Compartilhar

บทที่ 3

Autor: เจ้าปลาตัวน้อย
สือเวยหลานรู้สึกใจคอไม่ดี

เนี่ยนเนี่ยนเป็นเด็กเชื่อฟังมาตลอด ไม่เคยมีเรื่องที่โรงเรียนอนุบาลเลยสักครั้ง

นี่เป็นครั้งแรกที่ครูโทรมาบอกว่าเนี่ยนเนี่ยนมีเรื่อง

สือเวยหลานมาถึงห้องพักครูอย่างรวดเร็ว เห็นเนี่ยนเนี่ยนยืนสะอื้นอยู่ตรงมุมห้อง

ใบหน้าเด็กน้อยแดงเถือก ตัวสั่นไปหมด

ซ่งหานโจวยืนหน้านิ่งอยู่ด้านข้าง ข้างๆ เขามีเด็กผู้หญิงกับผู้หญิงหุ่นเพรียว มีทรวดทรงองค์เอว

มองแค่แวบเดียว สือเวยหลานก็จำได้ทันที ผู้หญิงคนนั้นคือฟางหลี รักแรกของซ่งหานโจว

เธอยืนอยู่ข้างซ่งหานโจว คล้องแขนเขาอย่างสนิทสนม ดูเหมาะสมกันอย่างกับคู่สามีภรรยา

ส่วนเด็กที่อยู่ข้างๆ ซ่งหานโจวคือลูกของฟางหลี

สือเวยหลานเพิ่งเดินเข้าไป ก็เห็นฟางชิ่นจับแขนซ่งหานโจว เด็กน้อยร้องลั่นแล้วฟ้องว่า “พ่อ เธอแกล้งหนู!”

เมื่อได้ยินคำว่าพ่อ เนี่ยนเนี่ยนเบิกตาโตอย่างไม่อยากเชื่อ

ซ่งหานโจวไม่เคยให้เธอเรียกเขาว่าพ่อเลยสักครั้ง

ครูที่โรงเรียนจึงเข้าใจว่าเนี่ยนเนี่ยนเป็นเด็กที่อยู่ในครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว

แต่ตอนนี้กลับมีเด็กอีกคนเรียกเขาว่าพ่อได้เต็มปาก

แถมซ่งหานโจวยังกอดฟางชิ่นไว้แนบอกอย่างทะนุถนอม พูดด้วยเสียงนุ่มนวลว่า “เสี่ยวชิ่นไม่ต้องกลัว พ่อจะปกป้องหนูเอง”

สีหน้าท่าทางแสนอ่อนโยน สายตาที่เต็มไปด้วยความรัก

เนี่ยนเนี่ยนไม่เคยได้สัมผัสสิ่งเหล่านี้เลย

แต่ตอนที่เขาหันไปหาเนี่ยนเนี่ยน สายตาเขาเย็นชามาก “ใครสอนให้แกล้งเพื่อนที่โรงเรียน? ไม่มีมารยาทเลย ขอโทษเสี่ยวชิ่นเดี๋ยวนี้!”

เสียงดุดันของเขาทำให้เนี่ยนเนี่ยนตกใจจนตัวสั่น พูดเสียงสะอื้น

“เธอดึงตุ๊กตาหนูขาดก่อน”

ตุ๊กตากระต่ายที่โดนดึงจนขาดวางอยู่บนโต๊ะทำงาน

เมื่อคืนซ่งหานโจวเมาแอ๋กลับมาพร้อมกับตุ๊กตาตัวนั้น เขาบอกว่าซื้อให้เนี่ยนเนี่ยนเล่น

เนี่ยนเนี่ยนดีใจมาก นอนกอดตุ๊กตาตัวนั้นทั้งคืน ขนาดมาโรงเรียนยังถือไม่ยอมวาง

ทว่าตอนนี้ฟางชิ่นกลับพูดด้วยความโมโห “ตุ๊กตาของเธออะไรกัน? พ่อซื้อตุ๊กตาตัวนี้ให้ฉัน เธอมันไอ้ขี้ขโมย!”

คำว่าไอ้ขี้ขโมยเป็นคำพูดที่ค่อนข้างแรงกับเด็กอายุ 5 ขวบ

เนี่ยนเนี่ยนน้ำตาคลอเบ้าทันที เด็กน้อยกำชายเสื้อแน่น

“ฉันไม่ได้ขโมย”

เธอมองซ่งหานโจวอย่างกระวนกระวาย หวังให้เขาช่วยยืนยันว่าเธอไม่ได้ขโมย

แต่ซ่งหานโจวกลับเบือนหน้าหนีอย่างเย็นชา

ขณะนั้นฟางหลีพูดว่า “เมื่อวานหานโจวซื้อของเล่นให้เสี่ยวชิ่น 2-3 ชิ้น แต่เสี่ยวชิ่นไม่ชอบตุ๊กตากระต่าย หานโจวก็เลยเอากลับไป เนี่ยนเนี่ยนน่าจะซื้อตุ๊กตากระต่ายมาเหมือนกันพอดี”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ แววตาของเนี่ยนเนี่ยนดูเศร้ากว่าเดิม

ที่แท้ของเล่นที่เธอหวงแหนราวกับสมบัติล้ำค่า เป็นเพียงของที่คนอื่นไม่ต้องการนี่เอง

แต่ถึงเป็นเช่นนี้ มันก็เป็นของขวัญที่พ่อให้เธอ ของขวัญเพียงชิ้นเดียวของเธอ

เนี่ยนเนี่ยนยังเสียดายไม่หาย “แต่มันคือของที่พ่อซื้อให้......”

ซ่งหานโจวได้ยินแล้วขมวดคิ้ว

เขาหลบตาเนี่ยนเนี่ยนแล้วพูดเสียงเฉยเมย “แล้วยังไง? แค่ของเล่นชิ้นเดียว ทำร้ายคนอื่นยังไงก็ผิดอยู่ดี เธอต้องขอโทษ”

เขาพูดจบแล้วหันไปมองสือเวยหลาน “เธอสอนลูกออกมาเป็นแบบนี้เหรอ? ทำร้ายเพื่อนแล้วยังดื้อไม่ยอมรับผิด นี่เธอเป็นแม่ประสาอะไร?”

สือเวยหลานรู้สึกชาไปทั้งหัวใจ ขณะที่กำลังจะพูด

เนี่ยนเนี่ยนกลับดึงมือเธอ

เด็กน้อยพูดเสียงเป็นกังวลพร้อมกับน้ำตาที่คลอหน่วย “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแม่ แม่คือแม่ที่ดีที่สุดในโลก!”

เธอพูดจบแล้วเงยหน้าขึ้นพร้อมเสียงสะอื้น คลี่ยิ้มบางๆ ให้สือเวยหลาน

“ไม่เป็นไรแม่ หนูจะขอโทษเอง”

เธอรู้ว่าถ้าวันนี้ตัวเองไม่ขอโทษ ซ่งหานโจวไม่ยอมจบง่ายๆ แน่นอน

แม่ก็จะเดือดร้อนไปด้วย

เธอไม่อยากให้แม่ลำบากใจ

เธอพูดแล้วมองซ่งหานโจวอย่างเจ็บปวดพร้อมกับโค้งให้เขา “ขอโทษค่ะคุณลุง”

เสียงเล็กและแผ่วเบาดังเข้าหูสือเวยหลาน เธอรู้สึกเหมือนถูกมีดปักลงกลางใจ

เธอมองเนี่ยนเนี่ยนอย่างเจ็บปวดรวดร้าว แววตาเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม

“ขอโทษฟางชิ่น”

“ขอโทษค่ะป้าฟาง”

เนี่ยนเนี่ยนพูดจบแล้วจับมือสือเวยหลานเดินออกไป

ครูเห็นท่าทีของเนี่ยนเนี่ยนแปลกไปจากเดิม เธอชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหยิบตุ๊กตากระต่ายบนโต๊ะวิ่งตามไป “เนี่ยนเนี่ยน นี่ตุ๊กตาของเธอ”

เนี่ยนเนี่ยนชะงักปลายเท้า มองตุ๊กตากระต่ายตัวนั้นแวบหนึ่ง

สุดท้ายเธอพูดทั้งน้ำตา “หนูไม่ต้องการมันแล้ว”

สือเวยหลานมองเธออย่างไม่อยากเชื่อ

ซ่งหานโจวก็ยืนอึ้งอยู่หน้าประตู พูดอะไรไม่ออกสักคำ

สือเวยหลานรู้สึกร้อนผ่าวที่ปลายจมูก

ซ่งหานโจว นายยังเหลือโอกาสอีก 2 ครั้ง

Continue a ler este livro gratuitamente
Escaneie o código para baixar o App

Último capítulo

  • ห้วงรักในรอยน้ำตา   บทที่ 26

    เมื่อเธอเดินออกจากคฤหาสน์ ตำรวจที่อยู่ข้างนอกบุกเข้าไปคุมตัวซ่งหานโจวทันทีพ่อกับแม่มองเธอ เหมือนทั้งสองคนยังกลัวไม่หายสือเวยหลานส่งเนี่ยนเนี่ยนให้แม่ตัวเอง หันกลับไปมองซ่งหานโจวที่โดนจับไปแล้ว“เขาน่าจะถูกส่งตัวกลับประเทศ”แม่ของสือเวยหลานมองซ่งหานโจวด้วยความโมโห คนที่ถูกอบรมสั่งสอนมาอย่างดีโกรธจนพ่นคำด่าออกมา“ถูกส่งตัวกลับไปก็ดีแล้ว ชาตินี้อย่าโผล่หน้ามาให้เราเห็นอีกเลย”เรื่องวันนี้ทำให้อกสั่นขวัญแขวนจริงๆฉู่เยี่ยนซานมองสือเวยหลานที่สีหน้ายังไม่ค่อยสู้ดีเท่าไร เขายื่นขวดน้ำให้เธอแล้วพูดว่า “โอเคไหม?”สือเวยหลานส่ายหน้าด้วยความทุกข์ใจแม้เธอดูนิ่งมาก แต่ในความเป็นจริงเธอไม่โอเคเลยความยึดติดและความบ้าคลั่งของซ่งหานโจวทำให้เธอรู้สึกกลัวไม่หายการที่เขาขอคืนดีแบบนี้ ทำให้สือเวยหลานเอาแต่คิดถึงอดีตแสนเจ็บปวดสือเวยหลานระบายยิ้มขมขื่นแล้วพูดปลอบใจตัวเอง “เวลาจะเยียวยาทุกอย่างเอง”ไม่นานตำรวจก็โทรมาแจ้งเรื่องของซ่งหานโจวเขาถูกส่งตัวกลับประเทศจริงๆแม้เขายังมาที่นี่ได้ แต่ศาลสั่งห้ามไม่ให้ซ่งหานโจวเข้าใกล้เนี่ยนเนี่ยนกับสือเวยหลานอีกพ่อของสือเวยหลานโมโหจนโทรไปหาแม่ของซ

  • ห้วงรักในรอยน้ำตา   บทที่ 25

    อาหารบนโต๊ะเป็นอาหารที่ซ่งหานโจวทำเองรู้จักกันมา 10 ปี นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้ว่าซ่งหานโจวทำอาหารเป็นเห็นสเต๊กกับสปาเกตตีที่จัดจานอย่างสวยงามตรงหน้า สือเวยหลานไม่อยากกินเลยสักนิด เธอยกยิ้มมุมปากด้วยความรู้สึกสมเพช“นายเรียนทำอาหารเพราะคุณฟางสินะ”ซ่งหานโจวก้มหน้าลง ไม่ได้ปฏิเสธรักครั้งแรกของเขาและฟางหลี เป็นรักที่ไม่อาจลืมจริงๆเวลาทำให้ทุกอย่างยิ่งสวยงาม ขนาดตัวเขายังรู้สึกประทับใจ จนตอนนี้เขาเพิ่งรู้ว่าตัวเองทำพลาดจนไม่น่าให้อภัยเสียงเขาแหบพร่า พยายามฝืนยิ้ม “ต่อไปฉันจะทำให้เธอแค่คนเดียว โอเคไหม?”เขาไม่ได้สัมผัสชีวิตที่เรียบง่ายและอบอุ่นแบบเมื่อก่อนมานานมากแล้วเมื่อก่อนชีวิตไม่มีอะไรหวือหวา ไม่มีอะไรพิเศษ ถึงขนาดที่รู้สึกว่าแต่ละวันมันน่าเบื่อมากแต่หลังจากสูญเสียเธอไป เขาเพิ่งรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองเคยมีนั้นล้ำค่าขนาดไหนซ่งหานโจวสูดหายใจลึก “เวยหลาน ฉันรู้ว่าเมื่อวานเธอทำไปเพราะต้องการให้ฉันถอดใจ”จริงๆ เขารู้จักนิสัยของสือเวยหลาน รู้ว่าเธอไม่มีทางเริ่มต้นรักครั้งใหม่เร็วขนาดนี้ในเวลาเดียวกัน เขาก็รู้ว่าสือเวยหลานเป็นคนเด็ดขาดมากอะไรที่ตัดสินใจไปแล้ว เธอไม่มีทางเ

  • ห้วงรักในรอยน้ำตา   บทที่ 24

    สือเวยหลานลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ“เกิดอะไรขึ้น เธอไปรับเนี่ยนเนี่ยนตลอดไม่ใช่เหรอ?”แม่บ้านพูดด้วยเสียงตื่นตระหนก “ฉัน...ฉันไม่รู้ค่ะ เมื่อกี้ฉันไปที่โรงเรียนแล้วไม่เจอเนี่ยนเนี่ยน ฉันถามดูหมดแล้ว ไม่มีใครรู้เลยว่าเนี่ยนเนี่ยนอยู่ไหน”สือเวยหลานใจหายวาบ!“มีอะไรหรือเปล่า?”ฉู่เยี่ยนซานเห็นสือเวยหลานสีหน้าไม่สู้ดี จึงถามอย่างสุภาพสือเวยหลานบอกว่าเนี่ยนเนี่ยนหายตัวไป แล้วก็วิ่งออกไปโดยไม่สนใจอะไรแล้วฉู่เยี่ยนซานตามออกมา “สภาพจิตใจเธอตอนนี้ขับรถไม่ได้หรอก เดี๋ยวฉันไปส่งเอง ฉันพอมีเส้นสายอยู่ที่นี่ อาจช่วยตามหาลูกสาวเธอได้”คำพูดสุขุมและอ่อนโยนดึงสติสือเวยหลานกลับมาเล็กน้อยเมื่อมาถึงโรงเรียน เธอเห็นแม่บ้านกับพวกคุณครูกระวนกระวายจนนั่งไม่ติดแล้วไม่มีใครรู้ว่าเนี่ยนเนี่ยนไปไหนเมื่อดูภาพในกล้องวงจรปิดที่โรงเรียน ตอนบ่ายเนี่ยนเนี่ยนไปอ่านหนังสือที่สนาม หลังจากนั้นก็หายไปเลยสือเวยหลานดูภาพในกล้องวงจรปิดอย่างละเอียด ตอนที่เห็นภาพด้านนอกโรงเรียน เธอถึงกับหรี่ตาเพ่งมอง“ซ่งหานโจว!”แม้กล้องวงจรปิดไม่สามารถจับภาพตอนที่ซ่งหานโจวพาเนี่ยนเนี่ยนไปแต่มีภาพตอนที่เขาเข้ามาในโรงเรียน

  • ห้วงรักในรอยน้ำตา   บทที่ 23

    วันนี้ซ่งหานโจวคุกเข่าอยู่หน้าตระกูลสือ 4 ชั่วโมงแต่พ่อแม่ของสือเวยหลานไม่ใจอ่อนสือเวยหลานไม่โผล่มาดูด้วยซ้ำจนตกดึก ซ่งหานโจวถึงกลับมาที่โรงแรมในสภาพที่ดูไม่ได้เลยเขาเหมือนผีพนันที่สูญเสียทุกอย่าง ซื้อเหล้ากลับมาที่โรงแรมเยอะมาก ดื่มเหล้าจนเมาแอ๋ตอนแม่เขามาถึง เห็นสภาพของซ่งหานโจวที่เมาจนแทบไม่ได้สติเธอโมโหจนยกมือตบหน้าเขา“ดูสภาพนายตอนนี้สิ”ซ่งหานโจวไม่ตอบโต้อะไรทั้งนั้น ก้มหน้าลงอย่างหดหู่ พูดเสียดสีตัวเองว่า “แม่ แบบนี้เรียกว่ากรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมคืนสนองใช่ไหม?”แม่ทั้งสงสารทั้งโกรธเขา“ตอนเสี่ยวสืออยู่กับนาย นายไม่รู้จักรักษาเธอไว้เอง”“ตอนนี้เธอเป็นอิสระแล้ว นายทำเป็นหมดอาลัยตายอยากแบบนี้ คิดว่าเธอจะกลับมาหานายเหรอ?”ซ่งหานโจวได้ยินแล้วทรมานยิ่งกว่าเดิม มองแหวนในมืออย่างสิ้นหวังเขาไม่กล้าแม้แต่จะคุยกับสือเวยหลานซ่งหานโจวจับชายเสื้อของแม่ “แม่ ช่วยฉันหน่อยได้ไหม ฉันไม่อยากเสียเวยหลานไป”แม่นิ่งไปนานก่อนจะถอนหายใจออกมาสุดท้ายเธอก็เห็นใจลูกชายอยู่ดี “อีกไม่กี่วันบริษัทคู่ค้าที่ต่างประเทศจะจัดงานประมูลการกุศล เสี่ยวสือน่าจะไปด้วย”นี่คือโอกาสเดียวของเขา

  • ห้วงรักในรอยน้ำตา   บทที่ 22

    ซ่งหานโจวเห็นสภาพเธอเป็นแบบนี้ นัยน์ตาเขาฉายแววเจ็บปวดเล็กน้อยฟางหลีรีบอ้อนวอนต่อ “แค่นายปล่อยฉันไป ฉันจะไม่มาให้นายเห็นหน้าอีก ไม่มารบกวนนายอีก”“ฉันยังมีลูกที่ต้องเลี้ยงดู ปล่อยฉันไปได้ไหม ถือว่าเห็นแก่เสี่ยวชิ่นก็ได้”เมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูด ซ่งหานโจวทำได้แค่ผลักเธอออกด้วยความเจ็บปวดแทบขาดใจเขารู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่คนที่เคยอยู่ในใจเขาอีกต่อไปคิดไม่ถึงว่าเขาจะทิ้งคนที่อดทนอยู่เคียงข้างเขามา 10 ปี เพราะความรักจอมปลอมของผู้หญิงนี้ซ่งหานโจวรู้สึกสมเพชตัวเองมากเขาหันไปพูดกับบอดี้การ์ด “พาเธอไปสถานีตำรวจ”“ส่วนเสี่ยวชิ่น ฉันจะให้คนช่วยดูแลเอง เธอไม่ต้องห่วง”เมื่อกลับมาที่โรงพยาบาล ซ่งหานโจวอยากแวะไปดูสือเวยหลานเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องพักผู้ป่วย เขาเห็นพยาบาลกำลังเคลียร์ห้อง จึงรู้ว่าสือเวยหลานออกจากโรงพยาบาลแล้วเมื่อมาถึงตระกูลสือ ซ่งหานโจวอยากเข้าไปหาสือเวยหลานแต่เห็นแค่พ่อแม่ของเธอ สีหน้าท่าทางของทั้งสองคนเย็นชามากเขารู้สึกละอายใจ รู้ว่าถึงพูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ จึงถามเพียงว่า“คุณลุง คุณป้า เวยหลานโอเคดีใช่ไหม?”แม่ของสือเวยหลานโกรธซ่งหานโจวมาก เธอพูดด้วยส

  • ห้วงรักในรอยน้ำตา   บทที่ 21

    “กรี๊ด!”ฟางหลียืนอยู่ข้างถนน เธอกรี๊ดด้วยความตกใจ เธอแค่จะสั่งสอนสือเวยหลาน คิดไม่ถึงว่าจะเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงขนาดนี้ฟางหลีไม่มีเวลาสนใจอะไรแล้ว เธอรีบวิ่งหนีทันที ทิ้งสือเวยหลานนอนกองอยู่บนพื้นสือเวยหลานรู้สึกว่าตัวเองกลิ้งไป 2-3 รอบ ภาพตรงหน้าพร่ามัวขึ้นเรื่อยๆ เริ่มไม่ได้ยินเสียงรอบตัว เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามาถึงโรงพยาบาลตอนไหนเมื่อฟื้นขึ้นมา เห็นพ่อแม่ยืนอยู่ข้างเตียง เนี่ยนเนี่ยนก็อยู่ด้วย“ฟื้นแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง?”สือเวยหลานเอามือจับศีรษะที่มีผ้าพันแผลพันไว้ รู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรงผู้เป็นแม่รีบประคองเธอให้นอนลง “หมอบอกว่าสมองลูกได้รับการกระทบกระเทือน โชคดีที่ไม่มีอะไรร้ายแรง ไม่งั้นแม่คงช็อกตายแน่ๆ”“เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมอยู่ดีๆ ถึงโดนรถชนล่ะ?”สือเวยหลานนึกถึงใบหน้าของฟางหลี“ฟางหลี”เธอเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนั้นพ่อของเธอฟังจบแล้วลุกขึ้นด้วยความโมโห “นี่มันมากเกินไปแล้วนะ! เรื่องนี้ฉันไม่ยอมให้จบง่ายๆ แน่นอน ยังไงก็ต้องมีคนรับผิดชอบ!”พ่อของเธอพูดจบแล้วออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอกที่ทางเดินโรงพยาบาล หลังรู้ข่าวซ่งหานโจวก็รีบมาที่นี่ทันทีบังเอิญเจอ

Mais capítulos
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status