All Chapters of ผลาญรัก: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงหอบหายใจถี่เร็วกระชั้นนั่นดังมาจากสองร่างเปลือยเปล่าบนเตียงนอนคิงไซซ์ในห้องกว้างเย็นฉ่ำเพราะเครื่องปรับอากาศถูกปรับให้อุณหภูมิต่ำกว่ายี่สิบองศาเซลเซียสคงช่วยบรรเทาความเร่าร้อนจากบทรักดุเดือดได้เป็นอย่างดีทีเดียว ครู่ใหญ่จากนั้นเสียงคำรามถึงได้ดังลั่นกังวานราวราชสีห์บาดเจ็บเพราะอารมณ์ดิบได้รับการปลดปล่อยในที่สุด“เสร็จแล้วใช่ไหมคะ”หญิงสาวที่นอนหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้าไม่ต่างกันถามออกมาด้วยเสียงอันสั่นเทา เจ้าหล่อนนอนหลบสายตาคมเข้มปนดุเล็กๆของสามีตามทะเบียนสมรสขณะเอื้อนเอ่ยเวลาล่วงเลยผ่านมาร่วมครึ่งปี แต่ไม่ได้ทำให้เธออายเขาน้อยลงเลย ชายหนุ่มพลิกตัวออกมานอนหงายข้างๆปรับลมหายใจให้เป็นปกติดังเดิมค่อยพูดคล้ายไล่กลายๆ“คุณจะกลับห้องเลยก็ได้นะณิชา”ได้ยินแบบนั้นแล้วหญิงสาวเจ้าของชื่อเม้มปากตัวเองแน่นจนเลือดแทบปริซึมออกมาให้ได้ลิ้มรส พยายามข่มความอายพลิกตะแคงตัวไปยังริมเตียงฝั่งของตน ลุกขึ้นนั่งแล้วผละไปคว้าชุดนอนที่ถูกเขาโยนทิ้งไปก่อนหน้านี้มาสวมทับอย่างไว ไม่ลืมก้มเก็บซากชิ้นส่วนอุปกรณ์ป้องกันการสืบทายาทบนพื้นเพื่อนำไปทิ้งลงถังขยะในห้องน้ำถัดไปอีกฟากฝั่งของห้องนอนด้วยณิชาบังคับร่า

งานเลี้ยงในตอนเย็นถูกจัดขึ้นแบบง่ายๆอย่างที่เคยปฏิบัติมาทุกเดือน ธีร์ใช้บ้านของเขาเองในการนัดสังสรรค์กับเพื่อนสนิทและเพื่อนในวงการธุรกิจของเขาเดือนเว้นเดือน เด็กรับใช้ในบ้านเดินแทบชนกันเพื่อเร่งให้งานเสร็จทันก่อนเวลาที่แขกเหรื่อของนายจะมากันในตอนหัวค่ำตามเวลานัดหมาย“คุณณิชขาวางงานลงเถอะค่ะ ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดสวยๆลงมารับแขกเถอะนะคะ” เด็กรับใช้ต้องออกปากเมื่อเห็นใบหน้างามหมดจดนั่นมันวาวไปด้วยเหงื่อ ผมลุ่ยลงปรกในหน้าบางส่วน จะว่าไปณิชาทำงานมากกว่าคนรับใช้ในบ้านเสียอีกณิชาเร่งทำของในมือ ตอบไปอย่างไม่สนใจอย่างอื่นนอกจากงานตรงหน้า “แต่อาหารชุดนี้ยังไม่เรียบร้อยดีเลย ไว้ก่อนเถอะค่ะ เรื่องอาบน้ำแต่งตัวสวยๆน่ะ”“โธ่คุณคะ นี่มันงานของพวกหนูนะคะ”“ช่วยกัน จะได้เสร็จไวไวไง”“คุณก็แบบนี้เรื่อยเลย”ณิชายิ้มส่งให้เด็กรับใช้ ยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ย้อยลงมาทางหน้าผากก่อนจะไหลเข้าดวงตาให้แสบไปเสียก่อน เมื่อทุกอย่างดูลงตัวแล้ว สั่งงานเด็กในห้องครัวอีกหน่อย ดูความเรียบร้อยอยู่เกือบชั่วโมงจนวางใจดีแล้ว เด็กรับใช้เข้ามาบอกอีกครั้ง“ไปอาบน้ำเถอะค่ะ ทางนี้หนูจัดการเอง”ค่อยยอมเช็ดมือกับผ้าขี้ริ้วบนโต๊

ธีร์งึมงำบอกชิดริมฝีปากของเธอ เปลี่ยนอาการง่วงงุนให้เป็นความเร่าร้อนลุกฮือแผดเผากันและกันได้อย่างง่ายดายจนเช้าอย่างที่เขาว่าเอาไว้จริงๆณิชาตื่นขึ้นมาอีกครั้งพระอาทิตย์ก็เคลื่อนตัวไปอยู่ตรงศรีษะแล้ว สองวันติดๆกันที่เธอตื่นเสียสายโด่ง ผิดจากที่เคยอย่างน่าอาย หญิงสาวพลิกตัวนอนหงายก็พบว่าเสื้อผ้าถูกถอดออกจนหมดเกลี้ยง ดีที่มีผ้าห่มคลุมปิดอยู่ตลอดเรือนร่างของเธอ เขาไม่เคยผิดคำพูดของตัวเองเลยสักครั้งหากบอกว่าเช้าก็คือเช้าอย่างที่เขาบอกหญิงสาวหน้าแดงซ่านเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาคงทิ้งซากพวกเครื่องป้องกันเอาไว้เกลื่อนพื้นดังเดิม จึงรีบลุกขึ้นเก็บของเหล่านั้นไปทิ้ง แต่ที่พื้นกลับว่างเปล่า ปราศจากเศษชิ้นส่วนของเขาแม้แต่เพียงชิ้นเดียว ที่มีก็เพียงแต่เสื้อผ้าของเธอที่ตกอยู่รอบๆเตียงนอนนั่นเขาคงเก็บมันไปทิ้งเองแล้วณิชาคิดหาคำตอบ ก่อนพาตัวเองเข้าไปชำระล้างตัวอาบน้ำล้างหน้าเปลี่ยนชุดเพื่อออกไปยังด้านนอก“อะไรกันแม่คุณ นอนกินบ้านกินเมืองขนาดนี้เชียว”เสียงทักนั่นมาจากคุณอารยา มารดาของธีร์ ณิชายิ้มรับบางๆยกมือทำความเคารพหญิงสูงวัยพร้อมกล่าวทักทาย“สวัสดีค่ะคุณ...อารยา”ไม่ลืมว่าต้องทักทายหญิงสูงวัยตรง

แล้วที่เราไปทำงานในบริษัทให้เขาฟรีๆนั่นยังไม่เป็นบุญคุณกันอีกหรือไง ช่วยเขาโกงบัญชีจนมันเจ๊ง ฉิบหายวายวอดแล้วก็เอาลูกแม่ไปประเคนให้ไอ้คนไม่มีหัวใจแบบนายคนนั่นน่ะ” “พอแล้วค่ะแม่ศรี เดี๋ยวก็เป็นลมอีกหรอก”ณิชายั้งคนที่นับถือเสมอมารดาแท้ๆพร้อมยิ้มปลอบโยนให้ท่าน เธอเองก็เจ็บปวดไม่ใช่น้อย แต่ต้องฝืนยิ้มทำเหมือนว่าไม่เป็นอะไรกับเรื่องในอดีตที่ท่านโมโหแล้วพูดระบายออกมา แม้เป็นความจริงแล้วอย่างไร เธอเต็มใจช่วยบิดา อะไรที่ตอบแทนบุญคุณได้ เธอช่วยได้ก็ช่วยเท่านั้นเอง ไม่ได้นึกถึงตัวเองเท่าไรนักหรอก “หย่าขาดจากนายนั่น ก็ตัดขาดจากพ่อเราเสียนะ ไม่ต้องไปช่วยอะไรกันอีก” นางสดศรีบอกอย่างแค้นเคืองด้วยนิสัยไม่ใช่คนยอมคนแบบหลานสาวที่รักยิ่งชีพ แม้จะเป็นน้องสาวแต่ก็โกรธเคืองคนเป็นพี่นักที่ทำกับบุตรสาวถึงขนาดนี้กำพลใช้จังหวะที่นางสดศรีนอนหมดสติรักษาตัวจากอาการเจ็บป่วยด้วยโรคประจำตัวอยู่นานร่วมเดือน มาหลอกหว่านล้อมณิชาให้ตกลงแต่งงานกับนายทุนหน้าเลือดนั่น หญิงสาวที่นางรักช่างบอบบางและมองโลกในแง่ดีมีหรือจะตามเล่ห์ของพวกนั้นทัน คิดแล้วให้แค้นใจยิ่งนัก “พักผ่อนนะคะ คืนนี้หนูณิชนอนกับแม่

“ใครเอ่ย”“เปรียวเองฮะพี่หนูณิช”“ขึ้นมาบนบ้านเร็ว”ครู่เดียวเสียงเดินขึ้นบนพื้นบ้านที่ทำจากไม้สักปนไม้มะค่าเกือบๆเก้าสิบเปอร์เซ็นของบ้านก็เงียบลงเมื่อคนมาใหม่หยุดยืนยิ้มเผล่ส่งมาให้พร้อมถุงพลาสติกบรรจุผลไม้เต็มถุงสองมือ“แม่บอกว่าพี่หนูณิชมา ผมเลยไปเก็บตะลิงปลิงมาให้ฮะ”“ขอบใจจ๊ะ พี่มาไม่ได้ตั้งใจเลยไม่ได้เอาของมาฝากเปรียวเลย”“ไม่เป็นไรหรอกฮะ ได้เห็นหน้าพี่หนูณิชผมก็ดีใจแล้ว”“ป้อเก่งแต่เล็กเชียว” แล้วเสียงอีกเสียงก็ดังแทรกมาจากคนที่นั่งเงียบมานาน เด็กชายเปรียวโยกตัวมองหาคนพูด พอเห็นคนแปลกหน้าเลยถามขึ้นตรงนั้นเลยตรงๆ ตามประสาเด็กไม่กลัวอะไร“ใครหรือฮะ”ณิชาแนะนำชายต่างวัยให้รู้จักกันกลายๆ “คุณธีร์จ้ะ”“สามีคุณณิช” เจ้าของชื่อบอกสถานะตามมาในทันที เด็กชายได้ยินแบบนั้นแล้วหุบยิ้มลงฉับ เพ่งมองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่เป็นมิตรนักก่อนว่า“ทำไมแก่จัง”เสียงเด็กชายว่าขึ้นทำเอาณิชาที่กำลังยกแก้วขึ้นจิบสำลักน้ำในทันที เอ็ดไม่จริงจังนัก“เปรียว”เด็กชายตอบรับอย่างไม่รู้ไม่ชี้ “ฮะ”“เอาตะลิงปลิงไปล้างให้พี่หน่อยไปเดี๋ยวจะแช่อิ่มไว้ให้กิน แล้วเอาคุกกี้ใส่กล่องไปกินด้วยนะ พี่ทำเอาไว้แยะเชียว”“ฮะ ขอบคุ