ทางเลือก

สถานการณ์ด้านนอกยังคงดุเดือด กองกำลังทหารและฝ่ายชายชุดดำต่างห้ำหั่นกันจนล้มตายเกลื่อนกลาด ท้ายที่สุด เหลือเพียงหัวหน้าชุดดำที่ยังยืนหยัดอยู่ผู้เดียวท่ามกลางกองซากศพ สายตาจับจ้องมายังทั้งสามคนที่เพิ่งจัดการลูกน้องคนสุดท้ายของตนได้อย่างยากลำบาก

“ไม่เลว พวกเจ้าสามคนถึงกับจัดการคนของข้าได้หมด” ชายชุดดำยกดาบขึ้นพาดบ่า

“แต่ดูสภาพพวกเจ้าตอนนี้สิ จะเอาอะไรมาเอาชนะข้า?”

กัวเย่วซานกำดาบคู่แน่น แม้จะบาดเจ็บแต่สีหน้ายังคงไม่เปลี่ยน

“ถ้ามีความกล้าจงเข้ามา!”

ชายชุดดำหรี่ตาลง

เซี่ยงจ้าวอิงเหลือบมองกัวเย่วซาน ก่อนเข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายทันที หากชายชุดดำเข้ามาประชิด ทั้งสามก็สามารถรุมโจมตีได้พร้อมกัน             

แต่เมื่อกัวเย่วซานเอ่ยต่อ เซี่ยงจ้าวอิงกลับชะงักไปเล็กน้อย

“อย่าได้ผลีผลาม หากมันเข้ามาใกล้ พวกเราจึงค่อยร่วมมือกัน”

เซี่ยงจ้าวอิงขมวดคิ้ว เขาฟังออกเกือบทั้งหมด แต่ถ้อยคำบางคำฟังเก่าและแปลกหูจนต้องประมวลผลอยู่ครู่หนึ่ง ภาษาของคนเหล่านี้คล้ายภาษาจีนที่เขาคุ้นเคย แต่รูปประโยคและคำบางคำแตกต่างออกไปมากพอให้ต้องอาศัยบริบทในการตีความ

หัวหน้าชุดดำหัวเราะเย็นชา

“ข้าจะเข้าไปหาเจ้าแน่ แต่ก่อนหน้านั้น ข้าจะให้ทางเลือก” เขาชี้ดาบไปขุนพลชรา

“ทิ้งองค์ชายไว้ แล้วล่าถอยไป ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”

กัวเย่วซานขมวดคิ้ว

หัวหน้าชุดดำหันมามองเซี่ยงจ้าวอิง ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“เหอะ ส่วนเจ้า ตอนแรกข้านึกว่าเป็นปีศาจเสียอีก ที่แท้ก็แค่คนธรรมดาที่แต่งตัวประหลาด”

เซี่ยงจ้าวอิงไม่ได้ตอบ เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นจากการต่อสู้ แว่นกันลมยังปิดใบหน้าเกือบครึ่ง เสื้อเกราะอ่อนกันกระสุนที่อยู่ใต้เสื้อผ้ายังคงรัดแน่นกับลำตัว แม้จะไม่ได้ป้องกันเขาจากบาดแผลทั้งหมดก็ตาม

เซียวจ้าวอิงก้าวออกมาจากด้านหลังเล็กน้อย แม้ดวงตาจะถูกผ้าปิดเอาไว้ แต่ท่าทางยังคงสงบนิ่ง

“ท่านกัว หนีไปเถิด”

“องค์ชาย!”

เซียวจ้าวอิงกระชับกระบี่ในมือ

“ท่านกัวยังมีโอกาสรอดออกไปจากที่นี่ อย่าเสียโอกาสนั้นเพราะข้า”

กัวเย่วซานส่ายหน้า

“กระหม่อมรับปากฝ่าบาทว่าจะคุ้มครององค์ชาย ต่อให้ต้องตาย กระหม่อมก็จะไม่ทอดทิ้งพระองค์”

เซียวจ้าวอิงนิ่งไป ก่อนหันใบหน้าไปตามทิศที่ได้ยินเสียงเซี่ยงจ้าวอิง

“ส่วนท่าน ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้า น่าเสียดายที่ข้ามองไม่เห็น จึงไม่อาจเห็นใบหน้าของผู้มีพระคุณได้ แต่โปรดจงหนีไปเสียเถิด เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับท่าน” น้ำเสียงนั้นจริงใจอย่างไม่เสแสร้ง

กัวเย่วซานหันมาทางเซี่ยงจ้าวอิงสายตาบ่งบอกว่าเห็นด้วยกับนายเหนือหัวของตนทุกประการ

ตอนนี้ในหัวของชายหนุ่มมีแต่คำถาม มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเขากันแน่?

ไม่กี่ชั่วโมงก่อน เขายังอยู่ในโลกที่ตัวเองรู้จัก แต่ตอนนี้กลับมายืนอยู่ท่ามกลางกองศพ รายล้อมด้วยผู้คนที่ราวกับหลุดออกมาจากประวัติศาสตร์

เขาหันไปมองคนทั้งสอง ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานพลันเกิดขึ้นในใจ

นี่คือความจริงหรือความฝัน ต่อให้ยังไงก็ตาม...บ้าก็บ้าสิวะ! 

เซี่ยงจ้าวอิงหัวเราะออกมาดังลั่น

“ฮ่า ๆ ๆ!”

“เจ้าหัวเราะอะไร?” หัวหน้าชุดดำถาม

เซี่ยงจ้าวอิงยกมือแตะหน้าผาก

“ในเมื่อยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ที่ไหน จะให้ทิ้งคนสองคนที่ยอมเสี่ยงตายเพื่อกันและกันอยู่ตรงหน้าแล้วหนีไปคนเดียวได้ยังไง?”

กัวเย่วซานแม้จะไม่เข้าใจที่ชายหนุ่มพูดทั้งหมดแต่พอจับใจความได้ แววตาทอประกายตื้นตัน

เซี่ยงจ้าวอิงหันกลับไปมองที่หัวหน้าชุดดำ เขายักไหล่แล้วกล่าวว่า

“ฉันแค่สงสัยว่า ถ้ามั่นใจนักว่าพวกเราสู้นายไม่ได้ ทำไมยังยืนเห่าอยู่ตั้งนานแต่ไม่เข้ามาเสียที?”

หัวหน้าชุดดำหรี่ตา

“เห่า... เจ้าว่าข้าขี้ขลาดเยี่ยงสุนัขกระนั้นหรือ?”

“ใช่” เซี่ยงจ้าวอิงตอบทันที

“นึกว่าไร้สมอง ก็เข้าใจนี่”

หัวหน้าชุดดำกำดาบแน่น เขาถีบพื้นอย่างแรง ร่างพุ่งทะยานขึ้นกลางอากาศราวกับไร้น้ำหนัก ดาบในมือตวัดฟาดลงมาพร้อมเสียงคำรามลั่น

“รนหาที่ตาย!”

กัวเย่วซานยกดาบคู่ขึ้นรอรับแรงกระแทกที่ดุดัน ขณะที่เซียวจ้าวอิงกระชับกระบี่ในมือ อาศัยโสตประสาทจับทิศทางคมดาบที่แหวกอากาศเข้ามา

ส่วนเซี่ยงจ้าวอิงตั้งหลักมั่น แม้สีข้างจะยังเจ็บแปลบและแขนเริ่มล้า แต่เขาก็รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมด กำดาบแน่นและพุ่งเข้าปะทะกับศัตรูในเสี้ยววินาทีนั้นทันที!