All Chapters of MUSE ยั่วรักพี่ชายตัวร้าย: Chapter 61 - Chapter 70

ข่าวฉาวคาวโลกีย์ในยุคดิจิทัลแพร่กระจายตัวรวดเร็วยิ่งกว่าเชื้อโรคร้าย เพียงไม่ถึงยี่สิบนาทีหลังจากที่คลิปวิดีโอและภาพแอบถ่ายถูกปล่อยลงในกลุ่มไลน์ของทีมงาน บรรยากาศรอบกองถ่ายละครฟอร์มยักษ์ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงราวกับหน้ามือเป็นหลังมือเสียงพูดคุยเฮฮาตามประสาคนกองถ่ายเงียบลง แทนที่ด้วยเสียงกระซิบกระซาบ เสียงแจ้งเตือนสมาร์ตโฟนที่ดังระงม และสายตานับสิบดวงที่ลอบมองมายังจุดเดียวกันเฌอริลิณญ์เดินถือกระเป๋าอุปกรณ์แต่งหน้าใบใหญ่กลับมาที่เต็นท์สวัสดิการเพื่อเตรียมสแตนด์บาย หญิงสาวชะงักฝีเท้าเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่ลอยวนอยู่ในอากาศ สายตาทุกคู่ที่เคยมองเธอด้วยความชื่นชมในฝีมือการแต่งหน้าเอฟเฟกต์ บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นสายตาจับผิด เหยียดหยาม และซุบซิบนินทาอย่างสนุกปาก บางคนถึงกับเบือนหน้าหนีเมื่อเธอเดินผ่าน“มีอะไรหรือเปล่าคะพี่แอน?”เฌอริลิณญ์เอ่ยถามช่างทำผมรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ“เอ่อ... เปล่าจ้ะ ไม่มีอะไร ลินไปนั่งพักเถอะ”ช่างทำผมมองเธอด้วยแววตาที่ปกปิดความเป็นห่วงไม่มิด รีบซ่อนโทรศัพท์มือถือไว้ด้านหลังแล้วเดินเลี่ยงออก

บรรยากาศภายในสเปซสตูดิโอขนาดใหญ่ของกองถ่ายละคร ‘รอยทัณฑ์ปีศาจ’ วันนี้หนักอึ้งราวกับมีเมฆดำทะมึนลอยต่ำลงมาปกคลุม แม้ผู้กำกับจะสั่ง “คัต!” ผ่านโทรโข่งเป็นระยะ แต่สายตาของทีมงานเกือบทุกแผนก... ตั้งแต่ช่างไฟยันสวัสดิการ กลับไม่ได้จดจ่ออยู่ที่หน้ามอนิเตอร์หรือการทำงานของตัวเองเลยพวกเขาลอบปรายตามองไปที่สเตชันแต่งหน้าเอฟเฟกต์ที่มุมห้อง ซึ่งเฌอริลิณญ์กำลังยืนจัดระเบียบพาเลตต์สี และล้างพู่กันด้วยใบหน้าที่พยายามทำให้เรียบเฉยที่สุด ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของสวัสดิการที่ดังระงมแข่งกับเสียงพัดลมระบายอากาศตัวใหญ่“ดูสิ ทำหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยว่ะ จิตแข็งเกิ๊น”“ก็คนมันร่านเงียบไงล่ะแก มีผัวหล่อรวยระดับสถาปนิกเจ้าของบริษัทยังไม่พอ ยังจะมากินพระเอกตัวท็อปอีก แหวะ!”“สงสารก็แต่ผัวเขานั่นแหละ ป่านนี้คงทำงานงก ๆ ไม่รู้เลยว่าเมียมาแรดอยู่ที่กอง!”เสียงนินทาที่จงใจให้ได้ยินแว่วเข้าหูเฌอริลิณญ์ทุกประโยค หญิงสาวกำพู่กันในมือแน่นจนข้อขาว เธอรับรู้ถึงแรงกดดันมหาศาลนั้น เธอเห็นคลิปวิดีโอและภาพแอบถ่ายที่ว่อนอยู่ในกลุ่มไลน์แล้ว หัวใ

บรรยากาศภายในสตูดิโอถ่ายทำที่เคยเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบนินทา บัดนี้กลับเงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของคนข้าง ๆ พนักงานสวัสดิการ ช่างไฟ และนักแสดงสมทบต่างพากันแหวกทางออกเป็นสองฝั่งโดยอัตโนมัติเมื่อร่างสูงสง่าของสถาปนิกหนุ่มในชุดเชิ้ตทำงานสีฟ้าอ่อนที่พับแขนขึ้นอย่างลวก ๆ ก้าวเข้ามาในโถงกองถ่าย รังสีความนิ่งสงบ เยือกเย็น แต่กลับทรงพลังและน่าเกรงขามของ วรินทร์ แผ่กระจายออกมาจนคนรอบข้างรู้สึกหนาวสั่นและต้องหลบสายตาโดยอัตโนมัติวรินทร์ไม่ได้เดินกระแทกส้นเท้าเข้ามาด้วยท่าทางของคนขาดสติที่พร้อมจะอาละวาดตบตีภรรยาอย่างที่ทุกคนคาดเดา แต่เขาก้าวเดินอย่างมั่นคง สายตาคมกริบภายใต้คิ้วเข้มที่ขมวดมุ่น จดจ้องตรงไปยังจุดที่เกิดเหตุการณ์วุ่นวายที่สุดชมพูไม่รอช้า เธอรีบพุ่งตัวออกไปขวางหน้าสถาปนิกหนุ่มเอาไว้ พร้อมกับชูหน้าจอสมาร์ตโฟนที่กำลังเล่นคลิปวิดีโออื้อฉาวนั้นหลาให้เขาดูแบบกระแทกตา!“ดูให้เต็มตาเลยค่ะคุณวิน! ดูความร่านของเมียคุณ!” ชมพูแผดเสียงอย่างสะใจ “นี่ไงคะหลักฐาน! พวกเขากำลังนัวเนียจูบกันในห้องแต่งหน้า! เห็นหรือยังคะว่าเมียที่คุณเทิดทูนน

บรรยากาศภายในสเปซสตูดิโอขนาดใหญ่ของกองถ่าย ‘รอยทัณฑ์ปีศาจ’ เงียบสงัดจนน่าขนลุก ทีมงานนับร้อยชีวิตหยุดการเคลื่อนไหวราวกับถูกแช่แข็ง ทุกสายตาจับจ้องไปที่ประตูห้องพักส่วนตัวของนักแสดงนำชาย ที่เพิ่งถูกกระชากเปิดออกอีกครั้ง!ร่างของชมพูก้าวออกมาด้วยสภาพที่ไม่มีใครคาดคิด ว่าจะเป็นภาพของอินฟลูเอนเซอร์สาว และมิวส์ของแบรนด์ระดับโลกผู้มีไลฟ์สไตล์หรูหรารองเท้าส้นเข็มแบรนด์เนมราคาแพงของเธอหักคาเท้าข้างหนึ่ง ทำให้เธอต้องถอดทิ้งและเดินเท้าเปล่าเหยียบย่ำลงบนพื้นพรมสาก ๆ สภาพของเธอเดินกะเผลกอย่างน่าเวทนาจากเหตุการณ์ส้นเท้าพลิกตอนที่ถูกฉุดกระชาก ลำคอระหงและต้นแขนเรียวขาวมีรอยริ้วแดงช้ำจากการถูกบีบเค้น ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มมาอย่างสมบูรณ์แบบ บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบมาสคาร่าสีดำที่ไหลนองตามรอยน้ำตาจนดูคล้ายปีศาจร้ายที่พ่ายแพ้แกร็ก... ครืด...เสียงลากเท้าของหญิงสาวดังก้องในความเงียบ ทีมงานที่ยืนมุงอยู่ต่างพากันแหวกทางให้ราวกับรังเกียจ ชมพูเดินก้มหน้ากะเผลกมาหยุดอยู่หน้าเซตถ่ายทำ ตรงดิ่งมาขวางทาง เฌอริลิณญ์ และ วรินทร์ ที่เพิ่งช่วยแม่บ้านทำความส

ความเงียบงันภายในห้องโถงกว้างของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางมหานคร ดูจะบีบคั้นอารมณ์และหนักอึ้งยิ่งกว่าเสียงก่นด่าหรือคำสาปแช่งใด ๆ ที่ ‘กฤษฏ์’ เคยได้รับมาตลอดทั้งชีวิต แสงไฟสีส้มสลัวจากภายนอกสะท้อนผ่านกระจกบานยักษ์ สาดส่องให้เห็นร่างสูงใหญ่ที่ทรุดตัวนั่งจมลึกอยู่บนโซฟาหนังอิตาลีราคาแพงลิ่ว ชายหนุ่มอยู่ในสภาพที่เหนื่อยล้าถึงขีดสุด บนโต๊ะกระจกตรงหน้ามีเพียงแก้วคริสตัลบรรจุวิสกี้สีอำพันที่พร่องไปแล้วครึ่งขวด กับความมืดมิดที่เกาะกินพื้นที่ในห้องและในหัวใจ สองมือหนายกขึ้นลูบหน้าตัวเองแรง ๆ หวังจะขยี้ภาพความทรงจำอันแสนเจ็บปวดให้หลุดลอยไป แต่มันกลับไร้ผล ภาพเหตุการณ์ที่กองถ่ายยังคงฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่าประดุจตราบาป... ภาพที่วรินทร์ช้อนอุ้มร่างไร้สติของเฌอริลิณญ์วิ่งฝ่าฝูงชน ภาพหยาดน้ำตาของหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ และภาพที่เขาต้องยืนนิ่งเป็นไอ้ขี้แพ้ มองดูจักรวาลของตัวเองพังทลายลงต่อหน้าต่อตา เพราะน้ำมือของผู้หญิงที่เขาดึงเข้ามาเกี่ยวในเกมแค้น! กริ๊ก... เสียงปลดล็อกดังขึ้นเบา ๆ ที่หน้าประตู กฤษฏ์ไม่ต้องเงยหน้ามองก็รู้ว่าเป็นใคร ‘