ขอไม่รับคำอวยพรขึ้นบ้านใหม่จากพวกเธอ

เฮ่อชวนจ้องมองตัวล็อกประตูอยู่สองวินาที แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะออกมา

“โอเคๆ คุณนายเจ้าของบ้านแผลงฤทธิ์ซะแล้ว”

เขาก้มหน้าไปรื้อเอารองเท้าแตะพื้นนิ่มของฉันออกมาจากชั้นล่างสุดของตู้รองเท้า แล้วโยนแหมะลงตรงเท้าฉัน

“เปลี่ยนรองเท้าก่อนไป วันนี้วิ่งวุ่นอยู่ตลาดค้าวัสดุก่อสร้างมาทั้งวัน ไม่ปวดเท้าหรือไง?”

เขาพูดออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติเหลือเกิน

ทั้งไซซ์รองเท้าของฉัน ยาแก้โรคกระเพาะวางไว้ตรงไหน หรือแม้แต่ตอนดื่มน้ำเต้าหู้ฉันไม่ใส่น้ำตาล เขาก็จำได้หมดทุกอย่าง

แต่ในขณะเดียวกันเขากลับสามารถจำเรื่องพวกนี้ได้พร้อมๆ กับการย้ายผู้หญิงอีกคนเข้ามาอยู่ในเรือนหอของฉัน

ซ่งเหยาตาแดงก่ำเดินไปลากกระเป๋าเดินทาง “จือเวยไม่พอใจ งั้นฉันกลับไปอยู่โรงแรมดีกว่า เดิมทีก็แค่กะจะมาเซอร์ไพรส์ ไม่คิดว่าจะทำให้ทุกคนต้องมาอึดอัดใจกันแบบนี้”

เฮ่อชวนยื่นมือไปกดที่จับกระเป๋าไว้ “กระเป๋าก็หนักขนาดนี้ อย่าลำบากเลยน่า”

ฉันตวัดสายตามอง “ปล่อยให้เธอไป”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจางลงเล็กน้อย “จือเวย เธอเพิ่งโดนถอนหมั้นมานะ”

“แล้วไง?”

“เธอก็เลยกำลังรู้สึกแย่มากๆ ไงล่ะ”

“นั่นมันก็เรื่องของเธอป้ะ”

เฮ่อชวนขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นในทันที ราวกับคิดไม่ถึงว่าฉันจะพูดจาตรงไปตรงมาขนาดนี้

พี่ชายสวี่เฉิงอันชิงพูดขึ้นมาก่อน “ตอนเด็กๆ เวลาพ่อแม่เหยาเหยาทะเลาะกัน มีครั้งไหนบ้างที่เธอไม่ได้มานอนห้องแก? โตป่านนี้แล้ว มาขออาศัยอยู่แค่ไม่กี่วัน แกกลับทำตัวห่างเหินกับเธอไปได้”

ถังถังก็เข้ามาดึงแขนฉัน “ที่จริงเธอก็ตั้งใจกลับมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้เธอนั่นแหละ มาอยู่ล่วงหน้าสักสองสามวัน ก็ถือซะว่ามาช่วยฉลองขึ้นบ้านใหม่ให้เธอไง”

ฉันหันไปมองซ่งเหยา “ย้ายเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“เมื่อห้าวันก่อน”

“ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาอยู่?”

เธอหันไปมองเฮ่อชวนโดยสัญชาตญาณ

เฮ่อชวนเลยยอมรับออกไปตรงๆ “ฉันเอง”

ฉันแค่นหัวเราะ “ไหนนายบอกว่าครึ่งเดือนนี้ต้องเร่งปั่นโปรเจกต์ไง?”

“โปรเจกต์ก็ไม่ได้เสียงานเสียการสักหน่อย”

“แล้วเรื่องที่นอนล่ะ?”

เขาชะงักไปนิดหนึ่ง “ก็แค่แวะไปเป็นเพื่อนเธอลองเทสต์ดูตอนเป็นทางผ่าน”

“แล้วผ้าม่านล่ะ?”

ถังถังพูดเสียงอ่อย “ฉันเป็นคนไปเลือกเป็นเพื่อนเธอเองแหละ”

ฉันหันไปมองพี่ชายอีกรอบ

เขาก็ยอมรับออกมาตรงๆ “ที่ฉันบอกว่าไปคุยงานต่างจังหวัดสองสามรอบนั้นน่ะ ความจริงคือไปช่วยเธอทำเรื่องคืนห้องเช่าแล้วก็ย้ายบ้าน”

คนสามคน อ้างว่ายุ่งทั้งสามคน โกหกฉันทั้งสามคน

ครึ่งปีที่ผ่านมานี้ ฉันต้องวิ่งวุ่นไปตลาดค้าวัสดุก่อสร้างอยู่คนเดียว ต้องหอบตัวอย่างกระเบื้องไปเบียดเสียดผู้คนบนรถไฟใต้ดิน ถ่ายรูปสีบานพับตู้เสื้อผ้าส่งเข้ากรุ๊ปตอนเที่ยงคืน แต่พอเช้าวันรุ่งขึ้น กลับได้รับแค่คำตอบส่งๆ จากเฮ่อชวนว่า “ได้หมด”

ที่แท้พวกเขาก็ไม่ได้ไม่มีเวลา

แต่เวลาทั้งหมดนั้น เอาไปทุ่มให้ซ่งเหยาคนเดียวต่างหาก

ซ่งเหยายังคงพยายามอธิบาย “เป็นฉันเองที่บอกไม่ให้พวกเขาบอกเธอ เธอใกล้จะแต่งงานอยู่รอมร่อ ฉันไม่อยากเอาเรื่องเน่าๆ ของตัวเองไปกวนใจเธอหรอกนะ”