All Chapters of ใยรักจอมวายร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

ขีดสองขีดบนแท่งตรวจการตั้งครรภ์ไม่ใช่แค่อันเดียวแต่มันเด่นหราปรากฏอยู่เกือบทุกยี่ห้อที่มีในท้องตลาด ที่เจ้าตัวกว้านซื้อมาจนเกลี้ยงชั้นวางขายนั่นยืนยันผลได้เป็นอย่างดีว่าเธอ...‘ท้อง’เพราะคำคำนี้ไม่เคยอยู่ในความคิดของผู้หญิงทำงานแบบพิชชาอรมาก่อนเธอเป็นคนชั้นกลางที่ไม่เคยคิดจะมีครอบครัว วันๆทำงานงกๆกลับบ้านเข้านอนเพื่อตื่นขึ้นมาทำงานและวนกิจกรรมเดิมๆอยู่แบบนั้น ไม่เคยมองชายคนใด เลยไม่มีแฟน ไม่เคยตกหลุมรักใคร ไม่เคยเผลอไผลให้ใคร ไม่เคยมีใจให้กับคนไหน และไม่เคยมีอาการหลงรักใคร แต่เธอพลาดให้กับปุญญ์ ชายคนนั้นใช้ต้นทุนทางสังคมที่เขามี ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์อันหล่อเหลา บุคลิกภูมิฐาน หน้าที่การงานและฐานะทางสังคมชั้นเลิศ มาล่อลวงให้เธอหลงใหลกับสิ่งเหล่านั้น หลอมความเหย่อหยิ่งจนละลายลงแทบเท้า ยอมศิโรราบให้เขาเหมือนผู้หญิงรายอื่นๆได้อย่างง่ายดายนักเธอจะต้องบอกเขาว่าเธอท้อง เธอไม่ใช่นางเอกในนิยาย ที่มีลูกเขาติดมาแล้วจะพากันหอบหนีไปใช้ชีวิตอัตคัด นึกได้อย่างนั้นแล้วจึงได้แต่รอเวลาเพื่อติดต่อหาเขาที่ PKR groups เธอไม่ได้เก็บเบอร์ส่วนตัวเขาเอาไว้แล้วเพราะเหตุการณ์ในเช้าวันนั้นมันทำให้เธอนึกรังเกีย

“อย่าคิดอะไรมากน่า พี่เห็นบรรดาเด็กๆของแก พอเห็นตัวเลขสวยๆบนเช็ค ยิ้มออกกันทุกคน”แล้วสองสาวพี่น้องที่มาขอพบนาวินก็พากันเดินตามพนักงานเข้าไปที่โต๊ะของนาวิน“คนนั้นไงครับพี่ปุญญ์ สวยไหมฮะ” นาวินเอนตัวกระซิบบอกญาติผู้พี่ ก่อนจะสบตากันอย่างเข้าใจความหมาย “บอกแล้วว่าสวย เมื่อก่อนผมยังแอบชอบเลย แต่ดุเกินไปฮะ ผมบายดีกว่า”“ก็ถือว่าพอดูได้นะ แต่เรื่องดุนี่นายน่าจะรู้ว่าพี่ชอบพิสูจน์แค่ไหน” ปุญญ์ว่ายิ้มๆ ยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบตบท้าย พอดีกับที่พิชชาอรและอมิตาเดินมาสมทบพอดี ทันทีที่พนักงานปลีกตัวไป คนน้องก็ไม่รอให้เสียเวลาพูดเข้าเรื่องทันที“เรื่องที่ตกลงกับอุ๋มไว้ คุยกันให้เคลียร์เลยนะคะ”“งั้นคุณก็ให้เขาสองคนคุยกันที่ออฟฟิซ ส่วนคุณรอทางนู้นดีกว่าไหมครับ”ปุญญ์ตอบโต้ออกไปทันควัน เขาบอกจบก้มศีรษะน้อยๆท่าทางเหมือนจะมีมารยาท แต่พิชชาอรมองแวบเดียวก็รู้ว่าผู้ชายคนนี้เหลี่ยมจัดนัก เผลอๆจะมากกว่านาวินเสียอีกอย่างอมิตาจะไปมีปากมีเสียงอะไร หากอยู่กันสองคนคุยกันสองคนไม้แคล้วได้เสียเปรียบอีกแบบทุกที เธออยากอยู่เจรจาด้วย แต่แล้วคนเป็นพี่กลับหันมาสบตากับเธอ บอกเสียงแผ่ว“ขออุ๋มคุยกับคุณวินเองนะกี๋นะ”พิ

คนสั่งการกระซิบบอก ที่เป็นอันรู้กันว่ามันหมายถึงอะไร แล้วเดินกลับไปด้านหน้าเพื่อไปพักเบรค ส่วนคนรับคำสั่งก็ลุกพรวดพราดหลังวางป้ายบอกไว้ว่าห้ามเข้าใช้บริการชั่วคราวตรงบริเวณสระน้ำที่เห็นวิวทะเลแบบพาโนรามา ก่อนวิ่งปรู้ดไปเข้าห้องน้ำเพราะของดองที่กินไปเมื่อเที่ยงทำพิษเข้าให้ป้ายห้ามเข้าถูกวางไว้ไม่ดีนัก จึงถูกลมหอบใหญ่พัดวูบจนล้มเซลงแล้วกลิ้งไปตามแรงลมจนพ้นจากบริเวณทางเข้าของสระน้ำติดทะเลที่เป็นจุดขายของโรงแรม เนื่องจากอยู่ในช่วงโลวซีซันที่มีนักท่องเที่ยวน้อยมาก จึงเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นพิชชาอรที่เดินดูอะไรไปรอบๆ จนไปเจอกับส่วนที่เป็นสระว่ายน้ำทั้งยังทำยื่นออกไปทางทะเลถึงค่อยยิ้มออก ตรงนี้แหละที่ทำให้เธออยากมาพัก แค่เห็นในรูปยังว่ามันสวยสุดๆไปเลยแล้วตอนนี้มันก็อยู่ตรงหน้าเธอนี่แล้วในรูปว่าสวยขนาดไหนของจริงนี่สิสวยกว่าในรูปเป็นกองเลยพิชชาอรเมียงมองไปรอบๆเห็นว่าตอนนี้ไม่มีใครในบริเวณนั่น จึงยิ้มกริ่มเดินรี่ตรงไปสำรวจมีสระน้ำวนด้วย เสียแต่ทำขอบเดินไว้แคบไปหน่อย นี่ถ้าเดินไม่ระวัง ได้ตกไปแน่ว่าแล้วก้มลงไปแตะมือในนั้น ที่ห้องพักนั่นเป็นอ่างขนาดเล็กที่แช่เต็มที่ได้ไม่เกินสองคน แต่ตรง

ทันทีที่เชื่อมต่อสัญญาณ ปลายสายก็ทักขึ้นมาทันที หากสุภาพน้อยกว่านี้เธอคิดว่ายังพอรับมือกับเขาได้ง่ายกว่า“รบกวนเวลาหรือเปล่าครับ”“คุณ…” พิชชาอรงำงึมเสียงเบา จนปลายสายต้องรีบทวนเรื่องราววันก่อนที่เธอบอกไว้“เห็นวันนั้นคุณบอกว่าถ้ามีเรื่องอะไรให้ช่วย บอกได้เลย ผมเลยโทรมาขอให้คุณช่วยอะไรหน่อย” เขาเท้าความถึงวันนั้นแทนที่จะบอกว่าตนเองเป็นใคร คิดว่าคนฉลาดอย่างพิชชาอรต้องรู้แน่ว่าเป็นเขาพิชชาอรจำได้มั่น เธอถามกลับไปอย่างสุภาพเช่นกัน “มีอะไรให้ช่วยเหลือคะ”“พรุ่งนี้ผมต้องกินข้าวคนเดียว ที่บ้านเขาไปทัวร์กันหมด จะรบกวนคุณมาร่วมโต๊ะด้วย...ได้ไหม” ดีหน่อยที่ยังมีคำสุดท้ายบอกเชิงขอร้อง ไม่อย่างนั้นเธอคิดว่ามันเหมือนคำสั่งมากกว่าจะชวนเสียอีก“พรุ่งนี้ฉันมีประชุมค่ะ เลิกก็เกือบสี่ทุ่ม”“ผมรอได้”หญิงสาวเงียบไปอึดใจ นึกหาคำปฏิเสธแบบนุ่มนวลที่สุดมาตอบเขา ไม่ใช่ว่าเล่นตัว แต่งานของเธอไม่เอื้อให้ไปสังสรรค์กับใครหรือไปเตร่ที่ไหนได้เลย“แต่ฉันคงเหนื่อยมากที่จะไปกินข้าวที่ไหนต่อหลังสี่ทุ่มน่ะค่ะ”เธอพยายามบอกปัดเขาอย่างสุภาพ น้ำเสียงที่ใช้ก็ดูอ่อนลง หวังว่าเขาคงจะตีความออกว่าเธอไม่อยากไป เขาไม่ใช่คนแรกท

ปุญญ์ทิ้งเวลาไว้อีกเพียงสัปดาห์เดียวจึงติดต่อหาพิชชาอรอีกครั้ง เขาหงุดหงิดเล็กน้อยที่เธอไม่รับสายเขาในสามครั้งแรกที่ติดต่อไป ไม่เหมือนหญิงสาวคนอื่นที่พอเขาหายหน้าไปแล้วติดต่อกลับจะรีบตอบรับในทันที หลังเชื่อมต่อสัญญาณเขาถามเธอด้วยท่าทีสบายๆในแบบของเขา“ว่างไหมครับ”“มีอะไรหรือคะ”แทนที่เธอจะตอบรับเขาว่าว่าง กลับถามกลับ นี่ก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ปุญญ์ทวีความไม่พอใจขึ้นมาอีกลงจากที่พยายามสงบมันได้แล้ว ต้องบอกตนเองว่าอย่าไปสนใจ ถามต่อในทันที“พรุ่งนี้ว่างไหม ผมไม่มีเพื่อนกินข้าว”“ฉันไม่สะดวกค่ะ” พิชชาอรตัดสินใจปฏิเสธเขาไปตรงๆ“ผมรบกวนคุณหรือเปล่าครับ พอดีว่าเห็นคุณยังอยู่ในคลินิกเลยคิดเอาเองว่าคุณน่าจะยังไม่ได้กินอะไร” ปุญญ์ที่ยืนมองจากสถานีรถไฟฟ้าเข้าไปในสถานเสริมความงามและเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังยืนคุยสายตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ก่อนจะเห็นว่าเธอมองหาเขาเช่นกันแล้วเดินเลี่ยงออกไปอีกทาง“แค่นี้หรือเปล่าคะธุระของคุณ ไม่มีอะไรแล้วฉันจะได้วางสาย”“สรุปว่าคุณไม่ว่างพรุ่งนี้ ถ้าเป็นอีกวันละ ว่างไหม”ปุญญ์ได้ยินเสียงถอนใจจากปลายสาย ก่อนที่เธอจะตอบกลับมา “ฉันไม่สะดวกค่ะไม่ว่าจะวัน