บทที่ 2

เฮ่อชวนรีบรับลูกทันที “ได้ยินหรือยัง? คนเขายังอุตส่าห์กลัวว่าจะรบกวนเธอเลยนะ”

ฉันจ้องหน้าเขา “งั้นฉันต้องขอบใจเธอด้วยงั้นสิ?”

เขาชะงักจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะแก้เก้อ แล้วยื่นมือมาขยี้หัวฉัน

“โอเคๆ ฉันพูดไม่เข้าหูเองแหละ แม่ทูนหัว เลิกทำหน้าตึงใส่ฉันสักทีเถอะน่า”

ฉันเบี่ยงหัวหลบ

เขาก็ไม่ได้โกรธอะไร หันไปหิ้วกระเป๋าเดินทางสองใบของซ่งเหยาขึ้นมา “เดี๋ยวฉันไปส่งเธอที่โรงแรมก่อนนะ”

ตอนที่เดินผ่านตัวฉัน เขาจงใจกดเสียงต่ำ “เดี๋ยวตอนเย็นซื้อเกาลัดคั่วมาฝากนะ เมื่อก่อนเธอกินไอ้นี่ทีไรก็หายโกรธตลอด อย่าบอกนะว่าตอนนี้มันใช้ไม่ได้ผลแล้วน่ะ”

หลังจากพวกเขาไปแล้ว ฉันก็ย่อตัวลงจัดเก็บข้าวของในห้องนอนใหญ่

ด้านหลังตู้หัวเตียงมีใบเสร็จของบริษัทรับจ้างย้ายบ้านทับอยู่

วันที่ระบุไว้คือเมื่อห้าวันก่อน

จุดเริ่มต้นคือโรงแรม จุดหมายปลายทางคือที่นี่

ตรงช่องหมายเหตุเขียนเอาไว้ว่า “อยู่อาศัยระยะยาว สัมภาระค่อนข้างเยอะ โปรดระมัดระวังในการขนย้าย”

ผู้เซ็นรับของ… เฮ่อชวน

ฉันพลิกไปดูด้านหลัง ทางบริษัทรับจ้างย้ายบ้านยังใช้ปากกาสีแดงวงกลมเน้นข้อความเอาไว้ประโยคหนึ่ง

“เฟอร์นิเจอร์ในห้องนอนใหญ่ถูกเคลียร์ออกล่วงหน้าแล้ว สามารถย้ายเข้าอยู่ได้ทันที”

ฉันจ้องมองตัวหนังสือบรรทัดนั้น แล้วจู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อห้าวันก่อน ฉันยังถามพวกเขาในกรุ๊ปอยู่เลยว่า จะไปช่วยกันจัดเรือนหอวันไหนดี

ทั้งสามคนต่างก็บอกว่ายุ่ง

คำว่าเซอร์ไพรส์น่ะ ไม่ใช่เรื่องที่ซ่งเหยากลับมาหรอก

แต่เป็นเรื่องที่พวกเขาตัดสินใจแทนฉันเสร็จสรรพเรียบร้อยแล้ว แล้วก็แค่รอให้ฉันปั้นหน้ายิ้มยอมรับมันก็เท่านั้น

สามวันต่อมา คือวันเกิดอายุครบยี่สิบหกปีของฉัน

เวลาสิบแปดนาฬิกาสี่สิบนาที เฮ่อชวนปรากฏตัวตรงเวลาเป๊ะ

เขาประคองช่อดอกทิวลิปสีขาวที่ฉันชอบมาด้วย ส่วนมืออีกข้างก็หิ้วเค้ก “ดูเวลาสิ ไม่สายใช่ไหม? ใครเทนัดเธอก็เป็นหมาแล้ว วันนี้ฉันไม่ยอมเป็นหมาหรอกนะ”

ฉันยิ้มออกมานิดหนึ่ง

เขาเลิกคิ้ว “ในที่สุดก็ยอมยิ้มสักที หลายวันมานี้เธอทำหน้ายังกับมีคนติดหนี้เธออยู่สี่สิบล้านแหนะ”

พี่ชายกับถังถังก็มาถึงตรงเวลาเช่นกัน

เฮ่อชวนดันของขวัญมาตรงหน้าฉัน

มันคือสร้อยข้อมือเส้นที่ฉันเล็งมานานแล้ว

“คราวก่อนตอนเดินผ่านเคาน์เตอร์ เห็นเธอมองอยู่นาน ฉันก็รู้แล้วล่ะว่าเธอชอบ”

เขาเป็นคนสวมมันให้กับฉัน ปลายนิ้วโป้งของเขาปัดป่ายผ่านข้อมือของฉันไป

“สวี่จือเวย เธออย่าเปลี่ยนแฟนเลยจะดีกว่า ขืนเปลี่ยนไปคบคนอื่น ใครมันจะไปจำนิสัยจุกจิกน่ารำคาญของเธอได้เยอะขนาดนี้ล่ะ”

ถังถังที่อยู่ข้างๆ ส่งเสียงโห่ร้องแซว “พวกแกสองคนรีบๆ ไปจดทะเบียนกันสักทีเถอะน่า เลิกมาทำตัวหวานเลี่ยนใส่พวกฉันทุกวันได้ป้ะ”

วินาทีนั้น ฉันเคยรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาจริงๆ

บางทีเรื่องเรือนหอ ปล่อยผ่านไปก็ได้มั้ง

แต่พอมีดตัดเค้กลงไปได้แค่ดาบแรก โทรศัพท์ของเฮ่อชวนก็ดังขึ้น

เขาเห็นชื่อคนโทรเข้า แต่ก็ไม่ได้รับสาย

ครั้งที่สองก็ดังขึ้นอีก

เขาจับโทรศัพท์คว่ำหน้าลงกับโต๊ะดื้อๆ “วันนี้ฉันจะไม่สนใจใครทั้งนั้น”

ฉันช้อนตาขึ้นมองเขา

เขายิ้มให้ฉัน “ก็บอกแล้วไง วันนี้เจ้าของวันเกิดใหญ่สุด”

ทว่าโทรศัพท์ของพี่ชายกลับดังขึ้นมาติดๆ

หลังจากเขารับสาย สีหน้าก็ดูแย่ลงเล็กน้อย “เหยาเหยาได้รับการ์ดแต่งงานของโจวเหิง เลยดื่มไปเยอะน่ะ”

ถังถังก็ได้รับข้อความเสียงเช่นกัน

ซ่งเหยาร้องไห้จนหายใจแทบไม่ทัน “พวกเธอไม่ต้องมาหรอก ฉันก็แค่จู่ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองมันล้มเหลวเอามากๆ เลย…”

พี่ชายหยิบเสื้อคลุมลุกขึ้นยืนแล้ว “ฉันไปดูเธอหน่อยดีกว่า”

ถังถังลังเลอยู่สองวินาที ก่อนจะลุกขึ้นยืนตาม “ฉันไปเป็นเพื่อนพี่ด้วยละกัน”

เฮ่อชวนยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับ

เขายังคีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามของฉันด้วยซ้ำ “สองคนนั้นไปก็พอแล้วล่ะ”

ความรู้สึกปวดหนึบในใจของฉันถูกกดทับเอาไว้

แต่สิบนาทีต่อมา เขาก็เริ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีก

พอถึงครั้งที่สาม ฉันก็เลยพูดขึ้น “อยากไปก็ไปเถอะ”

เขาขมวดคิ้ว “ใครอยากไปกันล่ะ แค่ตอบแชตเฉยๆ หรอกน่า”

ห้านาทีต่อมา เขาเดินกลับมาจากห้องน้ำ พร้อมกับกุญแจรถในมือ

“ฉันแวะไปดูหน่อยดีกว่า”

ฉันจ้องหน้าเขา “เมื่อกี้นายเพิ่งพูดเองนะ ว่าวันนี้จะไม่สนใจใครทั้งนั้น”

“รู้แล้วน่า”

“รู้แล้วนายยังจะไปอีกหรอ?”

เขาดูหงุดหงิดนิดหน่อย แต่ก็รีบเก็บอาการอย่างรวดเร็ว โน้มตัวลงมาบีบหลังคอฉันเบาๆ “เธอเมาหนักมาก เฉิงอันคนเดียวเอาไม่อยู่หรอก เสี่ยวถังก็บอกว่าเธอเอาแต่อ้วกไม่หยุด เดี๋ยวฉันพาไปส่งโรงพยาบาล เต็มที่ก็แค่ครึ่งชั่วโมงแหละ”

พูดจบ เขาก็ก้มลงมาจูบที่หน้าผากของฉัน

“เก็บเค้กไว้ให้ฉันชิ้นนึงด้วยนะ รอฉันกลับมาแล้วค่อยฉลองกันต่อ”