บทที่ 2

วันต่อมา แม่เอากำไลมรกตตกทอดของครอบครัวมาที่ออฟฟิศฉัน

เมื่อเปิดกล่อง ฉันพบใบรับซ่อมอยู่ด้านใน

ตรงตะขอกำไลมีรอยบัดกรีใหม่ตรงจุดที่ถูกต่อกลับเข้าด้วยกัน

“เกิดอะไรขึ้น”

แม่เบือนหน้าหนี

“วิเวียนลองใส่แล้วมันติด พวกเขาเลยต้องตัดออก”

กำไลเส้นนี้เป็นของคุณย่า

ก่อนท่านจากไป ท่านเคยจับมือฉันแล้วบอกว่าอยากเห็นฉันสวมมันในวันแต่งงาน

ท่านไม่มีโอกาสได้เห็น กำไลมรกตจึงกลายเป็นสิ่งสุดท้ายที่ท่านทิ้งไว้ให้ฉัน

“ใครอนุญาตให้เธอแตะมัน”

“แม่ก็แค่อยากให้เธอดู จะไปรู้ได้ยังไงว่าข้อมือลูกเล็กขนาดนั้น”

แม่เลื่อนกำไลมรกตเส้นใหม่เอี่ยมมาทางฉัน

“จูเลียนซื้อมาให้เมื่อเช้า หนักกว่าเส้นเดิมอีก ของเก่าไป ของใหม่มา”

“สองเส้นนี้มันเหมือนกันจริง ๆ เหรอ”

“ก็แค่สิ่งของชิ้นหนึ่ง”

“งั้นทำไมแม่ไม่ตัดของแม่ล่ะ”

สีหน้าแม่แข็งกระด้าง

“เกรซ ลูกก็แค่จะแต่งงาน ทำไมถึงนับวันยิ่งเอาใจยากขึ้นทุกที”

เพื่อนร่วมงานต่างมองมา

ฉันปิดกล่อง ไม่อยากทะเลาะกันกลางที่ทำงาน

แต่แม่จับแขนฉันไว้

“วิเวียนไม่ผ่านประเมินฝึกงาน สาขาเซาท์พอร์ตของบริษัทลูกกำลังต้องการผู้จัดการฝ่ายเช่าไม่ใช่เหรอ ช่วยพูดกับหัวหน้าให้เธอได้ตำแหน่งนั้นสิ”

นั่นคือตำแหน่งที่ฉันทุ่มเททำงานมาหกเดือนเพื่อให้ได้มา

สัปดาห์ก่อน ผู้อำนวยการบอกว่าตำแหน่งนั้นจะเป็นของฉัน หากยอมย้ายไปเซาท์พอร์ต

ฉันปฏิเสธมันเพราะงานแต่ง และเพราะจูเลียนไม่อยากมีความสัมพันธ์ระยะไกล

แต่ตอนนี้พวกเขากลับอยากยกโอกาสนั้นให้วิเวียน

“เธอเรียนศิลปะ ไม่เคยทำงานด้านเช่าพื้นที่เชิงพาณิชย์เลย”

“ไม่มีใครเกิดมาแล้วทำเป็นหรอก ก็สอนเธอสิ”

“ตำแหน่งเป็นของบริษัท ไม่ใช่ของฉัน ถ้าเธออยากได้ ก็ส่งเรซูเม่สมัครเอง”

“ลูกก็แค่ไม่อยากช่วย!”

แม่ขึ้นเสียง

“วิเวียนไม่เหมือนลูกที่เรียนจบมาก็ได้งานดี ๆ เลย ชีวิตเธอไม่เคยราบรื่น จะช่วยน้องสักหน่อยมันหนักหนาอะไรนัก”

“งานของฉันก็ไม่มีใครยื่นให้เหมือนกัน”

จูเลียนมาถึงพอดีพร้อมอาหารกลางวัน

เขาเปิดกล่องอาหารอย่างคล่องแคล่ว แล้ววางส้อมไว้ข้างมือฉัน

“คุณบอกว่าปวดท้องไม่ใช่เหรอ กินก่อนสิ”

แม่รีบเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟังทันที

จูเลียนฟังแล้วพูดว่า “วิเวียนไม่เหมาะกับงานเช่าพื้นที่เชิงพาณิชย์จริง ๆ”

ฉันนึกว่าอย่างน้อยครั้งนี้เขาจะเข้าข้างฉัน

แต่เขากลับพูดว่า “แกลเลอรีของเดเร็ก โคลกำลังต้องการคนดูแลงานปฏิบัติการ ผมแนะนำเธอให้ได้”

ในที่สุดแม่ก็ดูพอใจ

“เห็นไหม จูเลียนหาทางออกได้เสมอ”

ฉันมองเขา

“เดือนก่อน ฉันอยากรับงานฟรีแลนซ์ที่แกลเลอรีเดเร็ก คุณบอกว่าเขามาตรฐานสูง และบอกฉันว่าอย่าใช้เส้นสาย”

“คุณมีงานประจำอยู่แล้ว ไม่ต้องรับภาระเกินตัว วิเวียนยังไม่มีรายได้ สถานการณ์มันต่างกัน”

“เธอไม่มีรายได้เลยใช้เส้นสายได้ ส่วนฉันมีงานแล้ว จึงไม่สมควรได้ลองแม้แต่นิดเดียวหรือไง”

น้ำเสียงเขายังอ่อนโยน แต่แววตาฉายความไม่อดทนวูบหนึ่ง

“มันคนละเรื่องกัน ผมกำลังแก้ปัญหา”

ใช่ เขาแก้ปัญหาอยู่เสมอ

ยกเว้นว่าในทุกครั้ง ปัญหาที่ถูกแก้คือความรู้สึกของฉัน

บ่ายวันนั้น วิเวียนส่งข้อความมาบอกเรื่องข้อเสนองานใหม่

เธอบอกว่าจูเลียนพาเธอไปพบเดเร็กด้วยตัวเอง แถมยังเลี้ยงอาหารเย็นพนักงานแกลเลอรี

ในรูป พวกเขายืนชิดกัน เนกไทของจูเลียนผูกเบี้ยว

ฉันจำปมเนกไทนั้นได้

วิเวียนผูกเนกไทเป็นอยู่เพียงแบบเดียว

ห้าโมงครึ่ง จูเลียนส่งข้อความมา

“คืนนี้ต้องทานข้าวกับลูกค้า คุณกินก่อนเลย”

หกโมง ฉันเดินผ่านหน้าแกลเลอรี

ฉันเห็นเขาย่อตัวอยู่ตรงหน้าวิเวียน กำลังทายาให้แผลถลอกที่รองเท้าส้นสูงเสียดสีจนผิวเธอเปิด

ยานั่นเป็นหลอดเดียวกับที่ฉันใช้ประจำ

เขาเคยบอกว่าเก็บมันไว้ในรถ เผื่อฉันจำเป็นต้องใช้

วิเวียนเห็นฉันก่อน เธอวางมือลงบนไหล่จูเลียน

“อย่าเข้าใจผิดนะพี่ เขาแค่กลัวหนูไปทำงานวันแรกสาย”

จูเลียนลุกขึ้น

“เท้าเธอเจ็บ ผมจะเมินเฉยได้ยังไง”

เขาเก็บหลอดยา ราวกับเพิ่งนึกได้ว่าฉันมีตัวตนอยู่ตรงนั้น

“ท้องยังปวดอยู่ไหม”

ฉันส่ายหน้า

ทั้งบ่ายท้องฉันปวดมาตลอด

แต่ในวินาทีนั้น ฉันไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะบอกเขา