All Chapters of พรหมลิขิตพิศวาส: Chapter 171 - Chapter 180

“จำไว้เลยนะยัยอ่อน ได้เป็นทาสลูกพี่แน่ แกด้วยมั้ยไอ้วิต”“ตามนั้นครับ” สาวิตรับคำท้าของเจ้านายหนุ่มแล้วยักคิ้วใส่อย่างกวนๆชาครียามองสบตากับเพื่อนเขินๆเมื่อจุลภัทรกับเพื่อนต่างก็พูดเกทับกันเรื่องลูกยังกับมันเป็นเรื่องง่ายๆเพราะบางคนพร้อมอยากมีลูกกลับไม่ท้อง แต่บางคนไม่พร้อมกลับท้องง่ายๆและเธอก็รู้สึกว่าตัวเองมีโอกาสท้องหกสิบเปอร์เซ็นต์เพราะประจำเดือนยังไม่มาและเลยมาเป็นอาทิตย์แต่มันไม่แน่ต้องรอดูอีกเดือนหนึ่งว่าจะมาหรือเปล่า เมื่อรับประทานอาหารกลางวันอิ่มแล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้านจุลภัทรกับชาครียาไปส่งกวินตาที่คอนโดพราะพนิดาจะไปบ้านแม่สามีซึ่งอยู่คนละฝั่งกับคอนโดของกวินตา“แกเก็บของแล้วใช่มั้ยเกล้า” ชาครียาถามเพื่อนเมื่อรถกำลังแล่นออกไปจากโรงแรม“เก็บหมดแล้วแก เดี๋ยวพ่อเอารถที่บ้านมาทยอยขนกลับน่ะ” ตอนนี้กำลังคิดว่าจะขายคอนโดหรือไม่ก็ปล่อยให้เช่าดีเพราะตั้งใจจะเลี้ยงลูกเอง“แล้วแกจะลาออกจริงเหรอเกล้า”“ก็คิดไว้อย่างนั้นนะแก เกล้าอยากมีเวลาเลี้ยงลูกก่อนสักขวบหนึ่งพอแข็งแรงจะปล่อยให้ตายายเลี้ยงได้ก็ค่อยเหางานทำใหม่ไม่อยากจมอยู่ในสภาพเดิมๆน่ะ” เธอคิดไว้อย่างนั้นเพราะที่ทนทำงานที่เดียวกับแฟน

“ไม่ลงเหรอคะ”“ขอพี่ทำใจแป๊บนะครับ” ทัศน์สูดลมหายใจเข้าปอดเต็มที่ก่อนจะดับเครื่องรถซุปเปอร์คาร์สีดำสนิทแล้วลงจากรถเดินไปเปิดประตูรถให้แฟนสาว“มาแล้วเหรอพี่กะทิ” โซดาน้องสาวคนเล็กของกัญชรีอาสาเดินออกมาดูเมื่อเห็นรถซุปเปอร์คาร์แล่นเข้ามาจอดในบ้าน“เตี่ยกับม๊าล่ะโซดา”“อยู่ในบ้านค่ะ แล้วนี่ว่าที่พี่เขยใช่มั้ยคะ สวัสดีค่ะ โซดาค่ะน้องสาวของพี่กะทิค่ะ” โซดาตอบพี่สาวแล้วยิ้มให้หนุ่มไฮโซสุดหล่อที่เคยเห็นแต่ในสื่อและตอนนี้เขายืนข้างพี่สาวก็ยกมือไหว้ทักทายและแนะนำตัวเองเสร็จสรรพโดยไม่รอพี่สาว“ใช่ครับ พี่ชื่อทัศน์ครับน้องโซดา” ทัศน์ยิ้มให้สาวน้อยน่ารักแก้มป่องแต่สวยสู้แฟนสาวของเขาไม่ได้หรอก“เชิญในบ้านค่ะพี่ทัศน์ เตี่ยกับม๊ารอยำ อุ้ย คิกๆๆ..รออยู่ในบ้านค่ะ” โซดาแกล้งว่าที่พี่เขยและหัวเราะชอบใจที่เห็นเขาหน้าเสีย“น้องโซดาพูดเล่นใช่มั้ยครับ” ทัศน์ยิ้มให้น้องสาวของแฟนสาวก่อนจะเดินไปเปิดกระโปรงหน้ารถแล้วหยิบของออกฝากพ่อตาแม่ยายมาถือไว้ทั้งสองมือ“พอแล้วโซดา พี่ทัศน์อย่าไปฟังโซดาพูดเลยค่ะเข้าบ้านกันดีกว่าค่ะ” กัญชรีปรามน้องสาวแล้วยิ้มให้แฟนหนุ่มก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้มะค่

“มีอะไรหรือเปล่าแก้วถึงได้มาหาพี่” ฝนสุดามองน้องสาวที่แต่งตัวสวยใช้กระเป่าแบรนด์ดังใส่สร้อยคอทองคำเส้นโตพร้อมสร้อยข้อมือและแหวนเพชรวงสวยบนนิ้วนางข้างขวาและข้างซ้ายมีแหวนทองสองวงที่นิ้วชี้กับนิ้วกลางแต่ไม่ถามว่าได้มายังไงเพราะฝนแก้วได้เงินไปสามแสนแล้วหายเงียบไปเลย“ก็ไม่มีอะไรหรอกพี่ฝน ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะมาขอเงินพี่หรอกตอนนี้ฉันลืมตาอ้าปากได้แล้วเพราะยัยกิ๊บได้ผัวรวยน่ะ เห็นมั้ยนี่ผัวของยัยกิ๊บให้มาทั้งสร้อยเลสข้องมือแหวนทองแฟหวนเพชร” ฝนแก้วพูดแล้วมองจุลภัทรแต่ชายหนุ่มนั่งนิ่งก็หันไปยิ้มให้พี่สาว“ยัยกิ๊บแต่งงานแล้วเหรอ ทำไมเธอไม่บอกพี่ล่ะ” ฝนสุดาถามน้องสาวเพราะไม่รู้เรื่องหลานสาวแต่งงาน“โอ้ยพี่ฝน สมัยนี้ไม่มีใครสนใจเรื่องแต่งงานหรือไม่แต่งแล้วล่ะพี่ แค่เอาสินสอดมาสู่ขอตามประเพณีก็พอไม่ต้องไปตำน้ำพริกละลายแม่น้ำหรืออวดร่ำอวดรวยกับใครเขาแค่นี้ฉันก็พอใจแล้ว” ฝนแก้วพูดประชดลูกเขยของที่สาวที่มีข่าวจัดงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสเสียงใหญ่โตกลัวคนไม่รู้หรือไงว่าร่ำรวยมหาศาล“แล้วนี่แฟนยัยกิ๊บไม่มาด้วยเหรอ” ฝนแก้วถามหาหลานเขยเมื่อเห็นหลานสาวเดินตามลูกสาวมาแค่สองคนแต่ไม่เห็นแฟนของอารียา“ผัวยัยกิ๊บเข

“อาหารสั่งร้านประจำของคุณจุลนะครับ” สาวิตเห็นเจ้านายย่นจมูกแล้วยกมือขึ้นปิดจมูก“มึงเอาออกไปก่อนเถอะวิต กลิ่นมันไม่โอเคเลยว่ะ” จุลภัทรพูดอู้อี้บีบจมูกไว้เพราะทนกลิ่นไม่ไหวจริงๆก่อนจะลุกขึ้นเข้าห้องน้ำหนีกลิ่นอาหาร“ครับๆ/ค่ะ” สาวิตกับอัมพิกาก็ยกอาหารทั้งหมดออกไปจากห้องทำงานของเจ้านายแล้วเปิดประตูทิ้งไว้เอาสเปย์มาฉีดเพื่อกลบกลิ่นอาหารจุลภัทรหายใจคล่องขึ้นก็ทำธุระส่วนตัวเสร็จก็ล้างมือแล้วเดินออกห้องน้ำแล้วเขาก็ต้องหันกลับเข้าห้องน้ำอีกครั้งด้วยความเหม็นกลิ่นสเปย์น้ำหอมดับกลิ่นจนท้องไส้ปั่นป่วนทนไม่ไหวโก่งคออาเจียนเสียงดัง“โอ้กกๆๆ ..”“คุณจุลครับ เป็นอะไรครับ” สาวิตเรียกเจ้านายเสียงดังเมื่อได้ยินเสียงอาเจียนพออไม่ได้รับคำตอบเขาก็จับลูกบิดลองเปิดประตู “คุณจุล” สาวิตถลาไปประคองเจ้านายที่หน้าซีดเซียวเหงื่อแตกพลั่ก “พี่อัมครับ คุณจุลจะเป็นลมครับ”“เดี๋ยวพี่ไปเอายาดมก่อน” อัมพิกามองเจ้านายที่เกาะเคาน์เตอร์ก็ลนลานวิ่งออกไปเอายาดมของตัวเองมาให้เจ้านาย“คุณจุลไหวมั้ยครับ”“ฮืม..ฉันเหม็นกลิ่นสเปย์ดับกลิ่นน่ะ” ชายหนุ่มบอกคนสนิทเสียงอ่อนระโหยใจสั่นหวิวๆเหมือนจะเป็นลม“คุณจุลอาการแปลกๆนะคะ อัมว่าไ

“เดี๋ยวชาร์มโทรไปตามพี่วิตมาช่วยนะคะ” ชาครียาลูบหลังสามีไปมาเบาๆอย่างสงสาร“เดี๋ยวก็ได้ครับ ตอนนี้พี่รู้สึกดีขึ้นแล้วครับ” จุลภัทรบอกเมียรักเบาแล้วมือไม้ก็ลูบไล้ผ้าขนหนูไปมาเพราะเธอกำลังอาบน้ำอยู่ตอนที่เขาอาเจียนแต่ไม่ได้สนใจเพราะท้องไส้ปั่นป่วนจะเอาของที่กนเข้าไปตอนเที่ยงออกมาจึงตรงไปหาโถชักโครกแล้วอาเจียนออกมาจนหมด ก่อนจะสอดมือใหญ่เข้าไปในผ้าขนหนูลูบไล้บั้นท้ายกลมกลึงเนียนนุ่มชุ่มชื้นขยำเบาๆ“พี่จุล..” ชาครียาตะครุบมือใหญ่ที่เลื้อยเข้าไปในผ้าขนหนูนี่ขนาดอาเจียนจนหมดแรงยังมีอารมณ์หื่นอีกเชื่อเขาเลย“คร้าบที่รัก” เสียงห้าวขานรับหวานจ๋อยแต่ไม่ยอมปล่อยเธอ“พี่จุลดีขึ้นแล้ว งั้นชาร์มพาไปที่เตียงไหวมั้ยคะ”“อีกแป๊บนะครับที่รัก” ชายหนุ่มอ้อนเมียรักซุกไซ้ใบหน้าหล่อกับหน้าท้องเมียรักสูดดมกลิ่นหอมจากกายสาวที่ทำให้เขารู้สึกดีหายใจคล่องแต่เหมือนเขาไม่มีแรงลองนั่งพักก่อนอาจจะดีขึ้นขณะที่จุลภัทรกำลังอ้อนเมียรักอยู่เด็กรับใช้ก็ถือถาดอาหารว่างลงไปเก็บตามคำสั่งของเจ้านายและยกขึ้นดมสองสามครั้งก็ไม่ได้กลิ่นเหม็นแต่มันหอมกลิ่นกระเทียมเจียวที่โรยหน้าข้าวเกรียบปากหม้อมากกว่า“อ้าวยุ ทำไมไม่ยกไปให้คุณจุล