All Chapters of เจ้าสาวผู้เดินจากไป: Chapter 1 - Chapter 10

ทันทีที่ฉันก้าวออกจากห้องอาหารส่วนตัว สายจากเวดดิ้งแพลนเนอร์ก็ดังขึ้น“คุณเบนเน็ตต์คะ ยืนยันว่าจะขยายเอวชุดออกอีกหนึ่งนิ้วใช่ไหมคะ”ฝีเท้าของฉันชะงักค้าง“สัดส่วนฉันไม่ได้เปลี่ยน”ปลายสายเงียบไปหลายวินาที“คุณวิเวียน เบนเน็ตต์แจ้งว่าหลังพิธีจะนำชุดเจ้าสาวไปปรับเป็นชุดใส่ในงานเลี้ยงค่ะ เกรงว่าจะคับสำหรับเธอ”ฉันกำโทรศัพท์แน่นขึ้น“ใครอนุญาตให้เธอใส่ชุดแต่งงานของฉัน”“คุณเฮย์สค่ะ เขาบอกว่าพวกคุณเป็นพี่น้องกัน ไม่จำเป็นต้องถือสาเรื่องเล็กน้อย”ประตูห้องส่วนตัวเปิดออก จูเลียนเดินออกมาแล้วคลุมสูทของเขาลงบนไหล่ฉันเขามักสังเกตได้เสมอเวลาฉันหนาว และทุกครั้งที่ฉันใส่ส้นสูง เขาจะเตรียมรองเท้าส้นแบนไว้ในรถให้ครั้งหนึ่งฉันเคยมองรายละเอียดเหล่านี้เป็นหลักฐานของความรักแต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว เขาดูแลฉันก็จริง แต่เขาก็ตัดสินใจแทนฉันโดยไม่เคยถาม“ทำไมชุดถึงถูกแก้ตามสัดส่วนของวิเวียน”จูเลียนขมวดคิ้ว“เธอจะใส่แค่ครั้งเดียว หลังจบพิธี ชุดที่สั่งไว้มีปัญหา จะให้เธอไปงานเลี้ยงโดยไม่มีอะไรใส่ได้ยังไง”“นั่นมันชุดแต่งงานของฉัน”“เกรซ เธอเป็นน้องสาวคุณนะ อย่าเห็นแก่ตัวนักสิ”มาอีกแล้วตอน

สิบวันก่อนงานแต่ง เป็นวันเกิดของพ่อฉันจองห้องส่วนตัวล่วงหน้า และซื้อคันเบ็ดที่พ่อพูดถึงมาหลายเดือนเมื่อไปถึงร้านอาหาร ฉันเพิ่งรู้ว่าพวกเขาเปลี่ยนสถานที่กะทันหันไม่มีใครในกลุ่มแชตครอบครัวบอกฉันสักคนฉันโทรหาแม่ เธอตอบอย่างสบาย ๆ “วิเวียนอยากกินอาหารญี่ปุ่น เราเลยเปลี่ยนร้าน ถามจูเลียนสิ เขามีที่อยู่”แปลว่าทุกคนรู้ทุกคน ยกเว้นฉันข้างนอกฝนตกหนัก ฉันไม่มีร่ม ต้องยืนรอรถใต้กันสาดของร้านจูเลียนโทรมาก่อน“คุณอยู่ไหน”“อยู่ร้านเดิม”“ไม่มีใครส่งที่อยู่ใหม่ในกลุ่มเหรอ”“ไม่มีใครส่งอะไรเลย”เขานิ่งไป“คงลืมกันหมด รออยู่นั่นนะ ผมไปรับ”ยี่สิบนาทีต่อมา รถจอดเทียบฟุตปาธวิเวียนนั่งอยู่เบาะหน้าที่นั่งประจำของฉันถูกกระเป๋าเธอวางยึดไว้ ส่วนเบาะหลังเต็มไปด้วยภาพวาดใส่กรอบจูเลียนเปิดประตูหลังให้ฉัน“วิเวียนเมารถ เธอนั่งเบาะหลังไม่ได้”ฉันเบียดตัวเข้าไปนั่งท่ามกลางกรอบรูป เข่ากดชิดขอบไม้แข็ง ๆรถเบรกกะทันหัน กรอบรูปกระแทกหน้าแข้งฉันเต็มแรง ฉันสูดลมหายใจเฮือกจูเลียนเหลือบมองฉันผ่านกระจกมองหลัง“เจ็บไหม”แต่วิเวียนกลับรีบเอื้อมไปปกป้องกรอบรูปก่อน“ระวังหน่อยสิพี่ นี่เป็นผ

เขาคว้าข้อมือฉัน“ทั้งหมดนี่เพราะวิเวียนย้ายเข้ามาอยู่เหรอ”“ไม่ใช่”ฉันแกะนิ้วของเขาออกทีละนิ้ว“มันเพราะตลอดยี่สิบกว่าปี ฉันเฝ้ารอให้พวกคุณเลือกฉันสักครั้ง”“และฉันจะไม่รออีกแล้ว”คืนนั้น ฉันตอบรับการย้ายไปสาขาเซาท์พอร์ตก่อนฟ้าสาง ฉันเก็บกระเป๋า ลบไฟล์งานแต่งทั้งหมด และออกจากกลุ่มแชตครอบครัวฉันอยู่เซาท์พอร์ตได้สองวัน จูเลียนก็มาปรากฏตัวที่ออฟฟิศผ่านผนังกระจกห้องประชุม ฉันเห็นเขายืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ต้อนรับสูทของเขายับยู่ยี่ ใต้ตาคล้ำจนดูเหมือนไม่ได้นอนมาทั้งคืนเพื่อนร่วมงานถาม “คุณเบนเน็ตต์รู้จักเขาหรือเปล่าคะ”“รู้จัก”“จะให้เชิญเขาเข้ามาไหมคะ”“ไม่ต้อง”ฉันหันกลับไปตรวจรายการเตรียมเปิดสาขาต่อครึ่งชั่วโมงต่อมา พนักงานต้อนรับนำถุงกระดาษมาให้ฉันข้างในมีเค้กดาร์กช็อกโกแลต สเปรย์ฆ่าเชื้อหนึ่งกระป๋อง และกำไลมรกตที่ซ่อมแล้วจูเลียนทิ้งโน้ตไว้ด้วย“เมื่อก่อนผมจำได้ทุกเรื่อง ที่ผมละเลยก็เพราะคิดว่าคุณจะไม่มีวันจากไป”“เกรซ ผมผิดไปแล้ว”ฉันแบ่งเค้กให้เพื่อนร่วมงานกำไลมรกตถูกเก็บไว้ในลิ้นชักที่ล็อกกุญแจส่วนโน้ตถูกส่งเข้าเครื่องทำลายเอกสารหลังเลิกงาน เขายังอยู่

วันเปิดสาขาเซาท์พอร์ต แม่กับพ่อพาวิเวียนมาหาฉันแม่ถือกล่องขนมมา ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น“น้องสาวลูกตั้งใจมาขอโทษโดยเฉพาะ”วิเวียนก้มหน้า“ขอโทษนะพี่“หนูไม่ควรย้ายเข้าไปอยู่ในอพาร์ตเมนต์ ไม่ควรลองชุดแต่งงานของพี่ และไม่ควรคอยรบกวนจูเลียน“หนูแค่อิจฉาพี่มาตลอด“พี่เรียนเก่ง งานก็ดี ทุกคนเรียกพี่ว่าเป็นคนที่พึ่งพาได้ หนูกลัวว่าตัวเองไม่มีคุณค่า จนหยุดพึ่งพาทุกคนไม่ได้”เพื่อนร่วมงานเดินผ่านไปมาแม่จับมือฉัน“เห็นไหม วิเวียนขอโทษแล้ว เราเป็นครอบครัวกัน จะโกรธน้องไปตลอดไม่ได้”ฉันดึงมือกลับ“ขอโทษเพื่ออะไร”“ก็เพื่อพาลูกกลับบ้านสิ”“ฉันไม่กลับ”ใบหน้าพ่อคล้ำลง“เรานั่งรถไฟมาตั้งสามชั่วโมงเพื่อมาหาลูก ยังต้องการอะไรอีก“อพาร์ตเมนต์ก็ขายแล้ว จูเลียนก็โอนเงินให้ลูก ลูกไม่ได้เสียอะไรเลย“แต่น้องสาวลูกตกงาน งานหมั้นก็ล่ม เธอได้อะไรจากเรื่องนี้บ้าง”ฉันมองพ่อ“ทำไมงานหมั้นของเธอถึงล่ม”หน้าวิเวียนซีดเผือดแม่รีบออกหน้าปกป้องเธอ“ครอบครัวฝ่ายนั้นรู้ว่าลูกกับจูเลียนยกเลิกงานแต่ง แถมในอินเทอร์เน็ตก็มีข่าวซุบซิบเต็มไปหมด พวกเขาเลยไม่ยอมเดินหน้าต่อ”ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าวิ

“เกรซ”จูเลียนยื่นถุงพลาสติกปิดผนึกให้ฉันข้างในคือแหวนหมั้น“วันนั้นคุณวางมันไว้บนโต๊ะคอนโซล ผมไม่กล้าแม้แต่จะแตะมัน“ตอนนี้ผมเอามาคืนให้คุณ“คุณจะขายหรือทิ้งมันไปก็ได้”ฉันรับถุงมา“มีอะไรอีกไหม”เขาส่ายหน้าฉันเดินลงบันไดนานมากแล้วที่ด้านหลังไม่มีเสียงใดเมื่อฉันหันกลับไป เขายังยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาแดงก่ำ แต่ไม่ได้ตามมาเขาเรียนรู้ที่จะเคารพการตัดสินใจจากไปของฉันแล้วเพียงแต่มันสายเกินไปเซาท์พอร์ตมีหิมะแรกตกก่อนฤดูหนาวจะเริ่มฉันขายแหวน แล้วใช้เงินนั้นสมัครเรียนออกแบบเฟอร์นิเจอร์มันไม่เกี่ยวกับการจดจำใครเงินนั้นเป็นของฉันมาตลอด ฉันอยากใช้มันเพื่อตัวเองในงานแสดงผลงานปลายคอร์ส ผลงานของฉันได้รางวัลที่หนึ่งหลังจบนิทรรศการ ฉันเห็นจูเลียนอยู่ด้านนอกทางเข้าเขาไม่ได้เข้าไปในแกลเลอรี เขายืนอยู่ปลายบันได“ผ่านมาเหรอ”ฉันถาม“ไม่”เขาตอบอย่างซื่อตรง“ผมเห็นชื่อคุณในรายชื่อผู้ได้รับรางวัลของบริษัท เลยซื้อตั๋วมา”เขายื่นอัลบั้มรูปเก่าให้ฉันข้างในมีรูปตลอดหกปีที่เราอยู่ด้วยกันด้านหลังทุกรูป เขาเขียนข้อความไว้หนึ่งบรรทัด“ครั้งแรกที่คุณพาผมไปพบเพื่อน ผมให้คุณสล