All Chapters of ใยรักจอมวายร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

คนมาใหม่ว่ายิ้มๆแฝงความนัยบางอย่างในน้ำเสียง เธอหันไปมองก็ทันได้เห็นว่านาวินลอบส่งสายตาให้ปุญญ์พอดีความรู้สึกโกรธที่จู่โจมขึ้นมาอย่างไม่รู้ทิศทางแล่นพล่านจนแทบระงับไม่อยู่ พิชชาอรหดมือกลับมาทันที พยายามระงับลมหายใจ คอเชิดแข็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว ปุญญ์ยกผ้าซับปากอีกครั้งพยักหน้าน้อยๆลอบส่งสายตาให้นาวิน อีกฝ่ายยิ้มแล้วยอมล่าถอยไปอย่างรู้งานไม่ลืมบอกลาราวกับคนมีมารยาท แต่นั่นยิ่งทำให้พิชชาอรเดือดขึ้นไปอีก “ผมไปนะฮะ ไม่กวนมื้ออาหารอร่อยๆของพี่ปุญญ์กับคุณ...พิชชาอรแล้วดีกว่า”คล้อยหลังนาวิน บรรยากาศบนโต๊ะที่ดูสนุกสนานเมื่อครู่เปลี่ยนไปในทันที เหมือนมีเมฆหมอกบางๆเคลื่อนเข้ามาปกคลุมและพร้อมจะส่งสายฟ้าฟาดลงมาบนโต๊ะที่ปุญญ์และพิชชาอรนั่งอยู่นั่นได้ตลอดเวลาหญิงสาวตัดสินใจรวบช้อนบ่งบอกว่าอิ่มแล้ว หรือไม่ก็คงเพราะเธอกินอะไรไม่ลงใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของเธอค่อยๆแปรเป็นเฉยเมย ปุญญ์เห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปแล้วได้แต่นึกบ่นญาติผู้น้องอยู่ในใจที่จะทำให้เขาเสียเรื่อง“ฉันขอตัวนะคะ”พิชชาอรว่าพร้อมกับจะดันตัวลุกขึ้นยืน ตัดสินใจเมื่อวินาทีที่แล้วนี่เองว่ามื้อนี้จะร่วมโต๊ะกินอาหารกับ

ไม่รู้อะไรดลใจให้เธอหยิบมันใส่กระเป๋ามาด้วย ตั้งแต่ตอนจัดกระเป๋าเพื่อมาประจำสาขาพัทยา“ยังไม่ได้ขอบคุณคุณเลยค่ะที่หาชุดไว้ให้เปลี่ยน” พิชชาอรบอกเขินอายน้อยๆปุญญ์รสนิยมใกล้เคียงกับเธอ ทั้งสีและแบบของชุดถูกใจเธอมาก คราวนั้นเธอไม่ได้ใส่เพราะไม่พอใจเขาล่ะหนึ่ง และอมิตาแวะซื้อเสื้อผ้ามาให้ด้วยจึงขอยืมของพี่สาวเอามาใช้แทน แล้วเก็บชุดนี้ไว้ในตู้อีกที พอเขาชวนเธอมาเที่ยวเลยนึกได้ว่าน่าจะหยิบมาใส่ในโอกาสนี้ เห็นสายตาที่เขามองมาด้วยความถูกใจก็ประหม่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก“เลิกจ้องแบบนั้นเถอะค่ะ ฉันเขินนะ”“คุณสวย”เขาชมด้วยท่าทีจริงจัง จนพิชชาอรอมยิ้ม แน่ล่ะที่เธออายและไม่รู้จะวางตัวอย่างไรดีมือไม้เหมือนมีมากจนไม่มีที่จะเก็บมัน จึงหันหลังให้เขาแทนแล้วเดินไปหยิบจัดของบนโต๊ะทั้งๆที่ไม่มีให้จัดแล้ว พอเบือนหน้ามาชวนเขากินอาหารก็เห็นเขาหยิบกล้องโพราลอยด์มาถ่ายภาพของเธอเอาไว้ พิชชาอรรีบยกมือบัง บอกเสียงดุ“ไม่เอาค่ะ ฉันไม่ชอบถ่ายรูป”“ทำไมล่ะ คุณสวยออก”“นี่เมาแล้วใช่ไหมถึงมองว่าฉันสวย” พิชชาอรเย้าเขาก่อนบอกความจริงถึงเหตุที่เธอไม่ชอบ “ฉันถ่ายรูปไม่ขึ้นน่ะค่ะ เลยไม่ชอบถ่าย วางกล้องลงเถอะนะคะ”“ไม่จริ

เสียงทุ้มละมุนเรียกชื่อเล่นของเธอเป็นครั้งแรก ปุญญ์ไม่รู้ตัวว่าชื่อนี้ซึมเข้าก้นบึ้งหัวใจตอนไหน เขาครางเรียกเธออีกครั้งแล้วก้มลงประกบปากจุมพิตเรียกร้อง แน่นอนว่ามันเร่าร้อนปลุกเร้าให้ตื่นตัวจนปั่นป่วนไปหมดทั้งร่างกายเขาจูบไล่ตั้งแต่ปากลงไปที่ปลายคาง แตะลิ้นหาใบหูแล้วไต่ริมฝีปากไล่เรื่อยลงมาตามลำคอ ก่อนแวะทักทายยอดทรวงงามอีกครั้ง ทำสลับสองข้างไปมาหนักบ้างสลับแผ่วเบา แล้วถึงแต้มสัมผัสไปตามหน้าท้องแบนราบ สุดท้ายเขาวกลงไปหาส่วนที่อ่อนนุ่มไวต่อการปลุกเร้านั้นอีกครั้งเธอหยัดกายแอ่นขึ้นหาทั้งที่เพิ่งสุขสมไปแล้วสองครั้งติดๆ อกใจสั่นไหวไม่เป็นท่าเมื่อโดนสัมผัสด้วยปลายลิ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า สายตาของปุญญ์มองสำรวจความพร้อมของคนใต้ร่างอยู่ตลอดเมื่อเห็นถึงสัญญาณอันพร้อมเพรียงถึงขีดสุด เขาเปิดทางด้วยการแยกขาเรียวงามออกอย่างนุ่มนวลแต่ตรึงไว้มั่นคงเสียเหลือเกิน แล้วเลื่อนตัวขึ้นให้ส่วนที่ตื่นตัวจนแข็งขึงอุ่นจัดสัมผัสเข้าด้วยกัน เริ่มจากถูไถด้วยปลายทางของการประสานค่อยๆแทรกเข้าช้าๆแล้วดึงออกเบาๆ“ซี้ด กี๋ครับ”เสียงเขาเอาแต่เรียกชื่อของเธอทั้งเว้าวอน ดวงตายังมองจ้องราวกับจับเธอกลืนลงท้องไปแล้วทั้งตัว พอรั

“คงพอแล้วมั้งคะระหว่างเรา คุณได้ฉัน ฉันได้เงิน แฟร์ๆดี วินกันทั้งคู่”ใบหน้าหล่อเหลาปุญญ์ดูเครียดขรึ้งมากขึ้นหลายเท่านัก เขาพยายามระงับอารมณ์ตนเองที่อยากจับคนตรงหน้ามาลงโทษให้หายพยศเสียนัก เขาไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงมีท่าทีแบบนี้ ได้แต่บอกออกไป“ผมกลับก่อนดีกว่า ไว้อารมณ์คุณดีกว่านี้ เราค่อยคุยกันใหม่ ผมไม่เชื่อหรอกที่คุณบอกว่าต้องการเงินน่ะ”“ใครจะปฏิเสธเงินได้ลงคอล่ะคะจริงไหม ยังไงก็ขอบคุณมากนะคะ...สำหรับทุกอย่าง โดยเฉพาะเงินนี่”ปุญญ์มองเธอด้วยสีหน้าแคลงใจ ร้อยไม่เชื่อพันไม่เชื่อตามที่เธอพูดโดยเด็ดขาด แต่ไม่อยากรบเร้าเธอในตอนนี้ ระหว่างเขาและเธอคงมีบางสิ่งบางอย่างเข้าใจผิดกัน แล้วจึงยอมถอยหลังหนึ่งก้าว เพื่อให้เธออ่อนลง แล้วค่อยคุยกัน ตอนนั้นคงจะทำความเข้าใจกันง่ายดายมากกว่านี้คล้อยลงเขาแล้วพิชชาอรกลับเข้าห้องด้วยอาการตัวร้อนหนักกว่าเดิม เธอป่วยอยู่อีกสามวันอาการค่อยดีขึ้นแล้วกลับไปทำงานด้วยหัวใจเหี่ยวเฉาเหมือนต้นไม้ใกล้ตาย“ได้ค่ะคุณหงส์ ขอบคุณมากนะคะ”พิชชาอรวางสายลงแล้วค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก ฝ่ายบุคคลโทรมาแจ้งว่ารับผู้จัดการสาขาพัทยาได้แล้ว และทางนั้นก็พร้อมจะเริ่มงานได้ทันทีเธอจึ

“อาการพ้นขีดอันตรายแล้วครับ”แพทย์โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังออกมาบอกกับคนที่รออยู่ด้านนอกด้วยความกระวนกระวายใจ คุณอัมพรทราบข่าวที่บุตรชายประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ในตอนเกือบรุ่งสางนี่ ท่านสั่งให้ปิดข่าวเสียเงียบแล้วเฝ้ารอหน้าห้องผ่าตัดด้วยความกระวนกระวายในหัวใจ ดวงตาท่านแดงกล่ำจนเส้นเลือดฝอยในตาเหมือนจะปริแตกจากการร้องไห้อย่างหนัก ทันทีที่แพทย์ออกมาบอกเช่นนั้นหัวอกคนเป็นแม่ก็คลายใจลง แต่ยังไม่คลายอาการสะอื้นไห้ ปุญญ์หลับไปถึงสามวันสามคืนจึงค่อยรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง คุณอัมพรกินไม่ได้นอนไม่หลับอยู่ตลอดที่เฝ้ารอให้บุตรชายลืมตาตื่น พอคนที่เฝ้ารอรู้สึกตัวแล้วก็อดใจหายไม่ได้กลัวทั้งยังกังวลไปหมดว่าจะเกิดอะไรกระเทือนสมองปุญญ์หรือไม่ “ปุญญ์ ปุญญ์ลูกแม่” คุณอัมพรถลาไปเกาะแขนบุตรชายทันที ละล่ำละลักเรียกทั้งน้ำตา ปุญญ์ยิ้มให้มารดาอย่างเซียวๆ เรียกขานท่าน “คุณแม่ครับ” “ปุญญ์เป็นยังไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนอยู่ไหม” “มึนๆหัวครับ” เขาว่าพร้อมกับยกมือแตะศรีษะ ก็พบว่ามีผ้าพันปิดแผลที่แตกเอาไว้แน่น “ลูกหลับไปตั้งสามวันแน่ะ แม่ใจคอไม่ดีเลย”คุ