เข้าสู่ระบบ
เจ้าสาวผู้เดินจากไป
4
แชร์:
รายงาน
คำโปรย
การแต่งงาน
อารมณ์ครอบครัว
ไล่ล่าภรรยา
ความลำเอียง/ความเห็นแก่ตัว
ความรักทรมาน
มีสติและเป็นอิสระ
หวาดระแวง
ย้อนกลับ
ในงานปาร์ตี้คืนก่อนวันแต่งงาน ฉันบังเอิญเจอโพสต์ชาเลนจ์สำหรับคู่รักบนอินเทอร์เน็ต [ถ้าฉันไม่ใช่ตัวเลือก คุณอยากแต่งงานกับใครมากที่สุด?] ฉันยิ้มพลางถามจูเลียน เฮย์ส คู่หมั้นของตัวเอง เขาไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว “วิเวียน” วิเวียน เบนเน็ตต์คือน้องสาวของฉัน เพื่อนสนิทของฉันเสริมขึ้น “พูดตามตรงนะ วิเวียนเข้าใจเขาที่สุดจริง ๆ ทุกครั้งที่พวกเธอทะเลาะกัน คนที่อดนอนคุยกับจูเลียนจนถึงเช้าก็เป็นเธอตลอด” วิเวียนเอื้อมไปชกหน้าอกเขาเบา ๆ อย่างหยอกล้อ “พี่ต้องคุมคู่หมั้นตัวเองดี ๆ นะคะ จะปล่อยให้เขาคิดถึงหนูตลอดเวลาไม่ได้หรอก” ทั้งโต๊ะระเบิดเสียงหัวเราะ แม่ของฉัน มาร์กาเร็ต เบนเน็ตต์ จุ๊ปากอย่างขบขัน “ก็แค่ล้อเล่นเอง อีกอย่างวิเวียนไม่เคยจู้จี้เหมือนลูก จูเลียนจะชอบเธอก็เป็นเรื่องธรรมดา” จูเลียนเหลือบมองฉัน “ก็แค่เรื่องล้อเล่นเอง รับมุกไม่ได้อีกแล้วเหรอ” ฉันไม่ตอบ ได้แต่ก้มมองแบบฟอร์มยืนยันงานที่เวดดิ้งแพลนเนอร์เพิ่งส่งมา ชุดแต่งงาน ช่อดอกไม้ เพลง เมนูอาหาร ทุกอย่างล้วนเลือกตามรสนิยมของวิเวียน ดังนั้นงานแต่งนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบ จึงมีเพียงสิ่งเดียวที่เป็นของฉัน—ชื่อของฉันในตำแหน่งเจ้าสาว ถ้าเจ้าสาวจะเป็นใครก็ได้ งานแต่งนี้ก็คงไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว
ดูเพิ่มเติมบทที่ 1
บทที่ 1
บทล่าสุด
เจ้าสาวผู้เดินจากไป บทที่ 10
สองปีต่อมา สาขาเซาท์พอร์ตได้รับการยกระดับเป็นศูนย์กลางประจำภูมิภาคฉันได้รับการเลื่อนตำแหน่งจากผู้จัดการสาขาเป็นผู้อำนวยการภูมิภาควันที่พ่อแม่ชำระเงินงวดสุดท้าย แม่โทรมาน้ำเสียงเธอฟังดูแก่ลงไปหลายปี“สุขภาพพ่อไม่ดี วิเวียนย้ายออกนอกเมืองไปแล้ว ที่บ้านไม่เหลือใครให้คุยด้วยเลย“กลับมากินข้าวบ้านช่วงวันหยุดนะ“แม่จะทำของโปรดให้”ฉันไม่ได้ปฏิเสธตรง ๆ“ค่อยดูก่อนนะ ฉันอาจไม่มีเวลา”เธอเงียบไปพักหนึ่ง“เกรซจ๊ะ แม่คิดมาตลอดว่าลูกจัดการทุกอย่างเองได้ จึงไม่จำเป็นต้องดูแลลูก”“แม่เพิ่งเข้าใจทีหลังว่า เด็กที่ไม่เคยบ่นก็ยังเจ็บปวดได้”ความเข้าใจที่มาช้าเกินไป เปลี่ยนอดีตไม่ได้แต่ฉันไม่จำเป็นต้องใช้ความแค้นเพื่อรักษาระยะห่างอีกแล้ว“ดูแลตัวเองด้วยนะ”ฉันวางสายและนำเบอร์ของแม่ออกจากรายชื่อบล็อกเพียงแต่ฉันไม่ได้เป็นฝ่ายติดต่อไปก่อนหลังจากนั้น พ่อเคยนอนโรงพยาบาลครั้งหนึ่งแม่ส่งที่อยู่มาให้ โดยไม่ได้บังคับให้ฉันไป“พ่อแก่ขึ้นแล้ว ป่วยง่าย วิเวียนไม่มีเวลา ถ้าว่างก็มาดูเขาหน่อย”ฉันโอนเงินค่ารักษาให้ และเมื่อมีทริปงานผ่านทางนั้น ฉันก็แวะไปหาเขานอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล เงียบอย
เจ้าสาวผู้เดินจากไป บทที่ 9
“เกรซ”จูเลียนยื่นถุงพลาสติกปิดผนึกให้ฉันข้างในคือแหวนหมั้น“วันนั้นคุณวางมันไว้บนโต๊ะคอนโซล ผมไม่กล้าแม้แต่จะแตะมัน“ตอนนี้ผมเอามาคืนให้คุณ“คุณจะขายหรือทิ้งมันไปก็ได้”ฉันรับถุงมา“มีอะไรอีกไหม”เขาส่ายหน้าฉันเดินลงบันไดนานมากแล้วที่ด้านหลังไม่มีเสียงใดเมื่อฉันหันกลับไป เขายังยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาแดงก่ำ แต่ไม่ได้ตามมาเขาเรียนรู้ที่จะเคารพการตัดสินใจจากไปของฉันแล้วเพียงแต่มันสายเกินไปเซาท์พอร์ตมีหิมะแรกตกก่อนฤดูหนาวจะเริ่มฉันขายแหวน แล้วใช้เงินนั้นสมัครเรียนออกแบบเฟอร์นิเจอร์มันไม่เกี่ยวกับการจดจำใครเงินนั้นเป็นของฉันมาตลอด ฉันอยากใช้มันเพื่อตัวเองในงานแสดงผลงานปลายคอร์ส ผลงานของฉันได้รางวัลที่หนึ่งหลังจบนิทรรศการ ฉันเห็นจูเลียนอยู่ด้านนอกทางเข้าเขาไม่ได้เข้าไปในแกลเลอรี เขายืนอยู่ปลายบันได“ผ่านมาเหรอ”ฉันถาม“ไม่”เขาตอบอย่างซื่อตรง“ผมเห็นชื่อคุณในรายชื่อผู้ได้รับรางวัลของบริษัท เลยซื้อตั๋วมา”เขายื่นอัลบั้มรูปเก่าให้ฉันข้างในมีรูปตลอดหกปีที่เราอยู่ด้วยกันด้านหลังทุกรูป เขาเขียนข้อความไว้หนึ่งบรรทัด“ครั้งแรกที่คุณพาผมไปพบเพื่อน ผมให้คุณสล
เจ้าสาวผู้เดินจากไป บทที่ 8
พ่อแม่ไม่คืนเงินตามกำหนดหลังทนายฉันส่งหนังสือทวงถามอย่างเป็นทางการ แม่ก็ทิ้งข้อความเสียงไว้ให้ฉันหลายสิบข้อความเธอบอกว่าฉันใจดำ บอกว่าเรื่องครอบครัวไม่ควรเผยต่อสาธารณะ และบอกว่าวิเวียนล้มป่วยเพราะฉันฉันไม่ตอบกลับแม้แต่ข้อความเดียวหนึ่งเดือนต่อมา การไกล่เกลี่ยเริ่มต้นขึ้นฉันนำหลักฐานการโอนเงินและภาพหน้าจอการสนทนามาในวันไกล่เกลี่ยพ่อยังคงเดือดดาล“มีลูกสาวแบบไหนพาพ่อแม่ตัวเองขึ้นศาลบ้าง”ผู้ไกล่เกลี่ยตรวจเอกสารเสร็จแล้ว“คุณเบนเน็ตต์ คุณยืนยันหลายครั้งว่าเงินจำนวนนี้ใช้เป็นเงินดาวน์ของคุณเกรซ เบนเน็ตต์“แต่ความจริง เงินหกหมื่นดอลลาร์ถูกโอนเข้าบัญชีคุณวิเวียน เบนเน็ตต์ และนำไปจ่ายค่าบริษัทเอเจนซีเรียนต่อต่างประเทศ“เรื่องนี้ถือเป็นการให้ข้อมูลเท็จเกี่ยวกับวัตถุประสงค์ของเงินกู้”ฉันแข็งค้างวิเวียนไม่เคยไปเรียนต่างประเทศเธอไม่เคยบอกฉันด้วยซ้ำว่าเคยสมัครเรียนที่ไหน“เงินไปอยู่ที่ไหน”วิเวียนไม่กล้าสบตาฉันหลังเงียบอยู่นาน เธอก็พูดว่า “หนูไม่ผ่านค่ะ เงินที่เหลือ หนูใช้ซื้อภาพวาดกับไปเที่ยว”เงินหกหมื่นดอลลาร์นั้นคือทุกเซ็นต์ที่ฉันเก็บมาในสามปีแรกของการทำงานแม่เคยบ
เจ้าสาวผู้เดินจากไป บทที่ 7
วันเปิดสาขาเซาท์พอร์ต แม่กับพ่อพาวิเวียนมาหาฉันแม่ถือกล่องขนมมา ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น“น้องสาวลูกตั้งใจมาขอโทษโดยเฉพาะ”วิเวียนก้มหน้า“ขอโทษนะพี่“หนูไม่ควรย้ายเข้าไปอยู่ในอพาร์ตเมนต์ ไม่ควรลองชุดแต่งงานของพี่ และไม่ควรคอยรบกวนจูเลียน“หนูแค่อิจฉาพี่มาตลอด“พี่เรียนเก่ง งานก็ดี ทุกคนเรียกพี่ว่าเป็นคนที่พึ่งพาได้ หนูกลัวว่าตัวเองไม่มีคุณค่า จนหยุดพึ่งพาทุกคนไม่ได้”เพื่อนร่วมงานเดินผ่านไปมาแม่จับมือฉัน“เห็นไหม วิเวียนขอโทษแล้ว เราเป็นครอบครัวกัน จะโกรธน้องไปตลอดไม่ได้”ฉันดึงมือกลับ“ขอโทษเพื่ออะไร”“ก็เพื่อพาลูกกลับบ้านสิ”“ฉันไม่กลับ”ใบหน้าพ่อคล้ำลง“เรานั่งรถไฟมาตั้งสามชั่วโมงเพื่อมาหาลูก ยังต้องการอะไรอีก“อพาร์ตเมนต์ก็ขายแล้ว จูเลียนก็โอนเงินให้ลูก ลูกไม่ได้เสียอะไรเลย“แต่น้องสาวลูกตกงาน งานหมั้นก็ล่ม เธอได้อะไรจากเรื่องนี้บ้าง”ฉันมองพ่อ“ทำไมงานหมั้นของเธอถึงล่ม”หน้าวิเวียนซีดเผือดแม่รีบออกหน้าปกป้องเธอ“ครอบครัวฝ่ายนั้นรู้ว่าลูกกับจูเลียนยกเลิกงานแต่ง แถมในอินเทอร์เน็ตก็มีข่าวซุบซิบเต็มไปหมด พวกเขาเลยไม่ยอมเดินหน้าต่อ”ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าวิ
