มิตรหรือศัตรู

ความมืดมนที่ปกคลุมสติค่อยๆ จางหายดั่งม่านหมอก เซี่ยงจ้าวอิงรู้สึกตัวท่ามกลางความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วตัว เขาลืมตาผ่านแว่นกันลมขนาดใหญ่สู้กับแสงสนธยาที่สาดส่องผ่านยอดสน ก่อนยันกายลุกขึ้นยืน

ภาพเบื้องหน้าคือซากศพกระจัดกระจาย รายล้อมด้วยกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำปิดบังใบหน้าเหลือเพียงดวงตา กับกลุ่มทหารสวมเกราะที่เรียงแผ่นโลหะซ้อนกันคล้ายเกล็ดปลา ราวกับหลุดออกมาจากภาพยนตร์โบราณ ทุกสายตาหันมาจับจ้องเขาอย่างตื่นตะลึง

“ปีศาจ!” ใครคนหนึ่งตะโกนลั่นพร้อมชี้มือมาทางเขา

“เข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ใช่...”

เขาชะงัก ก่อนก้มมองสภาพตนเอง โครงอะลูมิเนียมด้านหลังที่ถูกแรงกระแทกอย่างรุนแรงบิดงอฉีกออกสองข้าง กรงป้องกันใบพัดรูปวงกลมถูกอัดกระแทกจนแผ่ขยายออก กางค้างอยู่ข้างลำตัวในรูปทรงแหลมคมคล้ายปีกโลหะรูปร่าง ขณะที่ผ้าร่มไนลอนด้านบนขาดวิ่นและกองระเกะระกะไร้สภาพ

ก่อนจะได้อธิบายสิ่งใด เสียงตวาดกร้าวก็ดังขึ้นจากชายชุดดำที่ท่าทางเหมือนเป็นหัวหน้าดังลั่น

“ไม่ว่าผีสางเทวดาหน้าไหน… ฆ่าให้หมด!”

ชายชุดดำถือดาบผู้หนึ่งพุ่งเข้าประชิดตัวอย่างรวดเร็ว เซี่ยงจ้าวอิงรีบปลดสายรัดไหล่ออก สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่ฝึกฝนมาทั้งชีวิตสั่งการฉับพลัน มือคว้ากิ่งไม้ท่อนหนาใกล้มือ ม้วนตัวหลบไปด้านข้างอย่างคล่องแคล่ว ก่อนพลิกข้อมือแทงสวนกลับในพริบตาจนทะลุทรวงอกศัตรูฟุบลงกับพื้นขาดใจในพริบตา

จากนั้นจึงกระโดดถอยออกมากวาดสายตาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว กลุ่มคนชุดดำไม่ได้จู่โจมสะเปะสะปะ แต่แบ่งกำลังออกเป็นสามจุด สองจุดแรกคอยสกัดทหารที่เหลือไม่ให้เข้าไปช่วยบุคคลสำคัญสองคนซึ่งกำลังถูกรุมล้อมอยู่ตรงกลาง

เมื่อพิจารณาจากจำนวนคน ฝ่ายชายชุดดำมีจำนวนมากกว่า หากฝ่าวงล้อมลำพังคงยากจะรอด หนทางเดียวคือต้องรวมกำลังกับฝ่ายเดียวกันให้ได้มากที่สุด เซี่ยงจ้าวอิงพุ่งเข้าไปฉวยดาบจากมือศพเบื้องหน้า ทะยานเข้าสู่ใจกลางวงล้อมหมายช่วยชีวิตคนสำคัญทั้งสอง

ท่ามกลางวงล้อม ขุนพลชรากัวเย่วซานกำลังใช้ดาบคู่ต้านรับคมดาบที่ถาโถมอย่างดุเดือด ส่วนองค์ชายใหญ่เซียวจ้าวอิงใช้กระบี่ปัดป้องการโจมตีพัลวัน ทั้งสองตกอยู่ในสถานการณ์คับขันถึงขีดสุด

พลันเห็นชายแปลกหน้าในชุดประหลาดพุ่งเข้ามาใกล้ กัวเย่วซานจึงร้องถามด้วยความระแวดระวัง

“มิตรหรือศัตรู!”

เซี่ยงจ้าวอิงไม่เอ่ยคำใด พุ่งไปใช้ดาบในมือปัดคมดาบที่กำลังจ้วงแทงขุนพลชราออกไปได้อย่างเฉียดฉิว

การกระทำคือคำตอบ!

กัวเย่วซานคำรามด้วยความฮึกเหิม ก่อนสะบัดดาบคู่พยายามฝ่าวงล้อมออกไปอย่างดุดัน

ส่วนองค์ชายใหญ่เซียวจ้าวอิงแม้ดวงตาจะมองไม่เห็น แต่ประสาทการได้ยินกลับไวต่อเสียงเคลื่อนไหวของศัตรูยิ่งนัก กระบี่ในมือตวัดเป็นวง ปัดคมดาบที่เข้าประชิดได้อย่างแม่นยำ

ช่วงแรกทั้งสามสามารถต้านการโจมตีไว้ได้ ทว่าจำนวนของฝ่ายชายชุดดำมีมากเกินไป ไม่นานนักพวกมันก็เริ่มโถมเข้ามาจากหลายทิศทาง

ด้านเซี่ยงจ้าวอิงกำลังรับมือกับชายชุดดำสองคนพร้อมกัน ดาบในมือยังคงหนักและเสียสมดุลกว่ามีดสั้นที่เขาคุ้นเคย เขารับคมดาบแรกไว้ได้ แต่อีกดาบที่สองกลับพุ่งตรงเข้าหาชายโครง เซี่ยงจ้าวอิงรีบบิดตัวหลบ

ปลายดาบเฉือนผ่านสีข้างตรงที่เสื้อกันกระสุนป้องกันไม่ถึงจนเสื้อขาดวิ่น เลือดไหลซึมจากบาดแผล เขาถอยหลัง พลางหอบหายใจถี่และกระชับดาบในมือแน่น

ชายชุดดำเห็นเขาเพลี่ยงพล้ำก็หมายพุ่งเข้าประชิดเพื่อปลิดชีพด้วยดาบเดียว เซี่ยงจ้าวอิงไม่ถอยหนี เขากลับแกล้งทรุดตัวลงคล้ายไร้เรี่ยวแรง ล่อให้ศัตรูโถมเข้ามา

ในเสี้ยววินาทีที่คมดาบฟาดลงมา เซี่ยงจ้าวอิงที่รอจังหวะอยู่แล้วใช้เท้าเตะก้อนหินขนาดใหญ่เข้าใส่ดวงตาของศัตรูเต็มแรง ชายชุดดำชะงักด้วยความเจ็บปวด

เซี่ยงจ้าวอิงฉวยจังหวะนั้นตวัดดาบเฉียงจากล่างขึ้นบน กรีดผ่านลำคอของฝ่ายตรงข้ามที่ไม่ทันตั้งตัว ร่างนั้นทรุดลงกับพื้น จากนั้นไม่รอช้า คว้าดาบของศัตรูที่ล้มลงขึ้นมาถือเสริม ก่อนหันกลับไปหากัวเย่วซานและเซียวจ้าวอิง

ทั้งสามเริ่มถอยร่นเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ เวลานี้ไม่มีใครอยู่ในสภาพสมบูรณ์อีกแล้ว!