Share

เจ้าสาวผู้เดินจากไป
เจ้าสาวผู้เดินจากไป
Author: นิรนาม

บทที่ 1

Author: นิรนาม
ทันทีที่ฉันก้าวออกจากห้องอาหารส่วนตัว สายจากเวดดิ้งแพลนเนอร์ก็ดังขึ้น

“คุณเบนเน็ตต์คะ ยืนยันว่าจะขยายเอวชุดออกอีกหนึ่งนิ้วใช่ไหมคะ”

ฝีเท้าของฉันชะงักค้าง

“สัดส่วนฉันไม่ได้เปลี่ยน”

ปลายสายเงียบไปหลายวินาที

“คุณวิเวียน เบนเน็ตต์แจ้งว่าหลังพิธีจะนำชุดเจ้าสาวไปปรับเป็นชุดใส่ในงานเลี้ยงค่ะ เกรงว่าจะคับสำหรับเธอ”

ฉันกำโทรศัพท์แน่นขึ้น

“ใครอนุญาตให้เธอใส่ชุดแต่งงานของฉัน”

“คุณเฮย์สค่ะ เขาบอกว่าพวกคุณเป็นพี่น้องกัน ไม่จำเป็นต้องถือสาเรื่องเล็กน้อย”

ประตูห้องส่วนตัวเปิดออก จูเลียนเดินออกมาแล้วคลุมสูทของเขาลงบนไหล่ฉัน

เขามักสังเกตได้เสมอเวลาฉันหนาว และทุกครั้งที่ฉันใส่ส้นสูง เขาจะเตรียมรองเท้าส้นแบนไว้ในรถให้

ครั้งหนึ่งฉันเคยมองรายละเอียดเหล่านี้เป็นหลักฐานของความรัก

แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว เขาดูแลฉันก็จริง แต่เขาก็ตัดสินใจแทนฉันโดยไม่เคยถาม

“ทำไมชุดถึงถูกแก้ตามสัดส่วนของวิเวียน”

จูเลียนขมวดคิ้ว

“เธอจะใส่แค่ครั้งเดียว หลังจบพิธี ชุดที่สั่งไว้มีปัญหา จะให้เธอไปงานเลี้ยงโดยไม่มีอะไรใส่ได้ยังไง”

“นั่นมันชุดแต่งงานของฉัน”

“เกรซ เธอเป็นน้องสาวคุณนะ อย่าเห็นแก่ตัวนักสิ”

มาอีกแล้ว

ตอนเด็ก ๆ วิเวียนเคยทำกล่องดนตรีของฉันพัง แม่บอกว่าเธอก็แค่น้องสาวของฉัน

หลังเรียนจบมัธยม ทริปฉลองของฉันถูกแทนที่ด้วยค่ายฤดูร้อนของวิเวียน พ่อของฉัน ริชาร์ด เบนเน็ตต์ ก็พูดประโยคเดิม

ทุกคนบอกฉันว่าอย่าทำเรื่องให้ใหญ่

เพราะเธอเป็นน้องสาว ทุกสิ่งที่ฉันมีก็กลายเป็นของเธอได้ครึ่งหนึ่งโดยอัตโนมัติ

“ทำไมไม่ถามฉันก่อน”

“ผมคิดว่าคุณต้องตอบตกลง”

“ฉันต้องตอบตกลงด้วยเหตุผลอะไร”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง

“วิเวียนบอกเพื่อน ๆ ไปแล้ว”

ดังนั้นเขาไม่ได้มาถามความเห็นฉัน เขาแค่มาแจ้งให้รู้

ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพ่อแม่ ครอบครัวของฉัน แม้แต่คู่หมั้นของตัวเอง ถึงเลือกวางฉันไว้หลังวิเวียนเสมอ

โทรศัพท์สั่น แม่ส่งข้อความให้เรากลับบ้านไปชิมเมนูงานแต่ง

ฉันปฏิเสธ แล้วเธอก็โทรมาในทันที

“อีกไม่กี่วันก็จะแต่งแล้ว นี่ลูกกำลังงอแงอะไรอีก”

“เมนูทั้งหมดเลือกตามของโปรดวิเวียน แล้วฉันต้องไปทำไม”

“ลูกงานยุ่ง น้องช่วยจัดการให้มันผิดตรงไหน”

“ฉันกินซุปซีฟู้ดบิสก์กับมูสมะม่วงไม่ได้”

แม่เงียบไป

“มีตั้งหลายจาน ไม่กินแค่สองอย่างแล้วจะอดตายหรือไง”

“แต่มันเป็นงานเลี้ยงแต่งงานของฉัน รสนิยมของฉันไม่ควรมาก่อนเหรอ”

“ลูกมีทุกอย่างมาตลอด วิเวียนวิ่งวุ่นช่วยงานให้ แล้วลูกยังให้เธอเลือกอาหารที่ชอบสักไม่กี่อย่างไม่ได้เลยหรือไง”

ฉันหัวเราะออกมา

ทุกครั้งที่เธอแย่งอะไรจากฉันไป พวกเขากลับทำเหมือนมันเป็นความน้อยใจของวิเวียน

ทุกการปฏิเสธของฉัน กลายเป็นหลักฐานว่าฉันเป็นคนเรื่องมาก

จูเลียนหยิบโทรศัพท์ไปจากมือฉัน

“ไม่ต้องห่วงครับ เดี๋ยวผมพาเธอไปเอง”

หลังวางสาย เขายกมือขยี้ผมฉัน

“เชื่อฟังหน่อยนะ กินข้าวเสร็จผมจะซื้อสตรอว์เบอร์รีชอร์ตเค้กให้”

หกปีก่อน ตอนวิเวียนทำผลงานที่ฉันส่งประกวดหาย เขาก็ปลอบฉันแบบนี้

เขาฝ่าสายฝนกลับมาพร้อมเค้ก แล้วพูดว่า “วิเวียนยังเด็ก ผมจะชดเชยให้คุณเอง”

หลังจากนั้น ทุกครั้งที่วิเวียนเอาอะไรของฉันไป เขาจะยื่นสิ่งเล็กน้อยมาชดเชย แล้วคาดหวังให้ฉันกลืนความคับข้องใจลงไป

“จูเลียน ฉันไม่อยากได้เค้ก”

เขากะพริบตา

ฉันคืนสูทให้เขาแล้วก้าวเข้าไปในลิฟต์

ก่อนประตูลิฟต์จะปิด เขาสอดมือเข้ามาขวางไว้

ฉันถอนหายใจ รู้สึกขึ้นมาอย่างกะทันหันว่าทุกอย่างช่างไร้ความหมาย

“เกรซ คุณโตแล้ว เลิกทำเรื่องวุ่นวายไปทุกที่ได้แล้ว”

ฉันมองมือเขาที่ถูกประตูหนีบจนแดง แล้วกดปุ่มเปิดประตู

เขาถอนหายใจ คงคิดว่าฉันยอมอีกครั้งแล้ว

แต่ฉันถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วอีกก้าว จนไปยืนชิดผนังด้านในสุดของลิฟต์

“ฉันแค่อยากบอกคุณว่า สตรอว์เบอร์รีชอร์ตเค้กเป็นของโปรดวิเวียน”

“ของโปรดฉันคือดาร์กช็อกโกแลต”

ประตูลิฟต์เลื่อนปิดลง

จูเลียนยืนอยู่อีกฝั่ง เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้ตามมา

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เจ้าสาวผู้เดินจากไป   บทที่ 10

    สองปีต่อมา สาขาเซาท์พอร์ตได้รับการยกระดับเป็นศูนย์กลางประจำภูมิภาคฉันได้รับการเลื่อนตำแหน่งจากผู้จัดการสาขาเป็นผู้อำนวยการภูมิภาควันที่พ่อแม่ชำระเงินงวดสุดท้าย แม่โทรมาน้ำเสียงเธอฟังดูแก่ลงไปหลายปี“สุขภาพพ่อไม่ดี วิเวียนย้ายออกนอกเมืองไปแล้ว ที่บ้านไม่เหลือใครให้คุยด้วยเลย“กลับมากินข้าวบ้านช่วงวันหยุดนะ“แม่จะทำของโปรดให้”ฉันไม่ได้ปฏิเสธตรง ๆ“ค่อยดูก่อนนะ ฉันอาจไม่มีเวลา”เธอเงียบไปพักหนึ่ง“เกรซจ๊ะ แม่คิดมาตลอดว่าลูกจัดการทุกอย่างเองได้ จึงไม่จำเป็นต้องดูแลลูก”“แม่เพิ่งเข้าใจทีหลังว่า เด็กที่ไม่เคยบ่นก็ยังเจ็บปวดได้”ความเข้าใจที่มาช้าเกินไป เปลี่ยนอดีตไม่ได้แต่ฉันไม่จำเป็นต้องใช้ความแค้นเพื่อรักษาระยะห่างอีกแล้ว“ดูแลตัวเองด้วยนะ”ฉันวางสายและนำเบอร์ของแม่ออกจากรายชื่อบล็อกเพียงแต่ฉันไม่ได้เป็นฝ่ายติดต่อไปก่อนหลังจากนั้น พ่อเคยนอนโรงพยาบาลครั้งหนึ่งแม่ส่งที่อยู่มาให้ โดยไม่ได้บังคับให้ฉันไป“พ่อแก่ขึ้นแล้ว ป่วยง่าย วิเวียนไม่มีเวลา ถ้าว่างก็มาดูเขาหน่อย”ฉันโอนเงินค่ารักษาให้ และเมื่อมีทริปงานผ่านทางนั้น ฉันก็แวะไปหาเขานอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล เงียบอย

  • เจ้าสาวผู้เดินจากไป   บทที่ 9

    “เกรซ”จูเลียนยื่นถุงพลาสติกปิดผนึกให้ฉันข้างในคือแหวนหมั้น“วันนั้นคุณวางมันไว้บนโต๊ะคอนโซล ผมไม่กล้าแม้แต่จะแตะมัน“ตอนนี้ผมเอามาคืนให้คุณ“คุณจะขายหรือทิ้งมันไปก็ได้”ฉันรับถุงมา“มีอะไรอีกไหม”เขาส่ายหน้าฉันเดินลงบันไดนานมากแล้วที่ด้านหลังไม่มีเสียงใดเมื่อฉันหันกลับไป เขายังยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาแดงก่ำ แต่ไม่ได้ตามมาเขาเรียนรู้ที่จะเคารพการตัดสินใจจากไปของฉันแล้วเพียงแต่มันสายเกินไปเซาท์พอร์ตมีหิมะแรกตกก่อนฤดูหนาวจะเริ่มฉันขายแหวน แล้วใช้เงินนั้นสมัครเรียนออกแบบเฟอร์นิเจอร์มันไม่เกี่ยวกับการจดจำใครเงินนั้นเป็นของฉันมาตลอด ฉันอยากใช้มันเพื่อตัวเองในงานแสดงผลงานปลายคอร์ส ผลงานของฉันได้รางวัลที่หนึ่งหลังจบนิทรรศการ ฉันเห็นจูเลียนอยู่ด้านนอกทางเข้าเขาไม่ได้เข้าไปในแกลเลอรี เขายืนอยู่ปลายบันได“ผ่านมาเหรอ”ฉันถาม“ไม่”เขาตอบอย่างซื่อตรง“ผมเห็นชื่อคุณในรายชื่อผู้ได้รับรางวัลของบริษัท เลยซื้อตั๋วมา”เขายื่นอัลบั้มรูปเก่าให้ฉันข้างในมีรูปตลอดหกปีที่เราอยู่ด้วยกันด้านหลังทุกรูป เขาเขียนข้อความไว้หนึ่งบรรทัด“ครั้งแรกที่คุณพาผมไปพบเพื่อน ผมให้คุณสล

  • เจ้าสาวผู้เดินจากไป   บทที่ 8

    พ่อแม่ไม่คืนเงินตามกำหนดหลังทนายฉันส่งหนังสือทวงถามอย่างเป็นทางการ แม่ก็ทิ้งข้อความเสียงไว้ให้ฉันหลายสิบข้อความเธอบอกว่าฉันใจดำ บอกว่าเรื่องครอบครัวไม่ควรเผยต่อสาธารณะ และบอกว่าวิเวียนล้มป่วยเพราะฉันฉันไม่ตอบกลับแม้แต่ข้อความเดียวหนึ่งเดือนต่อมา การไกล่เกลี่ยเริ่มต้นขึ้นฉันนำหลักฐานการโอนเงินและภาพหน้าจอการสนทนามาในวันไกล่เกลี่ยพ่อยังคงเดือดดาล“มีลูกสาวแบบไหนพาพ่อแม่ตัวเองขึ้นศาลบ้าง”ผู้ไกล่เกลี่ยตรวจเอกสารเสร็จแล้ว“คุณเบนเน็ตต์ คุณยืนยันหลายครั้งว่าเงินจำนวนนี้ใช้เป็นเงินดาวน์ของคุณเกรซ เบนเน็ตต์“แต่ความจริง เงินหกหมื่นดอลลาร์ถูกโอนเข้าบัญชีคุณวิเวียน เบนเน็ตต์ และนำไปจ่ายค่าบริษัทเอเจนซีเรียนต่อต่างประเทศ“เรื่องนี้ถือเป็นการให้ข้อมูลเท็จเกี่ยวกับวัตถุประสงค์ของเงินกู้”ฉันแข็งค้างวิเวียนไม่เคยไปเรียนต่างประเทศเธอไม่เคยบอกฉันด้วยซ้ำว่าเคยสมัครเรียนที่ไหน“เงินไปอยู่ที่ไหน”วิเวียนไม่กล้าสบตาฉันหลังเงียบอยู่นาน เธอก็พูดว่า “หนูไม่ผ่านค่ะ เงินที่เหลือ หนูใช้ซื้อภาพวาดกับไปเที่ยว”เงินหกหมื่นดอลลาร์นั้นคือทุกเซ็นต์ที่ฉันเก็บมาในสามปีแรกของการทำงานแม่เคยบ

  • เจ้าสาวผู้เดินจากไป   บทที่ 7

    วันเปิดสาขาเซาท์พอร์ต แม่กับพ่อพาวิเวียนมาหาฉันแม่ถือกล่องขนมมา ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น“น้องสาวลูกตั้งใจมาขอโทษโดยเฉพาะ”วิเวียนก้มหน้า“ขอโทษนะพี่“หนูไม่ควรย้ายเข้าไปอยู่ในอพาร์ตเมนต์ ไม่ควรลองชุดแต่งงานของพี่ และไม่ควรคอยรบกวนจูเลียน“หนูแค่อิจฉาพี่มาตลอด“พี่เรียนเก่ง งานก็ดี ทุกคนเรียกพี่ว่าเป็นคนที่พึ่งพาได้ หนูกลัวว่าตัวเองไม่มีคุณค่า จนหยุดพึ่งพาทุกคนไม่ได้”เพื่อนร่วมงานเดินผ่านไปมาแม่จับมือฉัน“เห็นไหม วิเวียนขอโทษแล้ว เราเป็นครอบครัวกัน จะโกรธน้องไปตลอดไม่ได้”ฉันดึงมือกลับ“ขอโทษเพื่ออะไร”“ก็เพื่อพาลูกกลับบ้านสิ”“ฉันไม่กลับ”ใบหน้าพ่อคล้ำลง“เรานั่งรถไฟมาตั้งสามชั่วโมงเพื่อมาหาลูก ยังต้องการอะไรอีก“อพาร์ตเมนต์ก็ขายแล้ว จูเลียนก็โอนเงินให้ลูก ลูกไม่ได้เสียอะไรเลย“แต่น้องสาวลูกตกงาน งานหมั้นก็ล่ม เธอได้อะไรจากเรื่องนี้บ้าง”ฉันมองพ่อ“ทำไมงานหมั้นของเธอถึงล่ม”หน้าวิเวียนซีดเผือดแม่รีบออกหน้าปกป้องเธอ“ครอบครัวฝ่ายนั้นรู้ว่าลูกกับจูเลียนยกเลิกงานแต่ง แถมในอินเทอร์เน็ตก็มีข่าวซุบซิบเต็มไปหมด พวกเขาเลยไม่ยอมเดินหน้าต่อ”ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าวิ

  • เจ้าสาวผู้เดินจากไป   บทที่ 6

    จูเลียนอยู่ที่เซาท์พอร์ตสองสัปดาห์เขาไม่เข้ามาหาฉันอีก ทุกวันเขาแค่นั่งอยู่ร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามไม่ว่าฉันจะทำงานดึกแค่ไหน ร้านนั้นก็ยังเปิดไฟอยู่คืนหนึ่ง อาการปวดท้องกำเริบหนักจนตอนถึงล็อบบี้ ฉันแทบยืนไม่ไหวเขาวิ่งข้ามถนนมาประคองฉันฉันได้กลิ่นกาแฟจากเสื้อเขา และเห็นความตื่นตระหนกที่เขาซ่อนไม่มิดในชั่ววินาทีที่เผลอตัว มือฉันกำแขนเสื้อเขาไว้ร่างทั้งร่างของเขาแข็งค้าง แม้แต่ลมหายใจก็แผ่วลง“ยาอยู่ในรถ เดี๋ยวผมไปเอามา”เขากำลังจะอุ้มฉัน แต่ฉันปล่อยมือแล้วจับราวข้างทางเท้าแทน“อย่าแตะฉัน”เขาหยุดอยู่ตรงนั้นไม่กี่วินาทีต่อมา เขาถอดสูทปูบนม้านั่งให้ฉันนั่ง แล้วไปเอายาเมื่อกลับมา เขาวางน้ำและยาไว้ในระยะที่ฉันเอื้อมถึง ก่อนถอยออกไปราวสามฟุต“ผมจะไม่แตะคุณ”“กินยาเถอะ แล้วผมจะไป”ฉันกลืนยาโดยไม่มองเขาโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นคำแรกของเธอคือคำกล่าวหา“ลูกจะทำแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน”“จูเลียนลาออกจากงานเพื่อมาตามหาลูก”“วิเวียนก็ลาออกจากงานเหมือนกัน เอาแต่ขังตัวเองอยู่บ้านทั้งวัน ลูกทำให้ครอบครัวนี้พังไปหมดแล้ว พอใจหรือยัง”ฉันมองข้ามถนนไปจูเลียนได้ยินอย่างชัดเจนเขายื่นม

  • เจ้าสาวผู้เดินจากไป   บทที่ 5

    เขาคว้าข้อมือฉัน“ทั้งหมดนี่เพราะวิเวียนย้ายเข้ามาอยู่เหรอ”“ไม่ใช่”ฉันแกะนิ้วของเขาออกทีละนิ้ว“มันเพราะตลอดยี่สิบกว่าปี ฉันเฝ้ารอให้พวกคุณเลือกฉันสักครั้ง”“และฉันจะไม่รออีกแล้ว”คืนนั้น ฉันตอบรับการย้ายไปสาขาเซาท์พอร์ตก่อนฟ้าสาง ฉันเก็บกระเป๋า ลบไฟล์งานแต่งทั้งหมด และออกจากกลุ่มแชตครอบครัวฉันอยู่เซาท์พอร์ตได้สองวัน จูเลียนก็มาปรากฏตัวที่ออฟฟิศผ่านผนังกระจกห้องประชุม ฉันเห็นเขายืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ต้อนรับสูทของเขายับยู่ยี่ ใต้ตาคล้ำจนดูเหมือนไม่ได้นอนมาทั้งคืนเพื่อนร่วมงานถาม “คุณเบนเน็ตต์รู้จักเขาหรือเปล่าคะ”“รู้จัก”“จะให้เชิญเขาเข้ามาไหมคะ”“ไม่ต้อง”ฉันหันกลับไปตรวจรายการเตรียมเปิดสาขาต่อครึ่งชั่วโมงต่อมา พนักงานต้อนรับนำถุงกระดาษมาให้ฉันข้างในมีเค้กดาร์กช็อกโกแลต สเปรย์ฆ่าเชื้อหนึ่งกระป๋อง และกำไลมรกตที่ซ่อมแล้วจูเลียนทิ้งโน้ตไว้ด้วย“เมื่อก่อนผมจำได้ทุกเรื่อง ที่ผมละเลยก็เพราะคิดว่าคุณจะไม่มีวันจากไป”“เกรซ ผมผิดไปแล้ว”ฉันแบ่งเค้กให้เพื่อนร่วมงานกำไลมรกตถูกเก็บไว้ในลิ้นชักที่ล็อกกุญแจส่วนโน้ตถูกส่งเข้าเครื่องทำลายเอกสารหลังเลิกงาน เขายังอยู่

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status