Todos los capítulos de ห้วงรักในรอยน้ำตา: Capítulo 1 - Capítulo 10

ซ่งหานโจวใจแข็งดั่งหินผา ไม่เคยให้ลูกสาวเรียกเขาว่าพ่อแม้แต่ครั้งเดียวตอนเนี่ยนเนี่ยน 3 ขวบ เธอเผลอเรียกเขาว่าพ่อ ถึงกับโดนซ่งหานโจวลงโทษด้วยการขังไว้ 1 วันเต็มๆ เด็กน้อยร้องไห้จนเสียงแหบเสียงแห้งตอน 4 ขวบ เนี่ยนเนี่ยนเผลอไปจับมือเขา เขาถึงกับผลักเธอจนร่วงลงมาจากบันไดกระดูกเกือบหักแต่เมื่อวานซ่งหานโจวกลับบ้านมาอย่างมีความสุขสุดๆ นอกจากซื้อของขวัญให้เนี่ยนเนี่ยนแล้ว ยังรับปากว่าจะฉลองวันเกิดกับเธอด้วยเนี่ยนเนี่ยนดีใจสุดๆ เอาแต่ถามว่าพ่อเริ่มรักเธอแล้วใช่ไหมแต่สือเวยหลานกลับรู้ดีกว่าใคร สาเหตุที่ซ่งหานโจวมีความสุขขนาดนี้ เพราะรักแรกของเขากลับมาจากต่างประเทศแล้วเธอเห็นกับตาว่าซ่งหานโจวดูแลเอาใจใส่ผู้หญิงคนนั้นสารพัด แถมยังอุ้มลูกของผู้หญิงคนนั้นด้วย เขาเล่นกับเด็กคนนั้นอย่างสนิทสนม ให้เด็กคนนั้นเรียกเขาว่าพ่อวินาทีนั้นสือเวยหลานยอมแพ้แล้วจริงๆแม่ของซ่งหานโจวได้ยินแล้วถอนหายใจแรง “โอเค ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว ฉันเองก็ไม่อยากบังคับเธอเหมือนกัน”เมื่อกลับมาถึงบ้าน สือเวยหลานเริ่มเก็บข้าวของลูกสาววัย 5 ขวบเปิดประตูเข้ามา ถามด้วยน้ำตาคลอหน่วย “แม่ เราจะไปจากพ่อจริงเหรอ?”เมื

สือเวยหลานรู้สึกใจคอไม่ดีเนี่ยนเนี่ยนเป็นเด็กเชื่อฟังมาตลอด ไม่เคยมีเรื่องที่โรงเรียนอนุบาลเลยสักครั้งนี่เป็นครั้งแรกที่ครูโทรมาบอกว่าเนี่ยนเนี่ยนมีเรื่องสือเวยหลานมาถึงห้องพักครูอย่างรวดเร็ว เห็นเนี่ยนเนี่ยนยืนสะอื้นอยู่ตรงมุมห้องใบหน้าเด็กน้อยแดงเถือก ตัวสั่นไปหมดซ่งหานโจวยืนหน้านิ่งอยู่ด้านข้าง ข้างๆ เขามีเด็กผู้หญิงกับผู้หญิงหุ่นเพรียว มีทรวดทรงองค์เอวมองแค่แวบเดียว สือเวยหลานก็จำได้ทันที ผู้หญิงคนนั้นคือฟางหลี รักแรกของซ่งหานโจวเธอยืนอยู่ข้างซ่งหานโจว คล้องแขนเขาอย่างสนิทสนม ดูเหมาะสมกันอย่างกับคู่สามีภรรยาส่วนเด็กที่อยู่ข้างๆ ซ่งหานโจวคือลูกของฟางหลีสือเวยหลานเพิ่งเดินเข้าไป ก็เห็นฟางชิ่นจับแขนซ่งหานโจว เด็กน้อยร้องลั่นแล้วฟ้องว่า “พ่อ เธอแกล้งหนู!”เมื่อได้ยินคำว่าพ่อ เนี่ยนเนี่ยนเบิกตาโตอย่างไม่อยากเชื่อซ่งหานโจวไม่เคยให้เธอเรียกเขาว่าพ่อเลยสักครั้งครูที่โรงเรียนจึงเข้าใจว่าเนี่ยนเนี่ยนเป็นเด็กที่อยู่ในครอบครัวเลี้ยงเดี่ยวแต่ตอนนี้กลับมีเด็กอีกคนเรียกเขาว่าพ่อได้เต็มปากแถมซ่งหานโจวยังกอดฟางชิ่นไว้แนบอกอย่างทะนุถนอม พูดด้วยเสียงนุ่มนวลว่า “เสี่ยวชิ่นไม

สือเวยหลานรู้สึกเหมือนโดนอะไรบางอย่างบีบหัวใจจนหายใจไม่ออกที่แท้เธออยู่กับซ่งหานโจวมา 10 ปีเวลา 10 ปีไม่สามารถละลายน้ำแข็งพันปีในใจเขาได้ ไม่ใช่เพราะว่าเธอพยายามไม่มากพอแต่เป็นเพราะซ่งหานโจวรอฟางหลีมาตลอดต่างหากดังนั้นไม่ว่าเธอจะทำยังไงก็ไม่มีประโยชน์ เพราะในใจซ่งหานโจวมีแค่ฟางหลีเพียงคนเดียวเมื่อคิดได้ดังนั้น สือเวยหลานหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างสมเพชตัวเอง พูดเสียงสั่นเครือ “งั้นฉันยินดีกับพวกเธอด้วยนะ ขอให้ครองรักกันจนแก่เฒ่า”สือเวยหลานพูดจบแล้วหันหลังเดินออกไปซ่งหานโจวมองแผ่นหลังของเธอ จู่ๆ เขารู้สึกจุกในอกแบบบอกไม่ถูก เอาแต่ยืนเหม่ออยู่อย่างนั้นจนฟางหลีสะกิดแขนเขาเบาๆ“อาโจว คิดอะไรอยู่เหรอ?”ซ่งหานโจวหลุดจากภวังค์ แต่ก็ยังเหม่ออยู่เล็กน้อย “เปล่า ฉันเพิ่งนึกได้ว่ายังมีงานที่บริษัท ฉันขอตัวกลับก่อนนะ”เขาพูดจบแล้วเดินออกไปทันที ทั้งๆ ที่ฟางหลียังไม่ทันได้ตอบเลยตอนเย็นสือเวยหลานกลับมาถึงบ้านก็เริ่มทำอาหารให้เนี่ยนเนี่ยนเลยส่วนเนี่ยนเนี่ยนนั่งวาดรูปอยู่ในห้องนั่งเล่นจู่ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น สือเวยหลานนึกว่าแม่บ้านกลับมา แต่ได้ยินเนี่ยนเนี่ยนอุทานออกมาด้วยความต

ฟางหลียิ้มอย่างใสซื่อ แต่สายตาท้าทายอย่างเห็นได้ชัดสือเวยหลานพูดปฏิเสธ “ไม่ดีกว่า เรายังมีแพลนอื่นอีก”ฟางหลีกระทืบเท้าเบาๆ ถามด้วยเสียงน้อยใจ “เรื่องของเสี่ยวชิ่นกับเนี่ยนเนี่ยนที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ทำให้เธอไม่สบายใจเหรอ? จริงๆ เรื่องนั้นเป็นความผิดของเสี่ยวชิ่น ฉันขอโทษแทนลูกจริงๆ เธออย่าไปถือสาเด็กเลย”เธอพูดจบแล้วหันไปมองซ่งหานโจว พูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด“เป็นความผิดฉันเอง เรากลับมากะทันหัน ทำให้เสี่ยวชิ่นปรับตัวไม่ทันจนมีปัญหากับเพื่อน”ซ่งหานโจวรีบกอดเธอด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับพูดปลอบเสียงเบาตอนหันไปมองสือเวยหลาน สายตาเขาเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก “ในเมื่อเกิดวันเดียวกัน ทำไมจะฉลองวันเกิดด้วยกันไม่ได้?”สือเวยหลานกำลังจะบอกว่ามันจะฉลองด้วยกันได้ยังไง แต่โดนเนี่ยนเนี่ยนดึงแขนเสื้อไว้ก่อนเด็กน้อยน้ำตาคลอเบ้า พูดกับสือเวยหลานเสียงเบา “ไม่เป็นไรหรอก”เธออยากรู้เหมือนกันว่าลูกที่พ่อรักนักรักหนาต้องเป็นแบบไหนเด็ก 5 ขวบไม่เข้าใจหรอกว่าอะไรคือความลำเอียง คิดแค่ว่าตัวเองยังดีไม่พอ จึงไม่ได้รับความรักจากพ่อเมื่อมาถึงห้องจัดเลี้ยง ด้านในตกแต่งเหมือนปราสาทในเทพนิยายฟางชิ่น

ที่โรงพยาบาล ซ่งหานโจวเห็นข้อความที่ส่งมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย อยู่ๆ ก็รู้สึกใจคอไม่ดีเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะ เขารู้สึกกลัวแบบบอกไม่ถูกสีหน้าของฟางหลีที่ยืนอยู่ข้างๆ เต็มไปด้วยความคับข้องใจ “อาโจว เสี่ยวชิ่นแค่จะไปปลอบเนี่ยนเนี่ยน คิดไม่ถึงว่าเนี่ยนเนี่ยนจะผลักเธอ”“เสี่ยวชิ่นร่างกายไม่แข็งแรงมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ถ้าลูกเป็นอะไรไป ฉันก็ไม่อยากอยู่แล้วเหมือนกัน”ฟางหลีร้องไห้อย่างเจ็บปวด ขอให้เขาช่วยจัดการเรื่องนี้เขาเก็บความรู้สึกขุ่นมัวก่อนหน้านี้ไว้ในใจ ให้สัญญากับฟางหลีว่า “เธอไม่ต้องห่วง ฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้เอง”เขาพูดจบแล้วเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยมาโทรหาสือเวยหลานแต่โทรยังไงก็โทรไม่ติดใบหน้าของซ่งหานโจวบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม เขาเปิดแชตดูข้อความนั้นอยู่ๆ เขาก็รู้สึกโมโหโดยไม่มีสาเหตุเขารีบรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ที่หน้าจอมือถือ คำตำหนิมาเป็นชุด [ก็แค่ไม่ได้พาเนี่ยนเนี่ยนไปโรงพยาบาล เนี่ยนเนี่ยนทำร้ายคนอื่นก่อน เด็กนั่นทำให้เสี่ยวชิ่นต้องนอนโรงพยาบาล ฉันไม่ให้เด็กนั่นรับผิดชอบก็ดีแค่ไหนแล้ว เธอมางี่เง่าอะไรอีก?]หลังจากพิมพ์เสร็จ ซ่งหานโจวลังเลเล็กน้อย สุดท้ายเขาก็กดปุ่มส่ง