All Chapters of ใยรักจอมวายร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

44 Chapters

30

“ไปตักบาตรไปกี๋“ตัญไม่ยอมไป กี๋ฝากอาตรีด้วยนะจ๊ะ”“อือ ไปเถอะ”พอเธอลุกขึ้นก็เห็นเขาอุ้มเจ้าอวบลุกตามมา หญิงสาวเม้มปากแน่น เขาทำบ้าอะไรเนี่ย แค่ที่ทำไปนั่นยังเป็นขี้ปากชาวบ้านไม่พออีกหรือไงปุญญ์อุ้มเด็กชายเดินตามเธอจนตักบาตรเสร็จเรียบร้อย แล้วตามกลับมานั่งลงที่เดิมด้วยใบหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เธอรับบุตรชายมาอุ้มเมื่อปุญญ์ต้องไปประเคนภัตตาหารแด่พระภิกษุสงฆ์ หญิงสาวพยายามไม่สบสายตากับชาวบ้านคนอื่นๆที่พากันมองและซุบซิบสนุกปากตามประสา ไม่พ้นเรื่องคาวของเธอกับเขาที่นงลักษณ์บังเอิญไปเห็นนั่นแน่ๆ“กินข้าวด้วยกันก่อนสิคุณ” อาตรีบอกเขาเมื่อพิธีการเสร็จสิ้น และพระสงฆ์กำลังฉันเพลอยู่ ปุญญ์ยิ้มพยักหน้าตอบกลับไป พิชชาอรแทรกขึ้นเมื่อเห็นตาเจ้าอวบที่ปรือจัดมากแล้ว“อาตรี กี๋พาตัญไปนอนก่อนนะ ท่าทางจะง่วงแล้วนั่นน่ะ”“ไปเถอะลูก” ท่านว่าแบบนั้นแล้ว เธอจึงลุกขึ้นอุ้มพาลูกกลับบ้านไปพิชชาอรและลูกกลับถึงบ้านในเวลาถัดมาไม่กี่นาที ท่าทางเจ้าอวบจะฝืนร่างกายตัวเองมากทีเดียว เพราะแค่เธอพาลงนอนขานั้นก็หลับสนิทราวกับปิดสวิตท์ฉับ เธอนั่งมองลูกรักอยู่ครู่ด้วยความคิดต่างๆนานา ไม่น่าเชื่อว่าจะมีวันนี้ เธอเกือบพลาดไปที่ค
last updateLast Updated : 2026-10-12
Read more

31

“ร่างกายของคุณไม่ยอมปฏิเสธผม”พิชชาอรจิกปลายนิ้วลงกับบ่าบึกบึนของปุญญ์ เธอเคยพ่ายแพ้ให้กับเขาไปแล้วครั้งหนึ่ง และมันจะไม่มีทางมีครั้งที่สองอีก เธอกัดฟันขืนใจสู้เขา“ก็แค่ร่างกาย คนอย่างคุณไม่มีทางได้หัวใจใครไปหรอก”ปุญญ์ผงะไปทันทีแต่ยังกอดรัดแนบแน่น “พิชชาอร!”เธอออกแรงผลักเขา แต่ก็ราวกับผลักกำแพงหินผาที่หนาหนัก เขาไม่เขยื้อนแม้เพียงนิด เธอจึงต้องเป็นฝ่ายก้าวถอยหลังมาเอง“ฉันเกลียดคุณ ออกไปเสียที ผู้หญิงเขาไม่เอาก็ยังหน้าด้านมาเสนอตัว น่าทุเรศ”พิชชาอรขุดค้นเอาคำที่คิดว่าหยาบคายที่สุดเท่าที่รู้จักออกมาด่าว่าเขา แต่มันฟังดูบอบบาง อ่อนไหวสิ้นดีเมื่อได้ยินเสียงตนเองนั่น ปุญญ์หน้าขรึมลงทันที เขาไม่เคยถูกใครผลักใส ไม่เคยถูกใครไล่แล้วไล่อีกแบบนี้ แต่นี่ผู้หญิงธรรมดาบ้านๆคนหนึ่งกำลังทำเช่นนั้นกับเขานี่เขาเป็นบ้าอะไรวะปุญญ์กัดฟันแน่นอย่างเครียดจัด เมื่อไม่สามารถจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้าได้ เขาเคยด้วยหรือกับการที่จะไม่สามารถจัดการอะไรได้เช่นนี้ ร่างกายของเขากำลังต่อสู้กับจิตใจและสมองอย่างหนักหน่วงอยากเข้าไปเอาตัวเธอมากอดรัดสัมผัสแทรกประสานแล้วปลดปล่อยออกมาเข้าให้สมอยาก แต่สมองกับบอกว่าอย่าท
last updateLast Updated : 2026-10-12
Read more

32

พิชชาอรรับของที่เขายื่นให้มาดู แล้วพยายามระงับจิตใจให้เต้นอย่างสงบแต่ก็เป็นไปอย่างยากลำบากเต็มทนเขาเป็นบ้าอะไรกัน เอารูปถ่ายที่เก่าเก็บในตอนนั้น มาให้เธอดูทำไม “ภาพถ่ายที่คุณถ่ายไว้ไง ถ้าคุณไม่เก็บไว้แล้วใครจะเอาไปเก็บได้” “ที่ผมอยากรู้คือ เรารู้จักกันก่อนมาก่อนหน้านี้อย่างนั้นใช่ไหม” “คุณจำไม่ได้? แล้วฉันบอกคุณจะจำได้หรือไง” “ผมรถคว่ำจนจำเวลาช่วงหนึ่งไม่ได้เลย และก็มั่นใจด้วยว่าอาจเป็นตอนที่ได้รู้จักกับคุณ” พิชชาอรยืนฟังจนเขาว่าจบ อดเบ้หน้าน้อยๆไม่ได้ “นิยายจัง” “ผมไม่รู้ว่ายังจะนิยายมากพอไหม ถ้าเด็กชายกตัญญ์จะเป็นลูกของผมด้วย” คราวนี้พิชชาอรมองเขาอย่างเป็นเดือดเป็นแค้น เมื่ออีกฝ่ายพูดถึงบุตรชายของเธอที่มีเขาเป็นคนร่วมสร้าง ใจของเธอไม่เคยเต้นรัวเร็วขนาดนี้มาก่อน รู้สึกเหมือนว่าร่างกายกำลังจะลุกเป็นไฟด้วยโทสะที่ฝังแน่นในตัว บอกเขาด้วยเสียงเครียดๆ “ตอนนี้ไม่สำคัญแล้วว่าเขาจะเป็นลูกของคุณหรือเปล่า” ปุญญ์ขมวดคิ้วมุ่น กระชากเสียงถามอย่างไม่พอใจนัก “ทำไม” “เพราะฉันเคยติด
last updateLast Updated : 2026-10-12
Read more

33

นั่นยิ่งทำให้เธอเป็นห่วงเข้าไปใหญ่อมิตาจะเดินหลงในตลาดหรือเปล่า เพราะอีกฝ่ายอาจลืมว่าที่จอดรถคือตรงไหนเพราะไม่ค่อยได้มา คิดได้ดังนั้นแล้วเลยเตรียมปิดรถจะออกไปตามหาแต่ก็เห็นคนที่รอเดินยิ้มร่ามาแต่ไกล พิชชาอรเพ่งตามองอย่างนึกกังวล ก่อนถามหน้าเครียด“ตัญล่ะอุ๋ม”“นู่นแน่ะ” อมิตาบุ้ยหน้าไปทางด้านหลัง พอเห็นว่าใครอุ้มบุตรชายมาก็ทำเอาคนเป็นแม่ฉุนจัดขึ้นมาได้ทันที อมิตาเข้ามายืนข้างๆเธอมองไปที่ปุญญ์แล้วแกะถั่วต้มในถุง บอกเสียงใส“ทายสิอุ๋มเจอใคร กี๋จำคุณปุญญ์ได้ไหม ญาติวินน่ะ”“อือม์” พิชชาอรตอบส่งๆอย่างขอไปที “เจ้าอวบท่าทางติดคุณปุญญ์แจเลย รู้จักเลือกติดคนด้วยนะเนี่ยไอ้ตัวแสบ กี๋รู้ไหมว่าเขาน่ะรวยแค่ไหน”“รวยแล้วไง ขี้ไม่เหม็นเหรอ” พิชชาอรย้อนเอาบ้าง หมั่นไส้นัก“โอ๊ยกี๋ พูดจาอะไรแบบนี้เนี่ย น่าเกลียด” อมิตาว่าเธอแต่ไม่จริงจังนัก พอเขาเดินมาถึงตรงที่ยืนรออยู่กับอมิตา ปุญญ์ก็หันไปถามคนเป็นพี่สาว “ไปรถผมไหมครับคุณอุ๋ม”คนถูกถามยิ้มหวานบอก “อุ้ย ไม่หรอกค่ะ เกรงใจ มาตัญ หาป้ามา”เด็กชายบอกเสียงอ่อยๆ “อยากไปกะปา”พิชชาอรย้อนถามทันที “ปาไหนลูก”“ปาป้า”พอสิ้นคำตอบของเด็กน้อยไร้เดีย
last updateLast Updated : 2026-10-12
Read more

34

บ้านทรงไทยเปิดไฟเป็นบางจุด เธอเดินเข้าไปแล้วก็เห็นอมิตานั่งเอนหลังพิงเก้าอี้มองปุญญ์ตาปรอยอยู่ พอปุญญ์หันมามองเธอ พี่สาวเธอเลยมองตามแล้วก็เรียกเสียงอย่างคนที่เมาจัด“กี๋มาเร็ว”เธอเดินเข้าไปหาพี่สาวด้วยสีหน้าไม่พอใจนักกับพฤติกรรมเช่นนี้ ถามเสียงดุ “เมาเหรออุ๋ม”“ม่ายๆ ม่ายมาว”“กลับบ้านเถอะ อาตรีเป็นห่วงน่ะรู้ไหม”“ยังสนุกอยู่เลยนี่นา”อมิตาบอกเสียงยานคาง แล้วเธอก็เข้าไปดึงแขนพี่สาวให้ลุกยืนพาออกไปอย่างไม่ง่ายนัก ส่วนปุญญ์ก็เอาแต่นั่งยิ้มๆ ไม่เข้ามาช่วยเธอเลย คงชอบเมาเหล้าผู้หญิงด้วยไวน์จนเป็นนิสัยไปแล้วละมังเธอเองก็เคยดื่มไวน์กับเขาจนหมดความศรัทธาในตัวเองมาแล้ว ถึงบ้านในเวลาต่อมา พิชชาอรลากพี่สาวให้เข้าไปอาบน้ำเพราะอีกฝ่ายเมามาก แล้วก็บ่นปวดหัว เวียนหัวตามประสาคนไม่เคยดื่มตอนที่เธออาบน้ำให้ใกล้เรียบร้อย อมิตาก็บอกเธอขึ้น“กี๋”“หืม”“อุ๋มลืมโทรศัพท์”“เอาไว้ไหนล่ะ”“บ้านคุณปุญญ์”“ค่อยไปเอาพรุ่งนี้”“ไปตอนนี้เลย เดี๋ยวเคลลี่จะโทรมาเช็ค ไม่เจอก็จะทะเลาะกันอีก”“เคลลี่ไหน ไม่ไปแล้ว มันดึกแล้วอุ๋ม”“งั้นอุ๋มไปเอาเอง” อมิตาว่าอย่างรั้นๆ แล้วทำท่าจะไปจริงๆ จนเธอต้องยอมใจคนเมา“เออๆ ไปก็
last updateLast Updated : 2026-10-12
Read more

35

พิชชาอรเดินกลับจากร้านขายปุ๋ยและอาหารสัตว์ของเธอในตอนบ่าย เพื่อมากินข้าวเที่ยงก็เห็นนพนั่งคุยกับอาตรีด้วยหน้าตาท่าทีเครียดจัดกันทั้งคู่ พอเธอเข้ามาถึงนพก็ขอตัวออกไปทำงานด้านนอก “มีอะไรหรือจ๊ะอาตรี” “แผงเช่าเราน่ะสิ ไม่รู้ไว้ใครมารื้อ แถมยังเอาขวานฟันจนเละไปหมด” “หมาหรือเปล่า” “หมาบ้าอะไรจะรื้อทุกแผงล่ะกี๋” “แล้วกล้องที่เราติดไว้ล่ะอาตรี เปิดดูไม่เห็นเหรอว่าใครทำ” “กล้องมันเสีย อาก็มัวแต่ยุ่งๆเรื่องนั้นเรื่องนี้เลยลืมบอกให้นพตามช่างมาดู” อาตรีหน้าดำหมองลงจนเธอสังเกตได้ แล้วท่านก็ค่อยๆคลายเรื่องราวกังวลในใจออกมา “ไหนจะที่ของเราอีก นายหน้าที่ว่าจะไปขยายโรงงานเขาจะไม่เอาแล้วนะกี๋” “อ้าว ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะ ไหนว่ามัดจำแล้ว” “ไม่รู้เขาสิ เขาว่ายอมเสียมัดจำ แล้วนี่อาเพิ่งให้…”อาตรีเว้นช่วงก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างหนักใจจะพูด “ให้เขายืมเงินไปห้าแสน เงินที่ได้จากมัดจำที่น่ะกี๋ ให้ไปหมดเลย”“นายชนะชัยนั่นใช่ไหมอาตรี” พิชชาอรเดาออกว่าที่อาตรีให้ ‘เขา’ ไป น่ะให้ใคร จนอาตรีต้องครางชื่อเธอออกม
last updateLast Updated : 2026-10-12
Read more

36

เขาว่าแล้วหยิบแก้วน้ำที่มีหยดน้ำเกาะพราวรอบแก้ว ที่เธอไม่แม้แต่จะยกขึ้นดื่มแม้เพียงจิบเดียว พิชชาอรที่เริ่มคลายใจลงจึงรับมาดื่มอักๆ เธอเครียด เธอกระหายน้ำเป็นทุนอยู่แล้ว จวบจนดื่มหมดแล้วก็วางแก้วลงดังเดิม ก่อนจะรู้สึกตาพร่าเลือนไป ร่างกายราวกับถูกเหวี่ยงด้วยเครื่องจักนขนาดยักษ์“นี่...คุณ”“หลับสักหน่อยนะ ได้ข่าวว่ายังไม่ได้นอนเลยนี่”ปุญญ์ว่ายิ้มๆ เท่านั้นเองสติของเธอก็ดับวูบลงไปพิชชาอรรู้สึกตัวอีกทีก็เมื่อยไปหมดทั้งร่างกายซีกหนึ่งเธอพบว่าตัวเองนอนตะแคงบนเตียงกว้างในห้องที่เปิดหน้าต่างตรงระเบียง ผ้าม่านสีสะอาดตาพัดไหวลู่ตามแรงลมเป็นจังหวะบ้าง“ยินดีต้อนรับ”เธอลุกขึ้นยืน อย่างมึนๆ ก่อนจะมองเห็นด้านนอกที่เป็นทะเล “คุณพาฉันมาที่ไหน”“ที่ๆเรา จะได้ฟื้นความทรงจำกันไง”ปุญญ์บอกแล้วเข้ามานั่งลงบนเตียงกับเธอ พิชชาอรผงะลงไปอีกทางอย่างไม่ไว้ใจเขานัก แต่ดูว่าเขาจะไม่สนใจ “ผมพาคุณมาที่นี่แค่สองคนหรือ ตอนนั้นน่ะ” “ค่ะ” “เราอยู่ที่นี่กี่วัน” “วัน หรือ สองวัน ฉันไม่ได้ใส่ใจจะจำ” พิชชาอรว่าอย่างไม่ใส่ใจ แม้จะจำได้มั่นว่ามาแค่คืน
last updateLast Updated : 2026-10-12
Read more

37

“โอ๊ย ออกไปนะ อ๊า”ปุญญ์ชำแรกผ่านจนสุดแล้วแน่นิ่งไว้เพียงครู่ ค่อยโน้มตัวมาจูบไซร้ที่อกเปลือย ปลุกเร้าอารมณ์ของเธอขึ้นอีกครั้งไล่ แต่ขยับตอบ ไม่ได้อยากให้ออกไปจริงๆนี่นาเขาว่าอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วไล่ริมฝีปากขึ้นมาประกบ เกี่ยวพันเรียวลิ้นเข้าหาพัวพันไปมาอย่างเร่าร้อน เบื้องล่างยังขยับเข้าออกช้าเนิบนาบไปพลาง เสียงหอบหายใจดังประสานแทบพร้อมๆกัน ใจสั่นหวิวแทบขาดออกจากขั้วเมื่อถูกเขารุกเอาทุกด้านเช่นนี้แม้จะออกปากไล่เขา แต่ร่างกายของเธอก็ปลดปล่อยความลื่นไหลให้ออกมาล้อมรับเขาตามกลไกธรรมชาติ ปุญญ์สอดมือใต้แขนของเธอเพื่อรั้งไหล่บอบบางไว้มั่น เขาทอดถอนตัวเธอออกจนสุดทาง จนพิชชาอรเสียววาบตอนที่รู้สึกถึงความเติมเต็มวูบโหวงที่ขาดหายไป สะโพกงอนงามเด้งตามเขาโดยไม่ได้ยั้งคิดเป็นไปตามการตอบสนองจากก้นบึ้งส่วนลึกของแรงปรารถนา ปุญญ์คำรามก่อนสวนแรงกลับลงมาหาเธอทันทีเสียงกระทบที่สอดประสานกันดังเป็นจังหวะขึ้นมาในนาทีนั้นเอง ร่างงามดิ้นพราดด้วยความเสียดสุข ความป่วนมวนในกายแพร่กระจายราวเชื้อโรคร้ายที่ขยายตัวอย่างรวดเร็ว หัวสมองกลับสั่งให้ผลักเขาออกแต่ร่างกายกลับทำตัวรองรับการรุกเร้าจากปุญญ์ สองมือทรงพลังของเ
last updateLast Updated : 2026-10-12
Read more

38

“ไม่ได้แข็งแต่หัวนะ อย่างอื่นก็แข็งด้วย”“คุณ!”“ครับ”“ถอยออกไปเดี๋ยวนี้เลย”“ทำอะไรอยู่” เขาถามขณะยืนซ้อนอยู่ที่ด้านหลังของเธอ ทั้งยังบดเบียดความขึงแข็งกับบั้นท้ายของเธออย่างหน้าไม่อาย “อย่านะ นี่มันในครัว” เธอห้ามเขาเสียงสั่น ขาเธอเองก็ด้วยที่สั่นไปพร้อมเสียง นึกถึงบทรักที่เร่าร้อนตลอดคืนยิ่งวูบวาบไปทั่วช่องท้อง เธอดันเขาออกอย่างไม่ตั้งใจด้วยสะโพกและแผ่นหลัง แต่นั่นกลับทำให้ปุญญ์คำราม เขาวางแก้วเซรามิคแทบทันที สองมือยกกอดรอบเอวของเธอ ซุกไซ้ใบหน้าทันทีที่รอบลำคอ พึมพำเสียงกระเส่า “ในครัวก็ยังไม่เคยสักที อยากลองดูเหมือนกันนะ” “อย่า...นะ” เขาเม้มปากไปทั่วคอ เธอแหงนหน้า มือจิกกับอ่างไว้แน่น การคนต้องหยุดลงเมื่อถูกเขารุกรานอย่างจงใจ เธอใจสั่นเมื่อรู้ว่าเขาจะไม่หยุดอยู่แค่นั้น สถานที่และกาลเทศะผลักดันให้เธอปรามเขาออกมา “ไม่นะคะ คนอื่น...จะ...เห็น” เธอบอกเขาเสียงกระท่อนกระแท่น วาบหวิวกับการปลุกเร้าของปุญญ์ “ผมให้เขาลงบ้านไปแล้ว” “ลงไปแล้วก็ไม่ได้” “ใจร้าย” เขาว่าเสียงงอนๆ แต่ไม่ยอมห
last updateLast Updated : 2026-10-12
Read more

39

ปุญญ์จัดการกันคนที่เป็นเป้าของชนะชัยจนเรียบร้อยดีถึงกลับเข้าไปยังที่บ้าน แต่กลับไม่เจอใคร เห็นแต่สาวบัวที่กำลังสะพายกระเป๋าลงมาจากด้านบนของบ้าน“คุณแม่ไปไหนบัว”“คุณแม่แอดมิทค่ะพี่ปุญญ์”ปุญญ์ย่างเท้าเข้าไปตามทางเดินตรงสู่ห้องผู้ป่วยในของชั้นที่มีมารดาของตนเป็นคนไข้ด้วยสายตาครุ่นคิด เมื่อเดินผ่านเคาน์เตอร์พยาบาลก็มีเจ้าหน้าที่เดินตามประกบพาไปจนถึงห้องที่มารดาของเขาพักรักษาตัวอยู่ ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปก็เห็นท่านอยู่ในชุดของโรงพยาบาล ศรีษะโพกไว้ด้วยผ้าสีขาว เนื้อตัวแขนขาเต็มไปด้วยผ้าปิดแผลเต็มไปหมด“คุณแม่เป็นยังไงบ้างครับ” “คุณท่านปลอดภัยดีแล้วค่ะคุณปุญญ์” เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลบอกด้วยท่าทีระมัดระวัง สบตากับคุณอัมพรเป็นระยะๆ ปุญญ์พยักหน้าให้อย่างแล้วส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่นางนั้นออกไปจากห้อง เพื่อจะได้พูดคุยกับมารดาเป็นการส่วนตัว“ปุญญ์” เสียงคุณอัมพรเรียกบุตรชายคนเดียวด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน“เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณแม่ก็จะปลอดภัยดี ลุงหมอบอกว่าพรุ่งนี้ก็หายครับ” “ไม่รู้แม่จะได้อยู่กับลูกอีกนานแค่ไหน”“ทำไมคุณแม่พูดแบบนั้นละครับ” คนเป็นแม่ถอนหา
last updateLast Updated : 2026-10-12
Read more
PREV
12345
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status