All Chapters of ผลาญรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“หนูณิชกินข้าวเถอะ”ณิชาไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้าของเธออีกเลย สายตาคล้ายลอยคว้าง ดีที่ยังลุกไปเข้าห้องน้ำและดื่มน้ำบ้างเวลาที่ส่งให้ถึงปากแต่ข้าวนั้นไม่ยอมแตะ น่ากลัวจะทรุดตามนางสดศรีเข้าสักวัน จนปารมีกังวลใจ แอบถามเพื่อนที่เป็นแพทย์เจ้าของไข้ ได้รับคำแนะนำอย่างที่เธอเองก็นึกหวั่นๆ“ถ้ายังเป็นแบบนี้คงต้องส่งปรึกษาจิตแพทย์ เพราะสูญเสียอะไรมามาก เลยอาจทำให้ช็อคจนปิดกั้นตัวเองเอาได้”“ขนาดนั้นเลยหรือหมอ”“ก็ต้องอย่างนั้น หรือจะปล่อยให้เป็นบ้าไปก่อน”ปารมีจนใจจะพูดกับเพื่อนว่าให้ไปลองคุยกับจิตแพทย์ดู เพราะห่วงจึงอยากหาหนทางให้ณิชาได้ระบายออกคบกันมานานรู้ดีว่าณิชาเป็นเด็กเก็บกด ด้วยสภาพครอบครัวแบบนั้น แม้นางสดศรีจะเลี้ยงมาเป็นอย่างดีก็ตาม จนแล้วจนรอดก็ไม่กล้าแนะนำเรื่องไปปรึกษาจิตแพทย์ ด้วยกลัวว่าณิชาจะโกรธเอาได้ปารมีค่อยโล่งใจ เหมือนโชคช่วย อาการของนางสดศรีค่อยตอบสนองต่อการรักษาแล้ว และเป็นไปในทางที่ดีในอีกสามวันต่อมา ณิชาเองก็ดูดีขึ้นตามไปด้วยยอมกินอาหารบ้าง แต่นับได้ไม่ถึงห้าคำดีด้วยซ้ำ ปารมีให้กระวนกระวายใจนักที่วันนี้ต้องออกไปดูร้านของเธอเอง ด้วยว่ามีปัญหาที่ผู้จัดการร้านไม่สามารถจัดการ

เขาทำงานหนักทุกวันและมีภาพในหัวว่ากลับบ้านแล้วจะต้องได้พบว่าณิชาคอยปรนนิบัติเขา ใช้เวลาบนเตียงด้วยกัน สัมผัสซึ่งกันและกัน อย่างที่เรียกว่าไม่ต้องพูดก็เข้าใจซึ่งกันและกันได้แล้วธีร์ก็พบว่าตัวเขาเองนั้นแย่แน่แล้วเมื่อรู้ในวินาทีนี้ว่าเขารักณิชาอย่างไม่ต้องพยายามอะไร เธอน่ารัก อ่อนหวานและอ่อนไหวในแบบที่เธอเป็นชายหนุ่มเอนตัวพิงกับโซฟาตัวใหญ่ในห้องพักเมื่อคิดทบทวนไปถึงหญิงสาวคนอื่นๆในชีวิต เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใคร ลิลลาเองก็เช่นกัน เขารู้ตัวในตอนที่ลิลลาแต่งงานไปกับสามีของเธอว่าเป็นเพียงความหลงใหลเท่านั้น ไม่เคยผูกพัน มีเพียงการออกเดต กินข้าว เที่ยวตามสถานที่ต่างๆ และเพราะว่าลิลลาออดอ้อนเอาใจเก่ง เขาจึงชอบเธอกว่าผู้หญิงคนอื่นๆที่ผ่านมาแต่เขาไม่เคยใช้ชีวิตกับใครอย่างที่ทำกับณิชาและที่เลือกจะไม่นอนหลับไปกับเธอบนเตียงก็เพราะว่าเขาไม่อยากผูกพันกับเธอมากเกินไปจนเกาะไม่ออก คิดมาถึงตรงนี้แล้วปิดเปลือกตาลงเคลิ้มคล้ายจะหลับสูดหายใจเข้าลึก บอกตัวเองว่าเขาต้องกลับไปบอกกับเธอว่าเขารักเธอแล้วจะลองเอ่ยปากขอโทษกับเธอดูจะลองเอ่ยปากให้เปิดใจให้กันดูตลกชะมัด แต่งงานอยู่กินนอนด้วยกันมาค

“ว่าไงวะคุณธีร์ มานี่ได้”ธีร์ไม่พูดมาก ตรงเข้าไปจนประชิดอีกฝ่ายแล้วง้างมัดขึ้นชกทันที เก้าเซจนล้มไปทางหลังโต๊ะทำงาน ยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่ไหลออกมาในทันที“กูจะตัดมึงออกจากความเป็นเพื่อน กูเคยไว้ใจมึงที่สุด แต่มึงก็หักหลังกูได้นะเก้า”“เรื่องอะไรวะ”“มึงเอาเรื่องของกูไปรายงานแม่ใช่ไหม”“ก็กูสงสารท่าน”“แล้วมึงไม่เห็นใจกูเลย”“ก็ได้ มึงต่อยกูให้พอเลยนะเว้ย แต่อย่าตัดกูออกจากเพื่อนมึง”“จำไว้ว่าครั้งนี้มึงทำกูแสบมาก กูโกรธมึงมากนะเก้า”“แล้วมึงจะเอาไงคุณธีร์” เก้าถามด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ ใช่ว่าอยู่เฉยเสียที่ไหน ตอนนี้เขาก็ให้คนออกตามหาณิชากันแล้ว“มึงให้คนตามหาณิชาให้เจอ ตอนนี้ไปอยู่ที่ไหนแล้ว” “แล้วถ้ากู…”“ไม่มีคำว่าไม่เจอ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องมาข้องเกี่ยวกันอีกระหว่างมึงกับกูจบสิ้นกันตรงนี้เลย”ธีร์จากไปแล้ว เขาไม่ได้กลับที่บ้านแต่กักตัวเองไว้ในห้องทำงาน ลูกน้องคนสนิทยังไม่รายงานความคืบหน้าของณิชาว่าพบตัวเธอแล้วหรือยัง และตอนนี้เธอพ้นขีดอันตรายแล้วหรือยังกลับบ้านแล้วคงหลอน เมื่อภาพของณิชามันติดอยู่ในความทรงจำของเขาไปแล้ว ภาพที่เธอเดินไปมาในบ้านวนเวียนอยู่ตลอด คอย

หรือเพิ่งรู้สึกผิดที่ใช้เธอเป็นหมากในกระดานอะไรนั่นสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วค่อยเดินไปล้างหน้าให้สดชื่น พาตัวเองไปข้างนอก หางานในครัวไม่ก็ทำความสะอาดบ้านเล็กๆน้อยๆไปพลาง เพื่อที่สมองจะได้ไม่ฟุ้งซ่านจนเกินไปเช้าวันเสาร์ หลังจากเดินยกถาดมารอพระภิกษุแล้ว ก็พบว่ารถคันหนึ่งขับชะลอเลยประตูบ้านของเธอไปหน่อย ไม่นานคนในรถก็เปิดประตูลงมา พร้อมหิ้วของติดมือมาด้วยณิชามองเขาแล้วก็เฉย ไม่คิดจะทักทายอีกฝ่าย“พระมาพอดีเลย” ธีร์เดินมายืนข้างๆเธอแล้วก็ว่าไม่สนใจ เธอใส่บาตรพระภิกษุในส่วนของตัวเอง เขาก็ใส่ของของเขาที่เตรียมมา จนเรียบร้อยรับพรแล้วธีร์ก็ว่าขึ้น“ผมซื้อมาฝาก”ณิชาเงียบแล้วเข้าบ้านไม่ใส่ใจว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรกับเธอ“นึกแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้” ได้ยินเขาพูดไล่หลังมา “นี่ ยังไม่ได้หย่ากันยังขนาดนี้แล้ว ถ้าหย่ากันจะขนาดไหน”อะไรของเขา ขนาดนี้ ขนาดไหน อะไรกัน เลยหันไปบอกให้เขาคลายใจลงหน่อย“ไม่ต้องกังวลกลัวว่าฉันจะไม่ไปตามนัดหรอกค่ะ ฉันเองก็ทนรอให้ถึงวันที่เขตเปิดทำการแทบไม่ไหวแล้วเหมือนกัน”“ขนาดนั้นเชียว”ไม่อยู่ให้เขายั่วเธออีกต่อไป ณิชาเดินเข้าบ้านด้วยฝีเท้าที่หนักกว่าทุกที นางสดศรีเห็นเข้าก็บ่

“ณิชา หนูณิช คุยกับผมหน่อย”ไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงหันกลับมามองที่เขา ธีร์ก็ว่า“ผมยอมหย่าให้คุณ ไม่ใช่ว่าเพราะหมดรักแล้วนะ”เขาเคยรักเธอด้วยหรือไง พูดออกมาได้ว่าหมดรัก ถ้าบอกว่าไม่รักเลยยังน่าเชื่อกว่านี้อีกแต่เธอก็เงียบรอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ“ผมสัญญาว่าเราจะต้องได้จดทะเบียนสมรสกันใหม่ ได้แต่งงานกันอีกครั้ง และคราวนี้ผมจะไม่ยอมให้ใครมาวุ่นวายกับเราได้อีก เพราะว่าผมรักคุณ ได้ยินไหมหนูณิช ผมรักคุณ”บ้า เขาต้องบ้าไปแล้วอย่างแน่นอนเสียงเขาบอกว่ารักนั่นมันดังน้อยเสียเมื่อไรกันเธอไม่ได้พูดอะไรตอบเขาไป ได้แต่เดินเข้าบ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉยดุจเดิม แต่ใครจะรู้ว่าภายในใจบังเกิดความรู้สึกประหลาดล้ำขึ้นกับคำพูดของธีร์อะไรทำให้ธีร์ที่เธอเคยรู้จักเป็นแบบนี้ไปได้นะเข้ามาในห้องแล้วก็พอดีที่ดนัยโทรเข้ามา“หนูณิช สวัสดีค่ะ”“สวัสดีค่ะพี่หนึ่ง”ดนัยที่ต้องเดินทางไปธุระอยู่หลายวันจึงขาดการติดต่อกับเธอ จวบจนจัดแจงเรียบร้อยก็ตั้งใจว่าจะช่วยสานต่อความตั้งใจของณิชาในการหาทำเลที่ตั้งดีดี เปิดร้านขนมของหญิงสาว“พรุ่งนี้ว่างไหมคะ”“พรุ่งนี้…ณิชว่าจะแวะไปดูที่ที่พี่หนึ่งบอกอยู่เลยค่ะ”“งั้นดีเลย พี่ไปเป็นเพื