LOGIN
ห้วงรักในรอยน้ำตา
4
Share:
Report
“ป้าซ่ง เวลาที่เรากำหนดไว้ตั้งแต่แรกคือ 10 ปี ตอนนี้ครบ 10 ปีแล้ว ฉันอยากพาเนี่ยนเนี่ยนไปจากที่นี่” “ป้าก็รู้ว่าเขาไม่ชอบเนี่ยนเนี่ยนมาตลอด” ในห้องชงชา สือเวยหลานพูดประโยคนี้ด้วยสีหน้าทุกข์ระทม เธอกับซ่งหานโจวอยู่ด้วยกันมา 10 ปี ระยะเวลา 10 ปีไม่สามารถเอาชนะใจเขาได้เลย มีอยู่ครั้งหนึ่งซ่งหานโจวดื่มจนเมา เขากดเธอลงบนเตียง เพราะอารมณ์ชั่ววูบในคืนนั้น ทำให้ทั้งสองคนมีลูกด้วยกัน หลังจากคืนนั้น เขายกคฤหาสน์ให้สือเวยหลาน 1 หลัง และอนุญาตให้เธอเก็บเด็กคนนี้ไว้ แต่มีเงื่อนไขเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือห้ามให้เด็กคนนี้เรียกเขาว่าพ่อ ในสายตาคนนอก ซ่งหานโจวยังคงเป็นโสดเหมือนเดิม “ฉันไม่มีทางแต่งงานกับเธอ เลิกคิดเรื่องนี้ไปได้เลย” “ฉันจะให้เงินค่าเลี้ยงดูลูก แต่ฉันไม่มีทางรับเด็กคนนี้เป็นลูก ฉันไม่เคยมีลูก”
View MoreChapter 1
บทที่ 1
Latest chapter
ห้วงรักในรอยน้ำตา บทที่ 26
เมื่อเธอเดินออกจากคฤหาสน์ ตำรวจที่อยู่ข้างนอกบุกเข้าไปคุมตัวซ่งหานโจวทันทีพ่อกับแม่มองเธอ เหมือนทั้งสองคนยังกลัวไม่หายสือเวยหลานส่งเนี่ยนเนี่ยนให้แม่ตัวเอง หันกลับไปมองซ่งหานโจวที่โดนจับไปแล้ว“เขาน่าจะถูกส่งตัวกลับประเทศ”แม่ของสือเวยหลานมองซ่งหานโจวด้วยความโมโห คนที่ถูกอบรมสั่งสอนมาอย่างดีโกรธจนพ่นคำด่าออกมา“ถูกส่งตัวกลับไปก็ดีแล้ว ชาตินี้อย่าโผล่หน้ามาให้เราเห็นอีกเลย”เรื่องวันนี้ทำให้อกสั่นขวัญแขวนจริงๆฉู่เยี่ยนซานมองสือเวยหลานที่สีหน้ายังไม่ค่อยสู้ดีเท่าไร เขายื่นขวดน้ำให้เธอแล้วพูดว่า “โอเคไหม?”สือเวยหลานส่ายหน้าด้วยความทุกข์ใจแม้เธอดูนิ่งมาก แต่ในความเป็นจริงเธอไม่โอเคเลยความยึดติดและความบ้าคลั่งของซ่งหานโจวทำให้เธอรู้สึกกลัวไม่หายการที่เขาขอคืนดีแบบนี้ ทำให้สือเวยหลานเอาแต่คิดถึงอดีตแสนเจ็บปวดสือเวยหลานระบายยิ้มขมขื่นแล้วพูดปลอบใจตัวเอง “เวลาจะเยียวยาทุกอย่างเอง”ไม่นานตำรวจก็โทรมาแจ้งเรื่องของซ่งหานโจวเขาถูกส่งตัวกลับประเทศจริงๆแม้เขายังมาที่นี่ได้ แต่ศาลสั่งห้ามไม่ให้ซ่งหานโจวเข้าใกล้เนี่ยนเนี่ยนกับสือเวยหลานอีกพ่อของสือเวยหลานโมโหจนโทรไปหาแม่ของซ
ห้วงรักในรอยน้ำตา บทที่ 25
อาหารบนโต๊ะเป็นอาหารที่ซ่งหานโจวทำเองรู้จักกันมา 10 ปี นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้ว่าซ่งหานโจวทำอาหารเป็นเห็นสเต๊กกับสปาเกตตีที่จัดจานอย่างสวยงามตรงหน้า สือเวยหลานไม่อยากกินเลยสักนิด เธอยกยิ้มมุมปากด้วยความรู้สึกสมเพช“นายเรียนทำอาหารเพราะคุณฟางสินะ”ซ่งหานโจวก้มหน้าลง ไม่ได้ปฏิเสธรักครั้งแรกของเขาและฟางหลี เป็นรักที่ไม่อาจลืมจริงๆเวลาทำให้ทุกอย่างยิ่งสวยงาม ขนาดตัวเขายังรู้สึกประทับใจ จนตอนนี้เขาเพิ่งรู้ว่าตัวเองทำพลาดจนไม่น่าให้อภัยเสียงเขาแหบพร่า พยายามฝืนยิ้ม “ต่อไปฉันจะทำให้เธอแค่คนเดียว โอเคไหม?”เขาไม่ได้สัมผัสชีวิตที่เรียบง่ายและอบอุ่นแบบเมื่อก่อนมานานมากแล้วเมื่อก่อนชีวิตไม่มีอะไรหวือหวา ไม่มีอะไรพิเศษ ถึงขนาดที่รู้สึกว่าแต่ละวันมันน่าเบื่อมากแต่หลังจากสูญเสียเธอไป เขาเพิ่งรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองเคยมีนั้นล้ำค่าขนาดไหนซ่งหานโจวสูดหายใจลึก “เวยหลาน ฉันรู้ว่าเมื่อวานเธอทำไปเพราะต้องการให้ฉันถอดใจ”จริงๆ เขารู้จักนิสัยของสือเวยหลาน รู้ว่าเธอไม่มีทางเริ่มต้นรักครั้งใหม่เร็วขนาดนี้ในเวลาเดียวกัน เขาก็รู้ว่าสือเวยหลานเป็นคนเด็ดขาดมากอะไรที่ตัดสินใจไปแล้ว เธอไม่มีทางเ
ห้วงรักในรอยน้ำตา บทที่ 24
สือเวยหลานลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ“เกิดอะไรขึ้น เธอไปรับเนี่ยนเนี่ยนตลอดไม่ใช่เหรอ?”แม่บ้านพูดด้วยเสียงตื่นตระหนก “ฉัน...ฉันไม่รู้ค่ะ เมื่อกี้ฉันไปที่โรงเรียนแล้วไม่เจอเนี่ยนเนี่ยน ฉันถามดูหมดแล้ว ไม่มีใครรู้เลยว่าเนี่ยนเนี่ยนอยู่ไหน”สือเวยหลานใจหายวาบ!“มีอะไรหรือเปล่า?”ฉู่เยี่ยนซานเห็นสือเวยหลานสีหน้าไม่สู้ดี จึงถามอย่างสุภาพสือเวยหลานบอกว่าเนี่ยนเนี่ยนหายตัวไป แล้วก็วิ่งออกไปโดยไม่สนใจอะไรแล้วฉู่เยี่ยนซานตามออกมา “สภาพจิตใจเธอตอนนี้ขับรถไม่ได้หรอก เดี๋ยวฉันไปส่งเอง ฉันพอมีเส้นสายอยู่ที่นี่ อาจช่วยตามหาลูกสาวเธอได้”คำพูดสุขุมและอ่อนโยนดึงสติสือเวยหลานกลับมาเล็กน้อยเมื่อมาถึงโรงเรียน เธอเห็นแม่บ้านกับพวกคุณครูกระวนกระวายจนนั่งไม่ติดแล้วไม่มีใครรู้ว่าเนี่ยนเนี่ยนไปไหนเมื่อดูภาพในกล้องวงจรปิดที่โรงเรียน ตอนบ่ายเนี่ยนเนี่ยนไปอ่านหนังสือที่สนาม หลังจากนั้นก็หายไปเลยสือเวยหลานดูภาพในกล้องวงจรปิดอย่างละเอียด ตอนที่เห็นภาพด้านนอกโรงเรียน เธอถึงกับหรี่ตาเพ่งมอง“ซ่งหานโจว!”แม้กล้องวงจรปิดไม่สามารถจับภาพตอนที่ซ่งหานโจวพาเนี่ยนเนี่ยนไปแต่มีภาพตอนที่เขาเข้ามาในโรงเรียน
ห้วงรักในรอยน้ำตา บทที่ 23
วันนี้ซ่งหานโจวคุกเข่าอยู่หน้าตระกูลสือ 4 ชั่วโมงแต่พ่อแม่ของสือเวยหลานไม่ใจอ่อนสือเวยหลานไม่โผล่มาดูด้วยซ้ำจนตกดึก ซ่งหานโจวถึงกลับมาที่โรงแรมในสภาพที่ดูไม่ได้เลยเขาเหมือนผีพนันที่สูญเสียทุกอย่าง ซื้อเหล้ากลับมาที่โรงแรมเยอะมาก ดื่มเหล้าจนเมาแอ๋ตอนแม่เขามาถึง เห็นสภาพของซ่งหานโจวที่เมาจนแทบไม่ได้สติเธอโมโหจนยกมือตบหน้าเขา“ดูสภาพนายตอนนี้สิ”ซ่งหานโจวไม่ตอบโต้อะไรทั้งนั้น ก้มหน้าลงอย่างหดหู่ พูดเสียดสีตัวเองว่า “แม่ แบบนี้เรียกว่ากรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมคืนสนองใช่ไหม?”แม่ทั้งสงสารทั้งโกรธเขา“ตอนเสี่ยวสืออยู่กับนาย นายไม่รู้จักรักษาเธอไว้เอง”“ตอนนี้เธอเป็นอิสระแล้ว นายทำเป็นหมดอาลัยตายอยากแบบนี้ คิดว่าเธอจะกลับมาหานายเหรอ?”ซ่งหานโจวได้ยินแล้วทรมานยิ่งกว่าเดิม มองแหวนในมืออย่างสิ้นหวังเขาไม่กล้าแม้แต่จะคุยกับสือเวยหลานซ่งหานโจวจับชายเสื้อของแม่ “แม่ ช่วยฉันหน่อยได้ไหม ฉันไม่อยากเสียเวยหลานไป”แม่นิ่งไปนานก่อนจะถอนหายใจออกมาสุดท้ายเธอก็เห็นใจลูกชายอยู่ดี “อีกไม่กี่วันบริษัทคู่ค้าที่ต่างประเทศจะจัดงานประมูลการกุศล เสี่ยวสือน่าจะไปด้วย”นี่คือโอกาสเดียวของเขา
You may also like
New Release Novels
