Todos los capítulos de พรหมลิขิตพิศวาส: Capítulo 1 - Capítulo 10

บ้านมาลัยรักเป็นตึกสองชั้นสีขาวที่ทรุดโทรมตามกาลเวลาเป็นเหมือนอพาร์เม้นท์แต่มีแค่สองชั้นมีห้องพักทั้งหมดยี่สิบห้อง มีโรงอาหาร มีห้องน้ำสะอาดสะอ้าน มีที่สนามหญ้า สนามเด็กเล่นตั้งอยู่บนเนื้อที่ห้าไร่อยู่ริมคลองย่านฝั่งธนบุรี คุณสมัย วิสุมาลัย เศรษฐีนีใจบุญยกให้เป็นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาเกือบสามสิบปีแต่ไม่มีลายลักษณ์อักษรจนกระทั่งท่านไม่สบายจึงท่านได้เขียนไว้ในพินัยกรรมบอกว่าสถานที่แห่งนี้ห้ามซื้อขายและให้ความช่วยเหลือครูแววตาผู้ดูแลและก่อตั้งสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาพร้อมกับท่านแต่ไม่มีใครรู้ว่าท่านทำพินัยกรรมไว้แม้แต่ทายาทและท่านถึงแก่กรรมเมื่อสามเดือนก่อนลูกหลานอยากได้ที่ดินผืนนี้สร้างคอนโดและจะให้ย้ายสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไปอยู่ราชบุรีทำให้ครูแววตาเดือดร้อนแทนเด็กๆจำนวนแปดสิบกว่าคนในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่มีทั้งเด็วัยสี่ขวบขึ้นไปและกำลังอยู่ในวัยเรียนซึ่งเป็นเด็กที่พ่อแม่มีปัญหาไม่สามารถเลี้ยงดูได้เอามาฝากเลี้ยงและไม่เคยกลับมาดูแล เมื่อเศรษฐีนีหม้ายถึงแก่กรรมที่ดินในครอบครองทั้งหมดมากมายสร้างตึกอาคารพานิชให้เช่าและอพาร์ทเม้นหลายที่ให้เช่าก็ตกทอดสู่ลูกหลานและไม่มีใครสนใจจะมาดูแลหรือช่วยเห

“ใช่ลูก ที่แถวนั้นราคาไม่ใช่น้อยๆแต่ป้าพักต์ก็ยกให้ฟรีพร้อมจะสร้างบ้านให้เด็กๆอีกเดี๋ยวแม่จะโทรไปหาครูแววสักหน่อยจะได้สบายใจไม่ต้องไปยุ่งกับคนพวกนั้นอีก” ฝนสุดาพูดกับลูกสาวอย่างสบายใจขึ้นเพราะไม่ต้องกังวลเรื่องที่ดินและเชื่อว่าพักต์พริ้งช่วยเหลือเด็กๆได้แน่นอน“แต่ทางนั้นให้เวลาแค่สามเดือนเองนะคะแม่” ชาครียากลัวว่าเด็กจะถูกไล่ออกจากบ้านมาลัยรักก่อนที่บ้านพักแห่งใหม่จะสร้างเสร็จ“เดี๋ยวแม่กับครูแววจะเข้าไปคุยกับคุณอุทัยเพื่อขอยืดเวลาไปอีกสักหน่อย แม่ก็หวังว่าเขาจะเห็นใจพวกเด็กๆบ้างน่ะลูก” เธอทนเห็นเพื่อนและเด็กๆเดือดร้อนไม่ได้จริงๆถึงไม่ได้ร่ำรวยแต่จะพยายามช่วยเหลือจะสุดกำลังและความสามารถต่างจากลุกหลานของคุณมาลัยที่ปฏิเสธให้ความช่วยเหลือต่อไป“แม่จะไปเมื่อไหร่บอกชาร์มด้วยนะคะ”“น่าจะวันเสาร์น่ะลูก”“ได้ค่ะแม่ ชาร์มหยุดพอดีค่ะ” อาทิตย์นี้เธอเข้าเวรดึกออกเช้าก็ไปกับแม่ได้“จ้ะลูก ชาร์มไปนอนเถอะเดี๋ยวต้องเข้าเวรอีกนี่ลูก แม่โทรหาครูแววเสร็จก็จะไปนอนแล้วเหมือนกัน” คนเป็นแม่พูดกับลูกสาวอย่างอ่อนโยน“ฝันดีนะคะแม่ จุ๊บ..” ชาครียาบอกฝันดีแม่แล้วลุกขึ้นเดินขึ้นไปชั้นสองเพื่อพักผ่อนอาทิตย์นี้เธอ

“กำลังจอดรถน่ะ เดี๋ยวคงมาพักต์กับคุณฝนสุดาคุณแววตาสั่งอาหารรอตาจุลเลยครับ” เกริกวิทย์บอกอดีตภรรยากับเพื่อนให้สั่งอาหารรอลูกชายเพราะวันนี้เขาไม่รีบมีเวลาให้อดีตภรรยาคุยธุระจนกว่าเธอจะพอใจ“ฝนกับครูแววสั่งเลยจ้ะ อาหารร้านนี้อร่อยทุกอย่างเลยจ้ะ” พักต์พริ้งบอกสาวสาวใหญ่แล้วเธอก็สั่งอาหารเผื่อลูกชายของเธอ“สั่งให้พี่ด้วยสิครับพักต์” เกริกวิทย์บอกอดีตภรรยาเบาๆ“คุณก็สั่งเองสิคะ”“ไหนๆพักต์ก็สั่งให้ลูกแล้วก็สั่งให้พี่ด้วยนะครับ” เกริกวิทย์พูดกับอดีตภรรยาแล้วยิ้มเมื่อเธอค้อนเขา“ก็ได้ พักต์เห็นแก่เด็กๆหรอกนะถึงสั่งให้” พักต์พริ้งพูดตรงๆเพราะเธอปล่อยวางทุกอย่างไม่อยากจดจำเรื่องราวในอดีตระหว่างเธอกับสามีไม่งั้นชีวิตของเธอก็จะจมอยู่กับอดีตไปสามารถก้าวเดินต่อไปได้ตอนนี้ถามว่ารู้สึกยังไงที่เจอกับอดีตสามี เธอบอกได้เลยว่าเกริกวิทย์เป็นแค่คนรู้จักคนหนึ่งที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตและก็ผ่านไปเท่านั้น ในเมื่อเธอเลือกเดินออกมาจากชีวิตเขาแล้วก็จดจำแต่เรื่องดีๆไว้และตอนนี้เธอก็เข้าใจแล้วหากตอนนั้นเป็นเธอก็ต้องเลือกแม่เหมือนเขาเช่นกัน“ขอบคุณครับ” เกริกวิทย์ยิ้มให้อดีตภรรยาไม่ว่าพักต์พริ้งจะด่าจะว่าเขายังไงเขา

“เออๆ..พูดก็ได้ ที่จริงก็มี่อะไรกูแค่เห็นปุ้มไปเที่ยวฮ่องกงกับเพื่อนน่ะ พอดีวันนั้นนักบินของเที่ยวบินนั้นเกิดอุบัติเหตุกูกเลยได้บินแทนน่ะ” พยนต์ก็พูดเรื่องที่เขาเจอพัชรียาให้เพื่อนฟัง“มีผู้ชายไปด้วยใช่มั้ย”“เฮ้ย..มึงรู้ได้ยังไงอ่ะไอ้จุล” เขายังไม่ได้พูดเลยนะว่ามีผู้ชายไปด้วยแล้วเพื่อนรู้ได้ยังไง“กูฉลาดไง บ้านกูเขาเลี้ยงด้วยข้าวปลาอาหารที่มีประโยชน์ต่อสมองน่ะสิวะ” คนฉลาดตอบเพื่อนแล้วยิ้มอย่างไม่ทุกข์ร้อนเขาแค่อยู่เฉยๆก็พอรอให้ฝ่ายหญิงเปิดตัวเอง"แรงงงส์..." ทัศน์พูดเสียงยานคางเพราะ“จริงเหรอวะไอ้คนฉลาด นี่มึงทำใจได้เหรอวะที่แฟนไปเที่ยวกับผู้ชายคนอื่นน่ะแล้วไอ้ผู้ดีนั่นก็ขาฟันด้วยนะมึง” พยนต์พูดอย่างหมั่นไส้เพื่อนที่รู้แล้วยังอมพะนำอยู่ได้ทำให้เขาเป็นห่วง“ตกลงมึงกับกับคุณปุ้มยังไงกันแน่วะ” ศานันท์ถามเพื่อนเพราะช่วงนี้จุลภัทรไม่ควงแฟนสาวมาดื่มด้วย“ก็ไม่มีอะไร กูกับปุ้มก็ห่างกันมาสักพักแล้วล่ะ” ชายหนุ่มตอบเพื่อนแล้วยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่มอย่งสบายอารมณ์ไม่ได้เครียดเรื่องแฟนสาว“ทำไมวะ ปกติกูเห็นตัวติดกันตลอดนี่” ทัศน์พูดขึ้นปกตินัดเจอกันเมื่อไหร่จุลภัทร์ก็จะมาพร้อมกับแฟนสาว“ไลฟ์สไตล์ไม่

“ก็พอรู้ค่ะ แต่ตาจุลบอกพักต์ว่าแค่คบหากันเท่านั้นยังไม่คิดถึงเรื่องแต่งงานค่ะ” คนเป็นแม่ก็ห่วงลูกชายเรื่องนี้จึงอยากจับคู่ลูกชายกับชาครียาแต่ทำโจ่งแจ้งไม่ได้และจนป่านนี้ทั้งสองก็ยังไม่เจอกันเลยตอนแรกเธอคิดว่าจะให้ชาครียามาช่วยงานที่มูลนิธิแต่หญิงสาวก็ติดงานเพราะช่วงนี้มีโรคระบาดจนแทบไม่ได้พักส่วนลูกชายก็ยุ่งกับโปรเจ็คใหญ่ที่บางแสนก็ยังปลีกเวลามาดูการก่อสร้างบ้านพักของเด็กๆแล้วไม่ได้เจอชาครียา“ตอนนี้ตาจุลจะสามสิบเอ็ดปีแล้วแม่ว่าสมควรแต่งงานได้แล้วนะ แม่พักต์คิดว่ายังไงล่ะ”คุณหญิงถามแม่ของหลานท่านอยากให้หลานชายแต่งงานมีครอบครัวแต่ไม่ชอบแฟนของหลานชายคนนี้และจุลภัทรก็ไม่ได้พามาบ้านแต่ก็เจกันตามงานก็เข้ามาไหว้ท่าเท่านั้นและนั่นทำให้ท่านเชื่อว่าพัชรียไม่ได้สำคัญกับหลานชายหากจุลภัทรรักพัชรียาจริงท่านเองก็ไม่ขัดขวางถึงแม้ไม่ชอบแต่เพื่อความสุขของหลานชายท่ายอมทุกอย่าง“เรื่องนี้คุณหญิงต้องถามตาจุลค่ะ พักต์ตอบแทนลูกไม่ได้หากลูกรักใครชอบใครพักต์ก็จะรักตามค่ะ” เธอไม่บังคับแต่จะเป็นกามเทพแทนแต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้แผงศรใส่ลูกชายกับลูกสาวของฝนสุดาเพราะทั้งสองคลาดกันไปคลาดกันมา“คุณแม่เพิ่งนัดลูกส