กับดัก

กรุงลอนดอนยามค่ำคืนราวกับไม่เคยหลับใหล

รถตู้สีดำคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ในซอยห่างจากถนนสายหลักไม่ถึงร้อยเมตร ภายในนั้น ชายหนุ่มสูงโปร่งท่าทางทะมัดทะแมงในชุดสีดำกำลังพิจารณาแปลนและข้อมูลระบบรักษาความปลอดภัยบนจอแท็บเล็ต ไล่สายตาสำรวจเส้นทางเข้าออกของอาคารสามชั้นเบื้องหน้าอย่างละเอียด

“ข้อมูลที่ได้มาบอกว่าร้านปิดตอนสองทุ่ม เจ้าของกลับบ้านไปแล้ว เหลือระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติ” เฉินอี้กล่าวจากเบาะคนขับ

เซี่ยงจ้าวอิงไม่ตอบทันที เขาเลื่อนภาพแปลนอาคารขึ้นมาอีกครั้ง

“ข้อมูลนี้ได้มาจากไหน” อดีตนายทหารหน่วยรบพิเศษผู้ผันตัวมาทำงานนอกกฎหมายถามเสียงเข้มกับคู่หู

“คนกลางของคนว่าจ้าง” เฉินอี้ตอบ

“ตรวจสอบแล้ว?”

เฉินอี้เงียบไปครู่หนึ่ง

“ตรวจสอบบางส่วน”

เซี่ยงจ้าวอิงเงยหน้ามองคนขับ

“แปลนตัวอาคารตรงกัน แต่ระบบรักษาความปลอดภัยอาจมีการเปลี่ยนแปลงหลังจากนั้น”

เขาวางแท็บเล็ตลง นี่ไม่ใช่เรื่องผิดปกติสำหรับงานประเภทนี้ แต่สิ่งที่ทำให้เขาไม่สบายใจคือผู้ว่าจ้างยอมจ่ายค่าจ้างสูงกว่าปกติเกือบสามเท่า เพียงเพื่อให้พวกเขานำวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาจากร้านขายของเก่าแห่งนี้

วัตถุนั้นคือกำไลทองคำโบราณลายมังกรคู่ ตามข้อมูลมันเคยเป็นสมบัติของตระกูลเก่าแก่จากเสฉวน ก่อนถูกนำออกจากจีนผ่านตลาดมืดและไปปรากฏในยุโรป ผู้ว่าจ้างไม่ต้องการแจ้งตำรวจ เพราะไม่ต้องการให้ชื่อของตระกูลถูกเปิดเผย และไม่สามารถใช้กระบวนการทางกฎหมายเพื่อเรียกร้องทรัพย์สินได้โดยตรง

เหตุผลฟังขึ้น แต่ยังมีบางอย่างไม่ลงตัว

เซี่ยงจ้าวอิงมองอาคารที่เงียบอย่างผิดปกติอีกครั้งด้วยสีหน้าที่ยากบอกความรู้สึก งานแบบนี้ไม่จำเป็นต้องถึงมือเขาก็ได้

“แวะไปหาเรเชลมาเป็นยังไงบ้างล่ะ” เฉินอี้ถามเพื่อช่วยให้เพื่อนคลายความกังวล

“ก็เหมือนเดิม เธอยังทวงสัญญาเรื่องแต่งงานอยู่เลย” เซี่ยงจ้าวอิงยิ้มบาง

“ในฐานะรุ่นพี่นะอาเซี่ยง แต่งเถอะ ถ้าแก่กว่านี้ระวังลูกโตไม่ทันใช้นะ” เฉินอี้หัวเราะคิกคัก

“แล้วลูกนายที่แอบซุกไว้ที่ญี่ปุ่นตอนนี้ทันใช้หรือยังล่ะ ถ้าอาซ้อรู้เรื่องนี้นายโดนเจี๋ยนไข่แน่”เขาแซวเพื่อนกลับพร้อมทำท่าทางประกอบ

“จบงานนี้พวกเรานัดรวมตัวกันไปทานข้าวกันสักมื้อ ว่าไง!” เฉินอี้ชวน

“โอเค” ชายหนุ่มตอบรับ พลางบรรจุแม็กกาซีนเข้าปืน ก่อนเก็บมันเข้าซองที่เอว

พวกเขาเริ่มลงมือ เฉินอี้ควบคุมอุปกรณ์สื่อสารและโดรนติดกล้องตรวจสอบสภาพแวดล้อมโดยรอบ ส่วนชายหนุ่มเข้าทางด้านข้างของอาคาร การปลดล็อกประตูใช้เวลาไม่ถึงนาที ภายในร้านมืดสนิท เขาเดินผ่านชั้นวางของเก่าอย่างระมัดระวัง ไม่มีเสียงเตือนดังขึ้น

ทุกอย่างดูง่ายเกินไป

เขาหยุดตรงทางแยกแล้วมองเพดาน ตรงนั้นกล้องตัวหนึ่งหมุนตามการเคลื่อนไหวของเขา เขาไม่เดินต่อทันที แต่ถอยกลับไปยังจุดอับของกล้อง

“กล้องตัวที่สาม ในแปลนไม่มี” เขาเอ่ยกับเฉินอี้ผ่านไมโครโฟนไร้สายที่ติดอยู่ตรงคอเสื้อ

“จะถอนตัวไหม”

เซี่ยงจ้าวอิงคิดอยู่สองวินาที

“ไม่”

เขาเปลี่ยนเส้นทางและใช้วิธีหลบกล้องแทนการตัดระบบทั้งหมด เพราะการทำให้ระบบดับอาจสร้างสัญญาณผิดปกติให้ระบบป้องกันภัยสำรองทำงาน

ห้องเก็บของอยู่ชั้นใต้ดิน เซฟถูกซ่อนอยู่หลังตู้ไม้เก่า ใช้เวลาไม่นานเซฟก็เปิดออก ด้านในมีเพียงกล่องไม้สีเข้มหนึ่งใบ เขาหยิบมันขึ้นมา

น้ำหนักเบากว่าที่คิด

เมื่อเปิดฝา กำไลทองคำปรากฏอยู่บนผ้ากำมะหยี่สีดำ ไม่มีสิ่งใดบ่งบอกว่ามันแตกต่างจากของโบราณราคาแพงทั่วไป เมื่อใช้ไฟฉายส่องดูอย่างละเอียด ปลายนิ้วแตะลงบนผิวทองความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านมือ เขาชักมือกลับทันที ทันใดนั้นเสียงหนึ่งดังขึ้นในหูฟัง

“มีรถน่าสงสัยแล่นเข้ามาที่ถนนด้านหลังตรงซอยถัดไปสี่คัน”

เขารีบปิดกล่องแล้วยัดใส่เป้ วิ่งขึ้นจากชั้นใต้ดินอย่างรวดเร็ว กรอกเสียงเครียดตอบคู่หู

“ถอนตัว เตรียมรถให้พร้อม ฉันกำลังจะออกไป”

แต่สายเกินไป แค่โผล่พ้นจากบันได กลุ่มบุคคลชุดดำห้าถึงหกคนก็รออยู่แล้ว เสียงปังจากกระสุนปืนหลายกระบอกดังระรัว ห่ากระสุนปิดรัศมีการหลบหนีโดยสิ้นเชิงจนเขาต้องถอยร่นลงไป

“กริ๊ก” เสียงสลักนิรภัยหลุดจากขั้ว พร้อมระเบิดมือขนาดย่อมถูกขว้างจากมือของเซี่ยงจ้าวอิงลอยเป็นวงโค้งตกลงกลางร้าน

“FUCK……” หนึ่งในกลุ่มชายชุดดำสบถลั่น

“บรึ้ม!”

แรงระเบิดมหาศาลผลักเอาตู้โชว์ไม้โบราณล้มครืน นาฬิกาเรือนใหญ่และของสะสมเก่าแก่นับร้อยชิ้นหลุดกระเด็นออกจากชั้นวาง ตกกระทบพื้นแตกกระจาย เศษกระเบื้องและชิ้นส่วนวัตถุโบราณปลิวว่อนไปทั่วทุกทิศทาง ท่ามกลางควันไฟและฝุ่นตลบ เซี่ยงจ้าวอิงพุ่งสวนขึ้นจากบันได ยิงสกัดเปิดทางก่อนจะโผทะยานผ่านกระจกหน้าร้าน พุ่งตัวไปที่รถตู้ซึ่งเปิดประตูรอรับอยู่ทันที……