All Chapters of ผลาญรัก: Chapter 21 - Chapter 30

“เป็นอะไรณิชา”“เปล่านี่ค่ะ”หงุดหงิดที่เธอปฏิเสธ ก็เห็นๆอยู่ว่าเป็น “แล้วร้องไห้ทำไม”“ณิชเปล่า”“โกหก”“โกหก? ณิชจะทำแบบนั้นทำไมคะ”พอเธอบอกว่าไม่ เปล่า แถมยังปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา เขาเลยจนใจจะซักถาม ต้องยอมให้เธอว่าไปตามนั้น แต่แล้วในใจกลับกระวนกระวายพิลึก อยากรู้ความนึกคิดของเธอ อยากรู้ว่าเธอทุกข์ร้อนใจด้วยเรื่องใด ธีร์ปัดความคิดประหลาดๆนั่นออกแล้วมุ่งความสนใจไปที่เรื่องอื่นแทน เอาเรื่องงานขึ้นมากลบเรื่องของหญิงสาวที่เปลี่ยนแปลงอารมณ์ได้วันละหลายๆรอบ ก็ค่อยความกระวนกระวาบใจลงได้ธีร์พาเธอกลับขึ้นฝั่งตรงตามเวลาที่เขาบอกเอาไว้ แล้วนำเธอกลับที่พักในโรงแรมที่เข้าเช็คอินด้วยกัน“ณิชขอเข้าห้องก่อนนะคะ”ธีร์ไม่ได้ว่าอะไร เธอจึงเดินเข้าไปในห้องของตนเอง นั่งมองวิวทะเลเบื้องหน้าด้วยสายตาหงอยๆรู้สึกเหมือนถูกถีบหัวส่งทันทีที่หมดความหมาย ธีร์ถูกเธอปฏิเสธไม่ให้ร่วมหลับนอนด้วยเป็นเวลาร่วมสัปดาห์ แล้วเธอก็ถูกเขาลวงไปทำเรื่องอย่างว่านั่นบนเรือ ด้วยวิธีการแสนแยบยลของเขาธีร์ไม่ได้บังคับ เขาไม่เคยบังคับเขาไม่ได้ขืนใจเธอแต่ธีร์มีวิธีที่จะทำให้เธอยินยอมพร้อมใจกับเขาอย่างง่ายดายเสียด้วยคิดมาถึงตรงนี้

แล้วบิดปากมองอย่างหมั่นไส้ คิดจะกลับมาซบอกธีร์ เห็นทีคงต้องสู้กันหน่อย“ใครมือยาวสาวได้สาวเอาสิคะ ปีนเกลียวอะไรล่ะพี่ลิลลา”ลิลลามองหน้าน้องสาวอย่างมาดร้าย ขู่เสียงเข้ม “ถ้าแกอยากหมดหนทางในวงการทำเงินนี้ ก็ลองดู ฉันจะแฉให้สื่อรู้ว่าแกมันฉาวโฉ่ขนาดไหน”ลีอาดีดดิ้นลุกขึ้นทันที ชี้หน้าคนเป็นพี่เอ่ยวาจาไม่สงวนท่าทีเช่นกัน “อิ...อีพี่เลว”ลิลลาไม่ใช่คนยอมใคร ด่าสวนกลับทันที“แกก็ไม่ใช่น้องที่ดีนักหรอกนังลีอา”คนแม่ต้องออกปากห้ามสงครามเอาไว้ แต่บุตรสาวทั้งสองก็หาได้ลดระดับอารมณ์ลงได้ ยังคงจ้องหน้าราวกับจะฆ่ากันให้ตายไปข้างนายกำพลที่นั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบๆส่ายหน้าเบาๆให้กับเสียงทะเลาะนั่นก่อนลุกหนีไปอย่างเอือมระอา คิดไปถึงบุตรสาวอีกคนอย่างสงสาร แต่ทำอะไรมากไม่ได้เพราะตัวเองก็ยังเอาตัวไม่รอดเช่นกัน‘ผมจะไปพัทยานะ’“ค่ะ”‘อาการญาติคุณเป็นยังไงบ้าง’“ยังไม่ทราบค่ะ ต้องรอดูอาการไปก่อน”เขาโทรมาบอกเท่านั้นแล้ววางสายไป ไม่ได้ถามอะไรมากกว่านั้น เช่นเธอจะกลับบ้านเมื่อไร ให้ไปรับไหม เธอคาดหวังอะไรจากธีร์งั้นหรือหรือคิดว่าที่เขาออดอ้อนตอนที่ฉุดเธอลงเรือจะเป็นจริง ก็แค่อารมณ์ของผู้ชายขณะที่ความต้อง

“เดี๋ยวนี้รู้จักงอน”“เปล่าค่ะ”“แล้วหลบทำไม”เขาถาม พอไม่มีเสียงตอบก็ถามราวกับจะเย้าเธออีก“ไหนดูสิตัวร้อนหรือเปล่า”ณิชานอนเงียบ ตั้งใจจะปิดตาหลบเขาเสียเลย ธีร์ก็ยังยั่วไม่เลิก “หมอฉีดยาให้ไหม”คนป่วยทำท่าขยับตัวจะตะแคงตัวหนี ก็ชะงักกึกเมื่อได้ยินคำของเขา“ถ้าหมอไม่ฉีด มาผมฉีดให้”“เลิกพูดจาแบบนี้เสียที ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่คุณคิดอยากพูดจาสกปรก ทำลามกแบบไหนก็ได้นะคะคุณธีร์”“อ้าว นึกว่าใช่”ณิชามองเขาด้วยสายตัดพ้อ น้อยใจในโชคชะตาของตนเอง อิจฉาไปถึงลิลลาอีกด้วย ว่าทำอย่างไรถึงจะเป็นผู้หญิงที่ชายคนนี้รักจนหมดหัวใจได้ เสียงสั่นกว่าเดิม น้ำตาก็พร้อมจะหยดอยู่รอมร่อ“ได้โปรด ออกไป”เห็นน้ำที่คลอในเบ้าตาที่ขอบขึ้นรอยคล้ำเพราะขาดการพักผ่อนแล้วก็เสียวแปลบปลาบในใจ ลดอาการยั่วเย้าลง ถามขึ้น “อยากให้ผมไปจริงหรือ”เธอพยักหน้า ตอบรับโดยไม่สบตากับเขาอีก “ค่ะ”“โอเค นอนพักเถอะ ผมไม่กวนคุณแล้ว”เขาเงียบเสียงป่วนประสาทลงแต่ไม่ได้ไปไหน ณิชาปรับเตียงให้ศรีษะยกสูงขึ้น เพื่อจิบน้ำในแก้วที่วางไว้ข้างๆเสียก่อนจะล้มตัวนอนพัก ธีร์เลยลุกมาหยิบตั้งใจจะช่วยประคอง แต่ด้วยอารมณ์ที่ถูกบีบอัดแน่นก่อนหน้าทำให้เธอผลัก

เก้าสะกิดธีร์ให้มองตามขณะแยกจากเพื่อนนักธุรกิจว่าที่เจ้าบ่าว คนถูกสะกิดเห็นตั้งแต่ณิชาเข้ามาในงานนี้แล้วแต่พยายามบังคับสายตาระงับอารมณ์เดือดพล่านในใจไม่ให้ผุดออกมาจนคนจับสังเกตได้ บัดนี้คนที่ว่านอนป่วยนอนหน้าซีดในโรงพยาบาลกำลังนั่งหน้าใส หัวเราะเฮฮา ยิ้มหวานให้ผู้ชายคนอื่น ด้วยท่าทีสนิทสนมกันไม่น้อย แม้จะควบคุมอาการได้เป็นอย่างดี แต่รู้สึกว่าสายตามันกระตุกถี่ๆเหลือเกิน หัวใจนี่ก็ด้วยมันเสียววาบๆเหมือนถูกปลายมีดเฉือนลงบนเนื้ออย่างไรอย่างนั้น“ใส่ชุดนี้แล้วแม่งน่า...รักไปอี้ก” เก้าบอกด้วยน้ำเสียงคึกๆธีร์กัดกรามกรอดๆบอกตัวเองว่าให้ละสายตาจากตรงนั้นไม่ต้องมอง ก่อนที่จะควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วลุกไปคว้าร่างเล็กๆนั่นออกจากงานไปอย่างกับพวกบ้ารัก หน้ามืดตามัว หึงหวงเหมือนผู้หญิงมีเหลือแค่คนเดียวบนโลกแต่สายตาของผู้ชายหลายคนในงานรวมถึงไอ้เวรเก้ากลับทำให้ธีร์สติหวิดขาดอยู่เรื่อย พวกนั้นมองเมียเขาอย่างกับจะถอดชุดออกมาให้ได้เลยต้องตวัดตากลับไปที่ณิชาอีกครั้งพบว่าเจ้าหล่อนกำลังลุกขึ้นตรงไปยังทางเข้าห้องน้ำพอดี จึงถือโอกาสในวินาทีว่าเขาจะกลับเสียเลย ตบเข่าบอกแก้วแล้วลุกหนีทันที โชคร้ายที่เก้ามีคนเข้

ปารมีเองก็มีสีหน้าเครียดๆไม่ต่างกันกับณิชา แต่เพราะมัวแต่คิดเรื่องของตนเองจึงไม่ได้ซักถามอะไรกัน จอดรถที่ลานจอดชั้นเดียวกับที่ตั้งของร้านแล้ว พากันเดินเข้าไปด้านใน“พี่หนึ่ง”ดนัยนั่งที่โต๊ะตัวหนึ่งหันหน้าออกมาที่ด้านหน้าร้านจึงเห็นเข้ากับสองสาวพอดี ณิชาฝืนยิ้มเมื่อไม่ได้อยากพบหน้าใครในตอนนี้เลยสักคนไม่เว้นแม้แต่ดนัยก็ด้วยปารมีแยกตัวไปรับรองลูกค้าของมารดาที่แวะมารับประทานอาหารที่ร้าน จึงสบโอกาสที่ดนัยจะได้อยู่ตามลำพังกับเธอสองคน“พี่เห็นข่าวของคุณธีร์กับลิลลาแล้ว บอกตรงๆนะว่าไม่สบายใจเลย”เธอเองก็ไม่สบายใจเช่นกันแต่ไม่อยากพูดมาก ไม่อยู่ในสถานะที่จะพูดอะไรด้วย“บังเอิญว่ายัยน้ำ...” ดนัยเริ่มต้นเล่าต่ออ้างไปถึงน้องสาวที่เป็นเครือญาติของเขาเอง ที่เธอพอรู้จักหน้าแต่ไม่ได้สนิทกับทางนั้นเพราะความถือตัวและอุปนิสัยต่างกันมากแต่ไม่ถึงขั้นรังเกียจอะไร และหญิงสาวที่ชื่อน้ำก็เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันกับลิลลาอีกด้วย ดนัยเสริมทันที“ยัยน้ำบอกว่าลิลลาเที่ยวบอกใครต่อใครไปทั่วว่ากลับมาคบกับคุณธีร์แล้ว”ลอบสังเกตอาการของหญิงสาว ก่อนเล่าต่อ“และเมื่ออาทิตย์ก่อนคุณธีร์เพิ่งซื้อห้องชุดที่พัทยา โครงการที่ว่