ข้ามเวลามาเป็นองค์ชายใหญ่ตาบอด

ตะวันใกล้ลับฟ้า องค์ชายใหญ่เซียวจ้าวอิงนั่งนิ่งอยู่ในรถม้า มือทั้งสองประสานบนตัก แม้ใต้ผ้าปิดตาจะมองไม่เห็นสิ่งใด แต่โสตประสาทกลับไวต่อทุกเสียงรอบกาย เสียงล้อรถบดกรวดหิน เสียงม้าสิบกว่าตัวย่ำฝีเท้า เสียงใบไม้เสียดสีเมื่อลมพัดผ่าน เสียงนกร้องเซ็งแซ่... สรรพสิ่งรอบกายคล้ายแลดูปกติ ทันใดนั้นเสียงสกุณาที่เคยดังระงมกลับเงียบหายไปพร้อมกันอย่างประหลาด

"ท่านกั่ว" เขาเอ่ยเบา ๆ ผ่านม่านรถ "หยุดขบวน"

กั่วเยว่ซานที่ขี่ม้านำอยู่ด้านหน้าชะงัก หันมามองรถม้าด้วยสีหน้าสงสัย แต่ด้วยความเคารพที่มีต่อองค์ชายใหญ่มาตลอดสิบกว่าปี เขาไม่ถามซ้ำ เพียงยกมือขึ้นสั่งให้ขบวนหยุด

หนึ่งลมหายใจถัดมา เสียงธนูแหวกอากาศดัง "ฉึบ!" ตัดผ่านความเงียบ

"ระวัง!" กั่วเยว่ซานตะโกนสุดเสียง ดาบของเขาชักออกจากฝักทันควัน

ลูกธนูเพลิงพุ่งจากพุ่มไม้ทั้งสองฟาก ปักลงบนหลังคารถม้าจนเปลวไฟลุกโชน ทหารคุ้มกันแตกตื่น ม้าบางตัวถูกยิงล้มลงพร้อมคนขี่ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังก้องไปทั่ว

เซียวจ้าวอิงดีดตัวออกจากรถที่กำลังลุกไหม้ ร่างกายอันอ่อนแอของเขาสั่นสะท้าน แต่หูทั้งสองข้างกลับทำงานหนักกว่าที่เคย เขานับจำนวนเท้าที่วิ่งเข้ามาได้ไม่ต่ำกว่ายี่สิบคู่ เสียงดาบปะทะดาบดังขึ้นรอบทิศ

"ต้าเตี้ยนเซี่ย (แปลว่าองค์ชายใหญ่) อยู่ใกล้ๆข้าไว้!" กั่วเย่วซานดึงตัวองค์รัชทายาทมาข้างกายก่อนหันไปปะทะคนร้ายสามคนพร้อมกัน ดาบของขุนพลชรากรีดเป็นเส้นแสงสีเงินกลางแสงไฟที่ลุกโชน คนร้ายคนแรกล้มลงทันทีพร้อมเสียงร้องสั้น ๆ

เซียวจ้าวอิงกำด้ามกระบี่ประจำตัวไว้แน่น แม้มองไม่เห็นสิ่งใด แต่การฝึกกระบี่มาทั้งชีวิตทำให้เขาจับจังหวะลมที่พัดผ่านคมดาบของศัตรูได้ เมื่อเสียงลมหวีดเข้าใกล้ทางซ้าย เขาเอียงตัวหลบพร้อมแทงสวนกลับโดยสัญชาตญาณ คมดาบจมหายเข้าไปที่ต้นคอของคนร้ายคนหนึ่ง เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นแล้วค่อย ๆ ห่างออกไป

แต่ศัตรูมีมากและเข้มแข็งเกินไป พวกมันมิใช่นักฆ่าธรรมดา

"ฆ่ามันให้หมด อย่าให้เหลือรอด!" เสียงตะโกนสั่งการดังลั่น

กั่วเยว่ซานล้มคนร้ายไปทีละคน แต่ทว่าบาดแผลตามลำตัวจากฝีมือฝ่ายตรงข้ามเองก็เริ่มมากขึ้นทุกที ทหารคุ้มกันเริ่มร่วงลงทีละคนสองคน

 ทันใดนั้น ปรากฏเมฆดำไม่ทราบที่มาม้วนตัวอยู่เหนือลานสังหาร พร้อมเสียงประหลาดดังกึกก้องมาจากท้องฟ้า

ไม่ใช่เสียงฟ้าร้อง แต่เป็นเสียงหวีดแหลมคมราวกับใบพัดขนาดใหญ่กำลังตัดผ่านอากาศ ทุกคนในสมรภูมิต่างชะงักเงยหน้าขึ้นมองเบื้องบนพร้อมกัน ทุกสายตาต่างเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง

กลางท้องฟ้ายามสนธยา มีเงาดำขนาดใหญ่ร่วงลิ่วลงมาอย่างรวดเร็ว รูปร่างคล้ายมนุษย์ที่มีปีกโลหะประหลาดกางออกด้านหลัง เสียงกระหึ่มดังราวกับเครื่องจักรพ่นไฟ ทิ้งควันสีขาวเป็นทางยาวตามหลัง

เงานั้นพุ่งลงมาเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะกระแทกพื้นดินกลางวงล้อมด้วยเสียงดังสนั่น ฝุ่นควันคลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ทุกคนในสมรภูมิ ทั้งฝ่ายคุ้มกันที่เหลือรอดและฝ่ายคนร้าย ต่างยืนนิ่งเงียบด้วยความตกตะลึง ไม่มีใครกล้าขยับเขยื้อน

เซียวจ้าวอิงได้ยินเสียงหายใจแปลกประหลาดดังขึ้นจากกลางกลุ่มฝุ่นควันนั้น... เป็นจังหวะหายใจคล้ายมนุษย์