Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 6

กรุงลอนดอนยามค่ำคืนราวกับไม่เคยหลับใหลรถตู้สีดำคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ในซอยห่างจากถนนสายหลักไม่ถึงร้อยเมตร ภายในนั้น ชายหนุ่มสูงโปร่งท่าทางทะมัดทะแมงในชุดสีดำกำลังพิจารณาแปลนและข้อมูลระบบรักษาความปลอดภัยบนจอแท็บเล็ต ไล่สายตาสำรวจเส้นทางเข้าออกของอาคารสามชั้นเบื้องหน้าอย่างละเอียด“ข้อมูลที่ได้มาบอกว่าร้านปิดตอนสองทุ่ม เจ้าของกลับบ้านไปแล้ว เหลือระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติ” เฉินอี้กล่าวจากเบาะคนขับเซี่ยงจ้าวอิงไม่ตอบทันที เขาเลื่อนภาพแปลนอาคารขึ้นมาอีกครั้ง“ข้อมูลนี้ได้มาจากไหน” อดีตนายทหารหน่วยรบพิเศษผู้ผันตัวมาทำงานนอกกฎหมายถามเสียงเข้มกับคู่หู“คนกลางของคนว่าจ้าง” เฉินอี้ตอบ“ตรวจสอบแล้ว?”เฉินอี้เงียบไปครู่หนึ่ง“ตรวจสอบบางส่วน”เซี่ยงจ้าวอิงเงยหน้ามองคนขับ“แปลนตัวอาคารตรงกัน แต่ระบบรักษาความปลอดภัยอาจมีการเปลี่ยนแปลงหลังจากนั้น”เขาวางแท็บเล็ตลง นี่ไม่ใช่เรื่องผิดปกติสำหรับงานประเภทนี้ แต่สิ่งที่ทำให้เขาไม่สบายใจคือผู้ว่าจ้างยอมจ่ายค่าจ้างสูงกว่าปกติเกือบสามเท่า เพียงเพื่อให้พวกเขานำวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาจากร้านขายของเก่าแห่งนี้วัตถุนั้นคือกำไลทองคำโบราณลายมังกรคู่ ตามข้อมูลมันเคย

รถตู้พุ่งทะยานออกจากซอยแคบเข้าสู่ถนนใหญ่ใจกลางกรุงลอนดอนยามค่ำคืน ไฟจากป้ายร้านและรถราที่วิ่งขวักไขว่สะท้อนบนกระจกหน้าที่ร้าวจากกระสุนนัดก่อน ชายหนุ่มอิงบีบแตรยาวหักพวงมาลัยหลบรถบัสสองชั้นที่กำลังเลี้ยวออกมา เสียงยางเสียดสีดังแหลมกลบเสียงเมืองทั้งหมด กระจกมองหลังสะท้อนภาพรถเก๋งสี่คันของเฉินอี้ไล่กระชั้นมาไม่ห่างกระสุนนัดหนึ่งเจาะทะลุกระจกหลังจนแตกกระจาย เขาก้มหัวหลบตามสัญชาตญาณ มืออีกข้างกำพวงมาลัยแน่น ก่อนเหยียบคันเร่งจนฝ่าไฟแดงตัดหน้ารถหลายคัน เสียงแตรดังลั่นทั่วถนน รถของเฉินอี้คันหนึ่งพยายามตามแต่พลาดชนท้ายแท็กซี่ที่วิ่งสวนมา หมุนติ้วเสียหลักชนขอบทาง เหลือรถไล่ตามอีกสามคัน กระสุนยังสาดใส่ไม่หยุด จ้าวอิงบังคับรถซิกแซกหลบระหว่างเลนจราจรที่หนาแน่น ปาดผ่านถนนเลียบแม่น้ำ แสงไฟจากตึกสูงสะท้อนผิวน้ำเทมส์วิบวับข้างทางเขากัดฟันแน่น รถตู้พุ่งเข้าสู่ย่านโกดังริมน้ำที่เงียบสงัด ไฟถนนโรยรางลงเรื่อยๆ จ้าวอิงเบรกกะทันหันจนยางบดพื้นซีเมนต์เสียงแหลม กระโดดลงจากรถทันทีที่ยังไม่หยุดสนิท วิ่งพุ่งเข้าไปในโกดังเก่าหลังหนึ่ง ก่อนหยุดลงตรงบางสิ่งที่ถูกผ้าใบผืนใหญ่คลุมอยู่ทุกอย่างต้องมีแผนสำรองเสมอ

สถานการณ์ด้านนอกยังคงดุเดือด กองกำลังทหารและฝ่ายชายชุดดำต่างห้ำหั่นกันจนล้มตายเกลื่อนกลาด ท้ายที่สุด เหลือเพียงหัวหน้าชุดดำที่ยังยืนหยัดอยู่ผู้เดียวท่ามกลางกองซากศพ สายตาจับจ้องมายังทั้งสามคนที่เพิ่งจัดการลูกน้องคนสุดท้ายของตนได้อย่างยากลำบาก“ไม่เลว พวกเจ้าสามคนถึงกับจัดการคนของข้าได้หมด” ชายชุดดำยกดาบขึ้นพาดบ่า“แต่ดูสภาพพวกเจ้าตอนนี้สิ จะเอาอะไรมาเอาชนะข้า?”กัวเย่วซานกำดาบคู่แน่น แม้จะบาดเจ็บแต่สีหน้ายังคงไม่เปลี่ยน“ถ้ามีความกล้าจงเข้ามา!”ชายชุดดำหรี่ตาลงเซี่ยงจ้าวอิงเหลือบมองกัวเย่วซาน ก่อนเข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายทันที หากชายชุดดำเข้ามาประชิด ทั้งสามก็สามารถรุมโจมตีได้พร้อมกัน แต่เมื่อกัวเย่วซานเอ่ยต่อ เซี่ยงจ้าวอิงกลับชะงักไปเล็กน้อย“อย่าได้ผลีผลาม หากมันเข้ามาใกล้ พวกเราจึงค่อยร่วมมือกัน”เซี่ยงจ้าวอิงขมวดคิ้ว เขาฟังออกเกือบทั้งหมด แต่ถ้อยคำบางคำฟังเก่าและแปลกหูจนต้องประมวลผลอยู่ครู่หนึ่ง ภาษาของคนเหล่านี้คล้ายภาษาจีนที่เขาคุ้นเคย แต่รูปประโยคและคำบางคำแตกต่างออกไปมากพอให้ต้องอาศัยบริบทในการตีความหัวหน้าชุดดำหัวเราะเย็นชา“ข้าจะเข้าไปหาเจ้าแน่ แต่ก่อนหน้านั้น ข้า