All Chapters of ขอไม่รับคำอวยพรขึ้นบ้านใหม่จากพวกเธอ: Chapter 1 - Chapter 9

เฮ่อชวนจ้องมองตัวล็อกประตูอยู่สองวินาที แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะออกมา“โอเคๆ คุณนายเจ้าของบ้านแผลงฤทธิ์ซะแล้ว”เขาก้มหน้าไปรื้อเอารองเท้าแตะพื้นนิ่มของฉันออกมาจากชั้นล่างสุดของตู้รองเท้า แล้วโยนแหมะลงตรงเท้าฉัน“เปลี่ยนรองเท้าก่อนไป วันนี้วิ่งวุ่นอยู่ตลาดค้าวัสดุก่อสร้างมาทั้งวัน ไม่ปวดเท้าหรือไง?”เขาพูดออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติเหลือเกินทั้งไซซ์รองเท้าของฉัน ยาแก้โรคกระเพาะวางไว้ตรงไหน หรือแม้แต่ตอนดื่มน้ำเต้าหู้ฉันไม่ใส่น้ำตาล เขาก็จำได้หมดทุกอย่างแต่ในขณะเดียวกันเขากลับสามารถจำเรื่องพวกนี้ได้พร้อมๆ กับการย้ายผู้หญิงอีกคนเข้ามาอยู่ในเรือนหอของฉันซ่งเหยาตาแดงก่ำเดินไปลากกระเป๋าเดินทาง “จือเวยไม่พอใจ งั้นฉันกลับไปอยู่โรงแรมดีกว่า เดิมทีก็แค่กะจะมาเซอร์ไพรส์ ไม่คิดว่าจะทำให้ทุกคนต้องมาอึดอัดใจกันแบบนี้”เฮ่อชวนยื่นมือไปกดที่จับกระเป๋าไว้ “กระเป๋าก็หนักขนาดนี้ อย่าลำบากเลยน่า”ฉันตวัดสายตามอง “ปล่อยให้เธอไป”รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจางลงเล็กน้อย “จือเวย เธอเพิ่งโดนถอนหมั้นมานะ”“แล้วไง?”“เธอก็เลยกำลังรู้สึกแย่มากๆ ไงล่ะ”“นั่นมันก็เรื่องของเธอป้ะ”เฮ่อชวนขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นในท

ประตูปิดลงครึ่งชั่วโมงผ่านไปหนึ่งชั่วโมงผ่านไปพนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาถามว่าจะให้เก็บโต๊ะเลยไหมฉันตอบ “เก็บเลยค่ะ”เธอเพิ่งจะเตรียมยกเค้กไปเก็บ ก็รีบร้อนหันหลังกลับมา ด้านหลังมีไรเดอร์เดินตามเข้ามาด้วย“คุณสวี่คะ ขอโทษด้วยนะคะ พอดีร้านเดียวกันบัญชีเดียวกันสั่งมาสองออเดอร์ ระบบหลังบ้านโน้ตที่อยู่สลับกันน่ะค่ะ เค้กก้อนใหญ่ก้อนนี้ต้องส่งไปที่โรงแรมไห่เยว่ ส่วนก้อนเล็กนี้ถึงจะเป็นของคุณค่ะ”เค้กขนาดสิบสองนิ้วประดับไปด้วยรูปโพลารอยด์เต็มไปหมด ตรงกลางมีป้ายช็อกโกแลตปักเอาไว้“ต้อนรับเหยาเหยากลับมา เรื่องร้ายๆ ขอให้เป็นศูนย์ จากนี้ไปพวกเราจะอยู่ตรงนี้เสมอ”คนสั่งซื้อ เฮ่อชวนโทรศัพท์ก็หน้าจอสว่างขึ้นมาพอดีถังถังอัปสเตตัสในโมเมนต์ซ่งเหยาสวมหมวกวันเกิดนั่งอยู่ตรงกลาง พี่ชายกำลังรินเหล้าให้เธอ ถังถังโอบกอดเธอเอาไว้เฮ่อชวนยืนอยู่ด้านหลังกำลังก้มหน้าช่วยจัดหมวกที่เอียงให้ตรงแคปชันมีแค่ประโยคเดียว“เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ช่างมัน เริ่มต้นกันใหม่นะ”ฉันก้มมองสร้อยข้อมือสีเงินบนข้อมือ แสงไฟสาดส่องจนมันสว่างจ้าแสบตาที่แท้เขาก็ไม่ได้ลืมว่าฉันชอบอะไรและไม่ใช่ว่าไม่ได้เตรียมเซอร์ไ

เฮ่อชวนยืนรออยู่หน้าประตูทั้งคืนตีสอง เขาก็ยังคงเคาะประตูอยู่“เปิดประตูหน่อย ฉันไม่เข้าไปหรอก ขอพูดด้วยแค่สองประโยค”“กระเพาะเธอไม่ค่อยดี อย่าปล่อยให้ท้องว่างแล้วไปนอนนะ”“เกาลัดวางไว้หน้าประตูแล้วนะ ถ้ามันเย็นชืดแล้วก็อย่ากินล่ะ”จนกระทั่งตีสี่ ในที่สุดเขาก็เลิกเคาะแต่กลับส่งข้อความมาประโยคหนึ่ง“โอเค เธอโกรธอยู่”“จะยกเลิกงานแต่งก็ไม่เป็นไร รอเธอหายโกรธเมื่อไหร่ เราค่อยจัดใหม่”ฉันจ้องมองข้อความสองประโยคนั้นอยู่นานมากจนถึงป่านนี้ เขาก็ยังคิดว่าฉันแค่กำลังงี่เง่าเรียกร้องความสนใจเช้าวันรุ่งขึ้น ฉันจัดการยกเลิกทั้งออแกไนเซอร์ โรงแรม และช่างภาพงานแต่งทั้งหมดตอนเที่ยง เฮ่อชวนพุ่งมาหาฉันถึงใต้ตึกบริษัทนัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ พออ้าปากประโยคแรกก็ยังคงเป็น“กินข้าวเช้าหรือยัง?”ฉันเดินเบี่ยงหลบเขาเขาเดินตามมา“ทำไมถึงไปยกเลิกงานแต่งจริงๆ ฮะ?”“ก็เพราะว่าไม่แต่งแล้วไง”“สวี่จือเวย เมื่อคืนฉันก็ยอมให้เธอยกเลิกแล้วไง แล้วตอนนี้เธอยังจะมาปั้นปึ่งอะไรกับฉันอีก?”ฉันหยุดเดิน“นายคิดว่าฉันกำลังปั้นปึ่งเรียกร้องความสนใจจากนายอยู่หรอ?”“ถ้าไม่ใช่งั้นแ

วันหยุดสุดสัปดาห์ เขาส่งรูปถ่ายมาให้หนึ่งรูป“ลายมือของพ่อ พี่ไม่กล้าเขียนเลียนแบบหรอก”ฉันจ้องมองอยู่นานมาก ก่อนจะตอบกลับไปแค่คำว่า “อืม”ตกดึก เขาก็ส่งข้อความมาอีก“เจอชามเคลือบใบเก่าที่พ่อเคยใช้แล้วนะ”สุดท้ายฉันก็ยอมกลับไปที่นั่นจนได้สภาพห้องถูกจัดให้กลับมาเหมือนเดิมมากข้าวของของซ่งเหยาถูกขนออกไปหมดแล้วผ้าปูที่นอนถูกเปลี่ยนกลับมา อัลบั้มรูปก็ถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะเหมือนเดิมบนผนังด้านนั้น รอยดินสอที่เพิ่งถูกขีดขึ้นมาใหม่เรียงกันเป็นระเบียบเรียบร้อยแต่มันกลับดูปลอมยิ่งกว่าเดิมเสียอีกพี่ชายยืนอยู่ข้างหลังฉัน แล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ยังเหมือนเมื่อก่อนอยู่ไหม?”ฉันไม่ได้ตอบเขาเป็นฝ่ายก้มหน้าลงไปก่อน “พี่รู้ว่ามันไม่เหมือนหรอก”บนโต๊ะอาหารมีซุปกระดูกหมูรากบัววางอยู่ตอนเด็กๆ เวลาฉันมีไข้ พ่อจะชอบตุ๋นซุปนี้ให้กินเสมอพี่ชายตักใส่ชามให้ฉัน “กินสิ”ฉันชิมไปหนึ่งคำ“เค็มไป”เขาชะงัก “เค็มมากเลยหรอ?”“อืม”เขาก้มหน้าลงไปชิมบ้าง แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะออกมาหัวเราะจนตาแดงก่ำ“เมื่อก่อนพ่อชอบด่าพี่ประจำเลยว่าแยกความเค็มไม่ออก”ฉันไม่ได้พูดรับมุกอะไรและในตอนนั้นเอง โ

ตอนที่ช่องประตูเหลือเพียงนิดเดียวก่อนจะปิดสนิท จู่ๆ เขาก็พูดขึ้นมา“วันนี้แม่ฉันยังถามอยู่เลย ว่าทำไมเจ้าสาวถึงยังมาไม่ถึงอีก”มือของฉันชะงักไปชั่วครู่“ฉันไม่กล้าบอกแม่หรอก ว่าฉันเป็นคนทำเจ้าสาวหล่นหายไปเอง”พอพูดจบ เขาก็ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่อก่อนเวลาเขาเข้ามาในประตูบานนี้ไม่เคยต้องเคาะประตู น้ำในตู้เย็นก็หยิบกินเองได้ตามสบาย แม้กระทั่งในชีวิตของฉัน เขาก็ยังคิดว่าตัวเองมีที่ทางอยู่ตรงนั้นเป็นเรื่องปกติธรรมดาแต่ตอนนี้เขากลับยืนอยู่ข้างนอกประตูแม้แต่ปลายรองเท้าก็ยังไม่ได้ล้ำข้ามธรณีประตูเข้ามาเลยฉันปิดประตูลงด้านหลังมีเสียงหม้อไฟเดือดปุดๆ เพื่อนร่วมงานยังคงหัวเราะร่าเริงวันนั้นไม่มีงานแต่งงานแต่เป็นครั้งแรกที่ฉันไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองสูญเสียอะไรไปเลยครึ่งปีต่อมา ฉันก็ตกแต่งบ้านใหม่จนเสร็จดีไซเนอร์ถามฉัน “ยังจะเอาสไตล์เรือนหอเหมือนเดิมอยู่ไหมครับ?”ฉันตอบ “ไม่ต้องแล้วค่ะ”ที่นอนในห้องนอนใหญ่ ฉันไปลองเทสต์เองสีผ้าม่าน ฉันเป็นคนเลือกเองโถงทางเดินไม่จำเป็นต้องเผื่อพื้นที่ตู้รองเท้าผู้ชายไว้อีกแล้วโต๊ะอาหารก็ไม่จำเป็นต้องซื้อแบบหกที่นั่งอยู่คนเดียว ไม่จำเป