All Chapters of พรหมลิขิตพิศวาส: Chapter 21 - Chapter 30

“นี่เป็นเรื่องของผู้ใหญ่เรายังเด็กไม่ต้องมายุ่งเข้าใจมั้ย นี่ก็สายแล้วไปกินข้าวแล้วไปเรียนเลย” จุลภัทรพูดกับน้องสาวที่ได้เวลาไปเรียน“แต่ว่า”“อ่อนไปเรียนก่อนเถอะลูก” พักต์พริ้งบอกหลานสาวให้ไปเรียน“ค่ะอาพักต์ สวัสดีค่ะ” สราลียกมือไหว้อพักต์ พี่จุลและละเมียดก่อนจะทำตาเคร่งใส่พี่ชายแล้วเดินออกไปจากห้องนอนของอาสาว“งั้นเมียดไปเตรียมอาหารเช้าให้น้องอ่อนก่อนนะคะ” ละเมียดก็เดินออกไปจากห้องนอนของเจ้านายอย่างรู้หน้าที่ดีว่าเป็นเรื่องของเจ้านาย“ทีนี้เหลือแค่เราสองคนแล้ว ลูกจะบอกแม่ได้หรือยังว่าจะทำยังไงกับเรื่องนี้” พักต์พริ้งถามลูกชายแลจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใครและรู้เท่าทันกัน“ผมยอมรับว่าผมผิดที่ไม่ได้บอกใครว่าจะมานอนบ้านแม่ เพราะวันนี้ผมต้องไปทำงานที่เขาใหญ่แต่ผมเป็นห่วงแม่ก็เลยรีบทำงานให้เสร็จแล้วมาดูแม่ก็ไม่คิดว่าหนูชาร์มของแม่จะมานอนที่นี่อีก”“ในเมื่อลูกรู้ว่าหนูว่าหนูชาร์มนอนที่นี่แล้วทำไมไม่บอกให้ละเมียดเปิดห้องให้นอนล่ะ หรือไม่ก็มาปลุกแม่นอนกับแม่ก็ได้” คนเป็นแม่จี้ถามลูกชายสุดที่รักที่หน้ามึนทำเนียนนอนร่วมเตียงกับหนูชาร์มของเธอ“คือ..ผมแค่อยากแกล้งหนูชาร์มของแม่เท่านั้นเองครับ

เวลาสิบเจ็ดนาฬิกากว่าจุลภัทรก็ขับรถกลับกรุงเทพมีเลขาหนุ่มนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถเล่นโทรศัพท์เล่าเรื่องราวในโซเซียลให้ฟังว่าวันนี้มีข่าวอะไรบ้าง“ตอนนี้ข่าวของคุณปุ้มกับคุณภัสกรมาแรงมากพูดถึงเรื่องแต่งงานเลยทั้งที่เพิ่งคบกันไม่กี่วันเอง ไวไฟเป็นบ้าเลยเนาะ” สาวิตพูดขึ้นแล้วมองเจ้านายที่ขับรถ“ถ้าพวกเขาแต่งงานกันมันก็เป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่หรือไง” เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรื่องข่าวของอดีตแฟนเก่าที่จะแต่งงานหากจริงเขาก็ยินดีด้วย“มันก็จริง คุณปุ้มมีแฟนใหม่แล้วคุณจุลก็มีได้แล้วสิครับ”“ฉันจะมีหรือไม่มีมันเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ”“มันก็ไม่เกี่ยวหรอกครับ ถ้าคุณจุลไม่ไปเกี่ยวกับหนูชาร์มของป้าพักต์” สาวิตแซวเจ้านายที่ไปเกี่ยวกับเด็กของแม่เข้าและก็เข้าทางท่านพอดีและเขาจะคอยดูว่าคุณจุลจะรอดมั้ย“รู้อะไรมา”“ไม่รู้..”“อย่าให้ไอ้พวกนั้นรู้ล่ะ ไม่งั้นปีนี้โบนัสแกหายแน่” ชายหนุ่มขู่น้องชายคนสนิทที่มักจะเก็บความลับไม่อยู่“โอเคคร้าบเจ้านาย ขู่กันจัง” เดี๋ยวเถอะเขาจะเข้าทางหนูชาร์มของป้าพักต์ให้ดู“คืนนี้ไปด้วยกันมั้ย”“ไปสิครับ เหนื่อยมาทั้งอาทิตย์น้ำยังไม่ตกถึงท้องสักหยด ยิ่งคุณจุลอดอยากปากแห้งมานานแล้วไม่ใช่เห

“ดีใจทำไมคุณมาทำงานไม่ใช่เหรอ” จุลภัทรพูดเสียงเย็นชาเขาไม่ชอบที่เธอพูดจาทำตัวสนิทกับเขาทั้งที่เพิ่งเจอกันและระหว่าเขากับผู้หญิงคนนี้ก็เป็นแค่การแลกเปลี่ยนเท่านั้น“เอ่อ..ค่ะ” ประภาดายิ้มแหยๆงั้นมดถอดเสื้อให้นะคะ”“ไม่ต้องคุณไปอาบน้ำแล้วไปรอที่เตียงเลย” เสียงห้าวบอกสาวสวยอย่างเย็นชาแล้วเดินไปเทวิสกี้ใส่แก้วถือมานั่งดื่มที่โซฟาเพราะเขาต้องการแค่เซ็กส์ไม่ได้ต้องการรู้จักหรือสานสัมพันธ์ต่อและทีเขามาอยู่ที่นี่ก็เพราะเด็กของแม่ที่ทำให้เขาอารมณ์ค้าง พอคิดถึงเมื่อเช้าก็ยิ้มพร้อมกับร่างกายก็ตื่นตัวปภาดาหันหลังเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำตามที่จุลภัทรบอกและเขาก็พูดอย่างไม่สนใจความรู้สึกของเธอแม้เธอจะทำงานแบบนี้แต่ก็มีหัวใจเหมือนกันและเขาเองก็เป็นที่สนใจของสาวและเธอเองก็เป็นอีกหนึ่งคนที่อยากมีสามีรวยแบบเขามันผิดด้วยเหรอ ก่อนจะอาบน้ำเพื่อไปทำหน้าที่ของเธอให้เขาพอใจมากที่สุดจุลภัทรนั่งละเลียดวิสกี้ในแก้วอยู่พักใหญ่และคิดว่าสาวสวยที่เพื่อนจัดมาให้อาบน้ำเสร็จเขาก็ยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่มหมดแก้วแล้วลุกขึ้นเดินไปในห้องนอนก็เห็นสาวสวยนั่งรออยู่บนเตียงมีผาขนหนูพันอกและเธอก็ลูบไล้เนินออกอวบใหญ่ที่มองดูก็

“ถ้าโบนัสผมเพิ่มขึ้นคืนนี้จะเล่าให้ฟังครับ” คนที่เป็นต่อพูดจบก็เดินตามสองสาวเข้าไปในร้านรองเท้าจุลภัทรโครงศีรษะไปมาเมื่อเสียรู้ให้น้องชายคนสนิทที่ทำให้เขาอยากรู้ว่าสาวิตได้ข้อมูลอะไรมาก่อนจะเดินตามเข้าไปในร้านรองเท้าแบรนด์ดังตามสองสาวที่เลือกรองเท้าอยู่ในร้านปภาดามาช้อปปิ้งกับเพื่อนสาวหลังจากเมื่อคืนได้เงินก้อนโตจึงมาช้อปปิ้งสนองความสุขของตัวเองและบังเอิญเห็นเหตุการณ์ระหว่างจุลภัทรกับชาครียาและคิดว่าทั้งสองต้องรู้จักกันแน่ทำให้เธออิจฉาเพราะชาครียามักจะได้แต่สิ่งดีๆผิดกับเธอที่ไม่มีใครรับไปเลี้ยงดูจึงโตมากับบ้านมาลัยรัก“มองอะไรเหรอมด” ยุวันดาถามเพื่อนที่มองหนุ่มไฮโซสุดหล่อที่เพิ่งมีข่าวเลิกกับแฟนสาวและตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะมีผู้หญิงคนใหม่แล้วไม่งั้นคงไม่โอบกอดกลางห้างอย่างไม่กลัวเป็นข่าว“คนรู้จักน่ะ”“เธอรู้จักคุณจุลภัทรด้วยเหรอมด”“เปล่า แต่ฉันรู้จักผู้หญิงที่เขากอดน่ะ” ปภาดามองชาครียาด้วยความอิจฉาที่ได้ดีกว่าเธอทุกอย่างตั้งแต่แม่บุญธรรมที่รับเลี้ยงดูถึงไม่ได้รวยแต่ก็มีฐานะดีและยังเป็นสาวแก่ไม่เคยแต่งงานและไม่ต้องกลัวใครจะมาแย่งความรัก ส่วนเธอก็มีแม่บุญธรรมเป็นครูผู้อุทิศตนเพื่อดู

“ผมเอง/ฉันเอง” สอพ่อลูกพูดขึ้นพร้อมกันก่อนจะมองหน้ากันแล้วเกริกวิทย์ก็พยักหน้าให้ลูกชายเป็นคนพูด“คุณน้าไม่รู้จักแม่ของผมและเพื่อนๆของท่านไม่ควรพูดแบบนี้นะครับ คุณแม่คุณน้าฝนกับคุณน้าแววพวกท่านดูแลช่วยเหลือเด็กๆบ้านกำพร้ามากว่ายี่สิบปีโดยไม่หวังผลตอบแทนและพวกท่านยังควักเงินของตัวเองช่วยเหลือมาตลอดส่วนเรื่องการเงินของบ้านมาลัยรักที่ผ่านมาก็มีหลักฐานชัดเจนและมีการตรวจสอบทุกปี ฉะนั้นไม่ต้องกลัวจะมีการโกงเกิดขึ้นเพราะทุกคนทำด้วยใจไม่ได้ทำเพื่อให้ตัวเองมีหน้ามีตาทางสังคม หากมีอะไรเกิดขึ้นผมรับผิดชอบเอง” จุลภัทรพูดเสียงเย็นมองศรุตาด้วยความไม่พอใจที่ว่าแม่กับเพื่อนของท่านทั้งที่พวกท่านมีความตั้งใจจริงช่วยเหลือเด็กๆไม่เหมือนศรุตากับลูกสาวที่ทำตัวไร้สาระไปวันๆและยังมาเสนอหน้าเพื่อให้มีส่วนร่วมในมูลนิธิต่างจากแม่เลี้ยงของเขาที่เข้าใจทุกอย่างดีเพราะแบบนี้ทำให้เขาไม่มีอคติกับศรีตลา“น้าก็พูดไปตามที่เห็นในข่าวน่ะค่ะ” ศรุตาหน้าม้านกับคำพูดของจุลภัทรจึงพูดแก้ตัวแต่ฟังไม่ขึ้น“คุณตาไม่ต้องต้องห่วงหรอก พักต์เขามีเงินเหลือกินเหลือใช้ส่วนคุณฝนก็มีหน้าที่การงานดีเป็นถึงผู้บริหารบริษัทต่างชาติและหาทุนมาช่ว