาณไปผิด ฉันจะกลับเจ้าร่างยังไง!!” ผู้ชายคนนั้นทำหน้าตากลืนไม่เจ้าคล

หลังทุกคนแยกย้าย และได้ของวิเศษจากผู้คุมวิญญาณมา ความสนุกก็ก่อเกิด เท้าเล็กๆเดินไปเปิดประตูจวนออกกว้าง ประตูที่ปิดมานานเพราะเจ้าของบ้านอับอายกับการตกสวรรค์จากร่ำรวยกลายเป็นยาจก จะมีหน้าไปสู้ผู้ใดได้ การไม่พบปะผู้คนเป็นสิ่งเดียวที่จะหลบเลี่ยงคำนินทาจากชาวบ้านได้แน่นอน“ตัดทุกอย่างให้เหลือศูนย์ นับหนึ่งไม่ยากเท่าไหร่แต่ก็ไม่ง่ายไปเสียหมด!!” นางนั่งพิงกำแพงบ้าน โดยมีพุ่มไม้บังสายตาเอาไว้ เสียงหัวเราะเอิกอ๊ากดังมาจากห้องรับรอง ตรงนั้นไม่มีโต๊ะเก้าอี้ มีเพียงกล่องลังไม้ที่เอามาวางตรงกลางและปูผ้าทับ รอบด้านมีเบาะนั่งวาง4ด้าน สมาชิกที่ดูจะมีความสุขก็คงจะเป็นแม่เลี้ยงและน้องสาว ฝั่งตรงข้ามคือบุรุษร่างสูงใหญ่ อ้วนฉลุยามหัวเราะทีไขมันตรงหน้าท้องกระเพื่อมอย่างเห็นได้ชัด ข้างๆกันมีเมียแต่งของชายผู้นั้น บอกว่าวันนี้จะเป็นเถ้าแก่ให้สามีของนางรับอนุเข้ามา และอนุที่ว่านั่นไม่ใช่ใคร คือหลี่อวี๋ถง เจ้าของร่างเดิมที่นางย้ายมาอยู่นี่อย่างไรเล่า!!“หากบุตรสาวคนของของตระกูลหลี่ทำเรื่องน่าขายหน้าต่อหน้าทุกคนจะเป็นอย่างไรนะ…ใก้ข้าทดลองหน่อย“ สายตาหวานจับจ้องไปยังน้องสาวต่างแม่นิ่งๆ มุมปากกระตุกยิ้ม”จง

เมื่อเดินผ่านเรือนนอนบิดา นางปลายสายตามองเพียงแวบเดียว ภาพที่หมอวิ่งเข้าวิ่งออก สาวใช้ในบ้านก็ปั่นป่วน ความวุ่นวายตรงหน้านั้นนางปล่อยให้จัดการกันเอง ส่วนตัวของนางนั้นเดินกลับมายังห้องส่วนตัว ก่อนจะลื้อของออกมาจากทุกที่ มองดูสิ่งของเหล่านั้นแล้วถอนหายใจ“เอาไปขายให้หมด ผ้าไหมที่มีราคาทั้งของท่านน้าและชินอวี๋ก็ขายด้วย ส่วนเจ้าไปตามบ่าวคนอื่นๆมา” นางต้องรีบทำอะไรสักอย่างก่อนที่จวนนี้จะไม่มีราคาอีกต่อไป เพราะถ้าหากถูกเจ้าหนี้ยึดได้จบสิ้นกันแน่ๆหลี่หม่ากวงเป็นพ่อค้าที่จิตใจดีเกินไป ทุกสิ่งล้วนได้มาจากการที่มารดานางหนุนหลังทั้งสิ้น บัดนี้สิ้นมารดา ก็เหมือนทั้งจวนเสียเสาหลัก หนี้สินเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆจนวันนี้ วันที่ถึงทางตัน!!”คุณหนู…“ นางถอนหายใจก่อนจะมองออกไปด้านนอก”เป็นข้ามันไม่ง่ายหรอก ไม่ว่าจะที่นี่หรือที่ไหน ข้าล้วนต้องดิ้นรนทั้งสิ้น“ นางหลับตาลงหวนนึกถึงอดีต นางไร้ที่พึ่งพิงเช่นนี้ ครอบครัวของป้าก็บังคับให้แต่งงานแทนลูกพี่ลูกน้อง สุดท้ายหลังการผ่าตัดผิดพลาดก็ยังต้องมาเจอคนเห็นแก่ตัวอีก!!”แต่ถ้าหากแต่งงาน คุณหนูจะมีสามีคอยคุ้มครอง อย่างน้อย…ฮูหยินใหญ่เคยสั่งข้าเอาไว้ว่า…“ มือเหี่ยว

ความจริงนี้ประดังประเดเข้าหัวใจ หลี่หม่ากวงก้มหน้าไม่อาจสู้สายตา“ใบค้าเกลือนี้หากแม่ข้าไม่เอาเงินไปถมจนประมูลมาได้ แค่หนานอ๋องออกปากผู้คนคงประท้วงไม่น้อย แล้วมีหรือท่านจะได้ครอบครอง หากอยากใช้หนี้หมด ท่านยอมยกใบค้าเกลือให้ข้าเสียก็จบเรื่อง!!” เว่ยอิงที่ยังนอนเจ็บส่ายหน้าไปมา“ท่านพี่หากให้นาง แล้วอวี๋เอ๋อร์ของข้าเล่า นาง…จะไม่มีสิ่งใดติดตัวเลยหรือเจ้าคะ” เมื่อยังเห็นว่าบิดาก้มหน้านางจึงให้คำตอบด้วยตัวเอง“นั่นก็สมควรแล้ว มารดานางไม่มีสินเดิมติดตัวมา บิดานางก็เอาเงินไปใช้หนี้จากการค้าที่ผิดพลาด นางยังต้องสมควรได้อะไรอีก!!” นางมองไปยังบิดา เห็นทีว่านางต้องเอาความสามารถตนเองออกมาใช้”ท่านพ่อ ใบค้าเกลือนั่นควรยกให้ข้าไปทำประโยชน์เจ้าค่ะ!!“ นางตั้งสมาธิและพูดด้วยความแน่วแน่ มือสั่นเทาของคนเป็นพ่อยกขึ้นช้าๆ ก่อนจะหยิบใบค้าเกลือที่เก็บไว้ที่อกเสื้อขึ้นมา“เจ้าพูดถูก ข้า…ทำร้ายเจ้ากับแม่ของเจ้ามานานเกินไป แต่ว่าถงเอ๋อร์ เรื่องหนี้สินนั้น…” นางรับใบค้าเกลือมาเก็บเข้าแขนเสื้อ”เตรียมตัวย้ายไปอยู่บ้านเก่าของท่านแม่ที่ตรอกล่าง จวนนี้ข้าจะขายและเอาเงินไปใช้หนี้ก้อนสุดท้ายเอง ป้าจาง“ นางเรียก

“แม่นาง…เจ้าคนสกุลหลี่งั้นหรือ” บุรุษที่ถูกจูงมือวิ่งมาตลอดทางถามขึ้นหลังจากนางพาหยุดวิ่ง“ชะ ใช่ ท่านอ๋อง ข้าพาท่านลัดมาทางป่า ฝั่งขวามือหลังออกมาจากจวนท่านเจ้ากรม ท่านรู้หรือไม่ว่ามันจะไปทางไหนต่อ” นางใกล้หมดแรงเต็มที คำพูดตะกุกตะกักเหมือนเหนื่อยเหลือแสน ยิ่งทำคนที่มองไม่เห็นกังวล“ตรงไปอีกหน่อย เจอลำธาร เดินตามลำธารลงมาด้านล่าง ถึงจวนข้าแล้ว ว่าแต่เสียงเจ้าดูไม่ดี เจ้าเป็นอะไรหรือไม่” บัดนี้ตาของหลี่อวี๋ถงเริ่มลืมไม่ขึ้น“ข้าใช้ร่างกายเยอะไปหน่อย จนอาจจะเดินต่อไม่ไหว แต่เพื่อป้องกันคนพวกนั้นตามมา ข้า..จะพาท่านไปหลบมุมหน่อย ขอพักอีกเดี๋ยวจะพาไปส่งที่จวน” นางใช้แรงเฮือกสุดท้าย มองหาที่ซ่อน ก่อนจะพบเจอโขดหินที่มีซอกพอให้เข้าไปหลบได้ จึงพาเขามุดเข้าไปในนั้น“เดี๋ยว!!” จู่ๆเสียงเข้มก็ดุขึ้นมา“เข้าไปก่อน!!” นางดันเขาจนเข้าไปเรียบร้อยก่อนจะถอนหายใจเอนพิงกับหินและหลับตาลง“เจ้าเป็นสตรี อยู่กับบุรุษค่ำมืดเป็นเรื่องไม่ควร!!” เขาขมวดคิ้วพร้อมทำหน้าไม่สบายใจนัก กลิ่นตัวของนางหอมหวาน เขาจึงจำได้ตอนที่ถูกพานางวิ่ง แต่ตอนนี้นางไม่สนสิ่งใดแล้ว ร่างกายอ่อนลงเรื่อยๆ หนังตาหนักอึ้ง“ท่านไม่พู