LOGINShare
บทที่ 4
Latest chapter
เจ้าสาวผู้เดินจากไป บทที่ 10
สองปีต่อมา สาขาเซาท์พอร์ตได้รับการยกระดับเป็นศูนย์กลางประจำภูมิภาคฉันได้รับการเลื่อนตำแหน่งจากผู้จัดการสาขาเป็นผู้อำนวยการภูมิภาควันที่พ่อแม่ชำระเงินงวดสุดท้าย แม่โทรมาน้ำเสียงเธอฟังดูแก่ลงไปหลายปี“สุขภาพพ่อไม่ดี วิเวียนย้ายออกนอกเมืองไปแล้ว ที่บ้านไม่เหลือใครให้คุยด้วยเลย“กลับมากินข้าวบ้านช่วงวันหยุดนะ“แม่จะทำของโปรดให้”ฉันไม่ได้ปฏิเสธตรง ๆ“ค่อยดูก่อนนะ ฉันอาจไม่มีเวลา”เธอเงียบไปพักหนึ่ง“เกรซจ๊ะ แม่คิดมาตลอดว่าลูกจัดการทุกอย่างเองได้ จึงไม่จำเป็นต้องดูแลลูก”“แม่เพิ่งเข้าใจทีหลังว่า เด็กที่ไม่เคยบ่นก็ยังเจ็บปวดได้”ความเข้าใจที่มาช้าเกินไป เปลี่ยนอดีตไม่ได้แต่ฉันไม่จำเป็นต้องใช้ความแค้นเพื่อรักษาระยะห่างอีกแล้ว“ดูแลตัวเองด้วยนะ”ฉันวางสายและนำเบอร์ของแม่ออกจากรายชื่อบล็อกเพียงแต่ฉันไม่ได้เป็นฝ่ายติดต่อไปก่อนหลังจากนั้น พ่อเคยนอนโรงพยาบาลครั้งหนึ่งแม่ส่งที่อยู่มาให้ โดยไม่ได้บังคับให้ฉันไป“พ่อแก่ขึ้นแล้ว ป่วยง่าย วิเวียนไม่มีเวลา ถ้าว่างก็มาดูเขาหน่อย”ฉันโอนเงินค่ารักษาให้ และเมื่อมีทริปงานผ่านทางนั้น ฉันก็แวะไปหาเขานอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล เงียบอย
เจ้าสาวผู้เดินจากไป บทที่ 9
“เกรซ”จูเลียนยื่นถุงพลาสติกปิดผนึกให้ฉันข้างในคือแหวนหมั้น“วันนั้นคุณวางมันไว้บนโต๊ะคอนโซล ผมไม่กล้าแม้แต่จะแตะมัน“ตอนนี้ผมเอามาคืนให้คุณ“คุณจะขายหรือทิ้งมันไปก็ได้”ฉันรับถุงมา“มีอะไรอีกไหม”เขาส่ายหน้าฉันเดินลงบันไดนานมากแล้วที่ด้านหลังไม่มีเสียงใดเมื่อฉันหันกลับไป เขายังยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาแดงก่ำ แต่ไม่ได้ตามมาเขาเรียนรู้ที่จะเคารพการตัดสินใจจากไปของฉันแล้วเพียงแต่มันสายเกินไปเซาท์พอร์ตมีหิมะแรกตกก่อนฤดูหนาวจะเริ่มฉันขายแหวน แล้วใช้เงินนั้นสมัครเรียนออกแบบเฟอร์นิเจอร์มันไม่เกี่ยวกับการจดจำใครเงินนั้นเป็นของฉันมาตลอด ฉันอยากใช้มันเพื่อตัวเองในงานแสดงผลงานปลายคอร์ส ผลงานของฉันได้รางวัลที่หนึ่งหลังจบนิทรรศการ ฉันเห็นจูเลียนอยู่ด้านนอกทางเข้าเขาไม่ได้เข้าไปในแกลเลอรี เขายืนอยู่ปลายบันได“ผ่านมาเหรอ”ฉันถาม“ไม่”เขาตอบอย่างซื่อตรง“ผมเห็นชื่อคุณในรายชื่อผู้ได้รับรางวัลของบริษัท เลยซื้อตั๋วมา”เขายื่นอัลบั้มรูปเก่าให้ฉันข้างในมีรูปตลอดหกปีที่เราอยู่ด้วยกันด้านหลังทุกรูป เขาเขียนข้อความไว้หนึ่งบรรทัด“ครั้งแรกที่คุณพาผมไปพบเพื่อน ผมให้คุณสล
เจ้าสาวผู้เดินจากไป บทที่ 8
พ่อแม่ไม่คืนเงินตามกำหนดหลังทนายฉันส่งหนังสือทวงถามอย่างเป็นทางการ แม่ก็ทิ้งข้อความเสียงไว้ให้ฉันหลายสิบข้อความเธอบอกว่าฉันใจดำ บอกว่าเรื่องครอบครัวไม่ควรเผยต่อสาธารณะ และบอกว่าวิเวียนล้มป่วยเพราะฉันฉันไม่ตอบกลับแม้แต่ข้อความเดียวหนึ่งเดือนต่อมา การไกล่เกลี่ยเริ่มต้นขึ้นฉันนำหลักฐานการโอนเงินและภาพหน้าจอการสนทนามาในวันไกล่เกลี่ยพ่อยังคงเดือดดาล“มีลูกสาวแบบไหนพาพ่อแม่ตัวเองขึ้นศาลบ้าง”ผู้ไกล่เกลี่ยตรวจเอกสารเสร็จแล้ว“คุณเบนเน็ตต์ คุณยืนยันหลายครั้งว่าเงินจำนวนนี้ใช้เป็นเงินดาวน์ของคุณเกรซ เบนเน็ตต์“แต่ความจริง เงินหกหมื่นดอลลาร์ถูกโอนเข้าบัญชีคุณวิเวียน เบนเน็ตต์ และนำไปจ่ายค่าบริษัทเอเจนซีเรียนต่อต่างประเทศ“เรื่องนี้ถือเป็นการให้ข้อมูลเท็จเกี่ยวกับวัตถุประสงค์ของเงินกู้”ฉันแข็งค้างวิเวียนไม่เคยไปเรียนต่างประเทศเธอไม่เคยบอกฉันด้วยซ้ำว่าเคยสมัครเรียนที่ไหน“เงินไปอยู่ที่ไหน”วิเวียนไม่กล้าสบตาฉันหลังเงียบอยู่นาน เธอก็พูดว่า “หนูไม่ผ่านค่ะ เงินที่เหลือ หนูใช้ซื้อภาพวาดกับไปเที่ยว”เงินหกหมื่นดอลลาร์นั้นคือทุกเซ็นต์ที่ฉันเก็บมาในสามปีแรกของการทำงานแม่เคยบ
เจ้าสาวผู้เดินจากไป บทที่ 7
วันเปิดสาขาเซาท์พอร์ต แม่กับพ่อพาวิเวียนมาหาฉันแม่ถือกล่องขนมมา ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น“น้องสาวลูกตั้งใจมาขอโทษโดยเฉพาะ”วิเวียนก้มหน้า“ขอโทษนะพี่“หนูไม่ควรย้ายเข้าไปอยู่ในอพาร์ตเมนต์ ไม่ควรลองชุดแต่งงานของพี่ และไม่ควรคอยรบกวนจูเลียน“หนูแค่อิจฉาพี่มาตลอด“พี่เรียนเก่ง งานก็ดี ทุกคนเรียกพี่ว่าเป็นคนที่พึ่งพาได้ หนูกลัวว่าตัวเองไม่มีคุณค่า จนหยุดพึ่งพาทุกคนไม่ได้”เพื่อนร่วมงานเดินผ่านไปมาแม่จับมือฉัน“เห็นไหม วิเวียนขอโทษแล้ว เราเป็นครอบครัวกัน จะโกรธน้องไปตลอดไม่ได้”ฉันดึงมือกลับ“ขอโทษเพื่ออะไร”“ก็เพื่อพาลูกกลับบ้านสิ”“ฉันไม่กลับ”ใบหน้าพ่อคล้ำลง“เรานั่งรถไฟมาตั้งสามชั่วโมงเพื่อมาหาลูก ยังต้องการอะไรอีก“อพาร์ตเมนต์ก็ขายแล้ว จูเลียนก็โอนเงินให้ลูก ลูกไม่ได้เสียอะไรเลย“แต่น้องสาวลูกตกงาน งานหมั้นก็ล่ม เธอได้อะไรจากเรื่องนี้บ้าง”ฉันมองพ่อ“ทำไมงานหมั้นของเธอถึงล่ม”หน้าวิเวียนซีดเผือดแม่รีบออกหน้าปกป้องเธอ“ครอบครัวฝ่ายนั้นรู้ว่าลูกกับจูเลียนยกเลิกงานแต่ง แถมในอินเทอร์เน็ตก็มีข่าวซุบซิบเต็มไปหมด พวกเขาเลยไม่ยอมเดินหน้าต่อ”ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าวิ
เจ้าสาวผู้เดินจากไป บทที่ 6
จูเลียนอยู่ที่เซาท์พอร์ตสองสัปดาห์เขาไม่เข้ามาหาฉันอีก ทุกวันเขาแค่นั่งอยู่ร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามไม่ว่าฉันจะทำงานดึกแค่ไหน ร้านนั้นก็ยังเปิดไฟอยู่คืนหนึ่ง อาการปวดท้องกำเริบหนักจนตอนถึงล็อบบี้ ฉันแทบยืนไม่ไหวเขาวิ่งข้ามถนนมาประคองฉันฉันได้กลิ่นกาแฟจากเสื้อเขา และเห็นความตื่นตระหนกที่เขาซ่อนไม่มิดในชั่ววินาทีที่เผลอตัว มือฉันกำแขนเสื้อเขาไว้ร่างทั้งร่างของเขาแข็งค้าง แม้แต่ลมหายใจก็แผ่วลง“ยาอยู่ในรถ เดี๋ยวผมไปเอามา”เขากำลังจะอุ้มฉัน แต่ฉันปล่อยมือแล้วจับราวข้างทางเท้าแทน“อย่าแตะฉัน”เขาหยุดอยู่ตรงนั้นไม่กี่วินาทีต่อมา เขาถอดสูทปูบนม้านั่งให้ฉันนั่ง แล้วไปเอายาเมื่อกลับมา เขาวางน้ำและยาไว้ในระยะที่ฉันเอื้อมถึง ก่อนถอยออกไปราวสามฟุต“ผมจะไม่แตะคุณ”“กินยาเถอะ แล้วผมจะไป”ฉันกลืนยาโดยไม่มองเขาโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นคำแรกของเธอคือคำกล่าวหา“ลูกจะทำแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน”“จูเลียนลาออกจากงานเพื่อมาตามหาลูก”“วิเวียนก็ลาออกจากงานเหมือนกัน เอาแต่ขังตัวเองอยู่บ้านทั้งวัน ลูกทำให้ครอบครัวนี้พังไปหมดแล้ว พอใจหรือยัง”ฉันมองข้ามถนนไปจูเลียนได้ยินอย่างชัดเจนเขายื่นม
เจ้าสาวผู้เดินจากไป บทที่ 5
เขาคว้าข้อมือฉัน“ทั้งหมดนี่เพราะวิเวียนย้ายเข้ามาอยู่เหรอ”“ไม่ใช่”ฉันแกะนิ้วของเขาออกทีละนิ้ว“มันเพราะตลอดยี่สิบกว่าปี ฉันเฝ้ารอให้พวกคุณเลือกฉันสักครั้ง”“และฉันจะไม่รออีกแล้ว”คืนนั้น ฉันตอบรับการย้ายไปสาขาเซาท์พอร์ตก่อนฟ้าสาง ฉันเก็บกระเป๋า ลบไฟล์งานแต่งทั้งหมด และออกจากกลุ่มแชตครอบครัวฉันอยู่เซาท์พอร์ตได้สองวัน จูเลียนก็มาปรากฏตัวที่ออฟฟิศผ่านผนังกระจกห้องประชุม ฉันเห็นเขายืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ต้อนรับสูทของเขายับยู่ยี่ ใต้ตาคล้ำจนดูเหมือนไม่ได้นอนมาทั้งคืนเพื่อนร่วมงานถาม “คุณเบนเน็ตต์รู้จักเขาหรือเปล่าคะ”“รู้จัก”“จะให้เชิญเขาเข้ามาไหมคะ”“ไม่ต้อง”ฉันหันกลับไปตรวจรายการเตรียมเปิดสาขาต่อครึ่งชั่วโมงต่อมา พนักงานต้อนรับนำถุงกระดาษมาให้ฉันข้างในมีเค้กดาร์กช็อกโกแลต สเปรย์ฆ่าเชื้อหนึ่งกระป๋อง และกำไลมรกตที่ซ่อมแล้วจูเลียนทิ้งโน้ตไว้ด้วย“เมื่อก่อนผมจำได้ทุกเรื่อง ที่ผมละเลยก็เพราะคิดว่าคุณจะไม่มีวันจากไป”“เกรซ ผมผิดไปแล้ว”ฉันแบ่งเค้กให้เพื่อนร่วมงานกำไลมรกตถูกเก็บไว้ในลิ้นชักที่ล็อกกุญแจส่วนโน้ตถูกส่งเข้าเครื่องทำลายเอกสารหลังเลิกงาน เขายังอยู่
You May Also Like
หมอฟู่ ฉันไม่ต้องการคุณแล้ว
มู่หือ28.9K viewsรักเหมือนเดิม
กาลเวลา8.0K viewsรักอำมหิตที่ไม่มีวันหวนคืน
เสวียนจีเต้าจ้วน26.3K viewsยามใบไม้ผลัดใบ
มู่หือ5.6K viewsไม่อาจพารักเก่ากลับมา
ความจำปลา1.1K viewsคนเก่าไม่หวนคืนในฤดูใบไม้ร่วงแห่งหนานเฉิง
ดวงดาวหลบหนี535 viewsชมจันทร์ไม่เคยโทษสายลมสน
อาจิ้งชอบกินผักชี1.7K viewsคุณพูดถึงวันพรุ่งนี้ แล้วหายไป
ลั่วหู1.1K views
