“อืม นานๆจะเจอคนที่กล้ายื่นมือเข้ามาช่วยเราโดยไม่กลัวอำนาจไทเฮา เห็นทีว่าแม่ต้องเชิญนางมาที่จวนอ๋องเสียหน่อย” เขาไม่ขัดกลับยกยิ้ม จริงๆนางควรได้รับความขอบคุณอย่างที่มารดาว่า“จิงเซียวพาไท่เฟยไปพักเถอะ ปิดหน้าต่างดีๆ อย่าหล่ะหลวม“ เขาสั่งสาวใช้ข้างกายมารดาก่อนที่คนของเขาจะเข้ามาพยุงเขาแยกไปอีกทาง จนไม่ทันสังเกตุพระมารดาที่ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตา”นานๆทีจะเจอคนใจดีด้วย หนานอ๋องเองก็คงดีใจเช่นไท่เฟยเพคะ“ จิงเซียวพยุงร่างบอบบางของพระมารดาหนานอ๋องกลับห้องนอน อดจะตื้นตันใจด้วยไม่ได้เช่นกัน”นานแล้วนะ ที่จวนอ๋องแห่งนี้ไร้คนกล้ายื่นมือเข้ามา ทุกคนคงหวาดกลัว คงมีแต่ฝ่าบาทที่ยังเอ็นดูอยู่บ้าง เห้อออ ข้าทำให้ลูกเป็นห่วงจนไม่กล้าลุกขึ้นมาต่อกรกับไทเฮาเชียวหรือ“เช้านี้แม้ไม่เช้ามากเช่นที่ควรจะตื่น แต่ก็ไม่ได้สายจนตะวันโด่ง หลี่อวี๋ถงลุกขึ้นมาล้างหน้าในมิติลับของนางก่อนเปลี่ยนชุด จากนั้นจึงหยิบอาหารแห้งติดไม้ติดมือออกมานิดหน่อย รวมถึงเมล็ดพืชที่นางค้นเจอด้วย“ตอนนี้ใบค้าเกลือยังอยู่แม้มีคนอยากได้มากนักแต่ข้าจะทนทำการค้าต่อไป และต้องหาเงินให้มากขึ้นหน่อย ฉะนั้น ข้าจะเป็นคนออกไปหาเงิน ส่วนพว
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-23
เข้าสู่ระบบ
