جميع فصول : الفصل -الفصل 26

“กรี๊ด!”ฟางหลียืนอยู่ข้างถนน เธอกรี๊ดด้วยความตกใจ เธอแค่จะสั่งสอนสือเวยหลาน คิดไม่ถึงว่าจะเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงขนาดนี้ฟางหลีไม่มีเวลาสนใจอะไรแล้ว เธอรีบวิ่งหนีทันที ทิ้งสือเวยหลานนอนกองอยู่บนพื้นสือเวยหลานรู้สึกว่าตัวเองกลิ้งไป 2-3 รอบ ภาพตรงหน้าพร่ามัวขึ้นเรื่อยๆ เริ่มไม่ได้ยินเสียงรอบตัว เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามาถึงโรงพยาบาลตอนไหนเมื่อฟื้นขึ้นมา เห็นพ่อแม่ยืนอยู่ข้างเตียง เนี่ยนเนี่ยนก็อยู่ด้วย“ฟื้นแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง?”สือเวยหลานเอามือจับศีรษะที่มีผ้าพันแผลพันไว้ รู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรงผู้เป็นแม่รีบประคองเธอให้นอนลง “หมอบอกว่าสมองลูกได้รับการกระทบกระเทือน โชคดีที่ไม่มีอะไรร้ายแรง ไม่งั้นแม่คงช็อกตายแน่ๆ”“เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมอยู่ดีๆ ถึงโดนรถชนล่ะ?”สือเวยหลานนึกถึงใบหน้าของฟางหลี“ฟางหลี”เธอเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนั้นพ่อของเธอฟังจบแล้วลุกขึ้นด้วยความโมโห “นี่มันมากเกินไปแล้วนะ! เรื่องนี้ฉันไม่ยอมให้จบง่ายๆ แน่นอน ยังไงก็ต้องมีคนรับผิดชอบ!”พ่อของเธอพูดจบแล้วออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอกที่ทางเดินโรงพยาบาล หลังรู้ข่าวซ่งหานโจวก็รีบมาที่นี่ทันทีบังเอิญเจอ

วันนี้ซ่งหานโจวคุกเข่าอยู่หน้าตระกูลสือ 4 ชั่วโมงแต่พ่อแม่ของสือเวยหลานไม่ใจอ่อนสือเวยหลานไม่โผล่มาดูด้วยซ้ำจนตกดึก ซ่งหานโจวถึงกลับมาที่โรงแรมในสภาพที่ดูไม่ได้เลยเขาเหมือนผีพนันที่สูญเสียทุกอย่าง ซื้อเหล้ากลับมาที่โรงแรมเยอะมาก ดื่มเหล้าจนเมาแอ๋ตอนแม่เขามาถึง เห็นสภาพของซ่งหานโจวที่เมาจนแทบไม่ได้สติเธอโมโหจนยกมือตบหน้าเขา“ดูสภาพนายตอนนี้สิ”ซ่งหานโจวไม่ตอบโต้อะไรทั้งนั้น ก้มหน้าลงอย่างหดหู่ พูดเสียดสีตัวเองว่า “แม่ แบบนี้เรียกว่ากรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมคืนสนองใช่ไหม?”แม่ทั้งสงสารทั้งโกรธเขา“ตอนเสี่ยวสืออยู่กับนาย นายไม่รู้จักรักษาเธอไว้เอง”“ตอนนี้เธอเป็นอิสระแล้ว นายทำเป็นหมดอาลัยตายอยากแบบนี้ คิดว่าเธอจะกลับมาหานายเหรอ?”ซ่งหานโจวได้ยินแล้วทรมานยิ่งกว่าเดิม มองแหวนในมืออย่างสิ้นหวังเขาไม่กล้าแม้แต่จะคุยกับสือเวยหลานซ่งหานโจวจับชายเสื้อของแม่ “แม่ ช่วยฉันหน่อยได้ไหม ฉันไม่อยากเสียเวยหลานไป”แม่นิ่งไปนานก่อนจะถอนหายใจออกมาสุดท้ายเธอก็เห็นใจลูกชายอยู่ดี “อีกไม่กี่วันบริษัทคู่ค้าที่ต่างประเทศจะจัดงานประมูลการกุศล เสี่ยวสือน่าจะไปด้วย”นี่คือโอกาสเดียวของเขา

อาหารบนโต๊ะเป็นอาหารที่ซ่งหานโจวทำเองรู้จักกันมา 10 ปี นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้ว่าซ่งหานโจวทำอาหารเป็นเห็นสเต๊กกับสปาเกตตีที่จัดจานอย่างสวยงามตรงหน้า สือเวยหลานไม่อยากกินเลยสักนิด เธอยกยิ้มมุมปากด้วยความรู้สึกสมเพช“นายเรียนทำอาหารเพราะคุณฟางสินะ”ซ่งหานโจวก้มหน้าลง ไม่ได้ปฏิเสธรักครั้งแรกของเขาและฟางหลี เป็นรักที่ไม่อาจลืมจริงๆเวลาทำให้ทุกอย่างยิ่งสวยงาม ขนาดตัวเขายังรู้สึกประทับใจ จนตอนนี้เขาเพิ่งรู้ว่าตัวเองทำพลาดจนไม่น่าให้อภัยเสียงเขาแหบพร่า พยายามฝืนยิ้ม “ต่อไปฉันจะทำให้เธอแค่คนเดียว โอเคไหม?”เขาไม่ได้สัมผัสชีวิตที่เรียบง่ายและอบอุ่นแบบเมื่อก่อนมานานมากแล้วเมื่อก่อนชีวิตไม่มีอะไรหวือหวา ไม่มีอะไรพิเศษ ถึงขนาดที่รู้สึกว่าแต่ละวันมันน่าเบื่อมากแต่หลังจากสูญเสียเธอไป เขาเพิ่งรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองเคยมีนั้นล้ำค่าขนาดไหนซ่งหานโจวสูดหายใจลึก “เวยหลาน ฉันรู้ว่าเมื่อวานเธอทำไปเพราะต้องการให้ฉันถอดใจ”จริงๆ เขารู้จักนิสัยของสือเวยหลาน รู้ว่าเธอไม่มีทางเริ่มต้นรักครั้งใหม่เร็วขนาดนี้ในเวลาเดียวกัน เขาก็รู้ว่าสือเวยหลานเป็นคนเด็ดขาดมากอะไรที่ตัดสินใจไปแล้ว เธอไม่มีทางเ