All Chapters of พลาดรักสามีร้าย : Chapter 21 - Chapter 30

กระดาษสีขาวเพียงไม่กี่แผ่นทำให้ภายในห้องรับแขกอันกว้างใหญ่สมฐานะเจ้าของบ้านเต็มไปด้วยความอึดอัด กวินนั่งจ้องหน้าคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดด้วยสายตาชิงชัง เขาพยายามกดดันให้อีกฝ่ายเซ็นใบหย่าให้เร็วที่สุด เพราะเขารู้สึกสะอิดสะเอียนที่จะนั่งอยู่ในบ้านหลังนี้เต็มทน ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมเซ็นและยืนยันว่าจะเซ็นก็ต่อเมื่อเมียของเขาเป็นคนเอามาให้เซ็นด้วยตัวเอง“ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคุณจะทำให้มันยุ่งยากไปทำไม ในเมื่อคุณเองก็ไม่เคยรักน้องสาวผมอยู่แล้ว จะเป็นผมหรือยัยนิลที่เอาเอกสารมายังไงปลายทางก็คือการหย่าอยู่ดี... ผมว่าคุณน่าจะดีใจด้วยซ้ำที่ตัดน้องสาวผมออกไปจากชีวิตได้”เป็นการประชดประชันที่เจ็บปวดทั้งคนพูดและคนฟัง กวินโกรธจนแทบจะเก็บอาการไม่อยู่ อยากจะซัดหน้าไอ้คนมักมากให้รู้สำนึกและกระชากคอมันมาเซ็นให้จบๆ แต่นั่นก็เป็นแค่ความคิดเพราะเขาโตพอที่จะควบคุมตัวเองได้ แล้วเขาก็ยังมีความเกรงใจผู้ใหญ่ที่นั่งฟังอยู่ด้วย“ผมเข้าใจนะว่าคุณรักน้องสาวของคุณ แต่ผมว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน มันไม่ได้จบลงแค่การแยกทางกัน แต่มันส่งผลถึงหลานของเราด้วย ผมว่าให้เขาสองคนลองคุยกันก่อนดีมั๊ย เผ

วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกอย่างที่เขาว่าจริงๆ นี่ก็เกือบจะสามเดือนแล้วที่ลินิลกลับมาอยู่ในอ้อมกอดของแม่กับพี่ชาย ความรักจากคนในครอบครัวทำให้สภาพจิตใจของลินิลดีขึ้นราวกับมีปาฏิหาริย์ ความเจ็บปวดภายในใจค่อยๆ จางหายไป ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความทุกข์ตลอดเวลากลับมายิ้มได้อีกครั้งแต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหัวใจของลินิลเข้มแข็งขึ้นมาเอง หรือเป็นเพราะว่าในแต่ละวันลินิลแทบจะไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นนอกจากเรื่องเรียนและเรื่องทำขนมที่พี่ชายแนะนำให้ทำขายในช่วงที่ยังไม่เปิดเรียน แต่หลังจากเปิดเรียนลินิลก็ได้ทำแค่วันหยุดเสาร์อาทิตย์เท่านั้น อย่างเช่นวันนี้ที่เธอตื่นมาทำขนมแต่เช้า โดยมีลูกสาวและแม่เป็นลูกมือ“ทำเสร็จแล้วเหรอ หอมไปถึงหน้าบ้านเชียว”เสียงทุ่มดังขึ้นมาก่อนที่เจ้าตัวจะมาถึง ทุกครั้งที่ว่างงานหรือต้องการที่จะพัก ชายหนุ่มก็จะเดินมาหยอกล้อพูดคุยกับคนในครอบครัวทุกครั้ง แล้วตอนนี้เขาก็ได้ย้ายห้องทำงานมาประจำที่บ้านแล้ว เพราะเขาอยากจะใช้เวลาอยู่กับครอบครัวให้มากที่สุด“ทำเสร็จจนได้ส่งไปหลายออเดอร์แล้วค่ะ” ลินิลตอบพร้อมรอยยิ้มที่สดใส จนพี่ชายอดที่จะยิ้มตามไม่ได้“จริงเหรอ ออเดอร์เยอะขนาดนี้ อี

เวลา 01:45 น.จาฟาร์ดื่มหนักจนแทบจะเดินไม่ไหว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังดันทุรังขับรถกลับมาถึงบ้านจนได้ เขาเดินขึ้นไปชั้นสองของคฤหาสน์อย่างทุลักทุเลท่ามกลางความเงียบงันฟุบ!ในที่สุดเขาก็ไปต่อไม่ไหว ทิ้งตัวนอนหมดสภาพอยู่ที่โซฟาตรงทางเดินโดยไม่มีใครมาช่วยประคองเข้าไปนอนในห้องเหมือนที่เมียของเขาเคยทำคนเมาไร้สติควบคุมตัวเองไม่ได้กลับจำทุกอย่างที่เมียของเขาเคยทำให้ได้ ทุกครั้งที่เขากลับบ้านด้วยสภาพมึนเมา เธอจะช่วยประคองเขาขึ้นไปบนห้อง พาเขาไปนอนบนเตียงนอน แล้วจัดการถอดรองเท้าเปลี่ยนเสื้อผ้า เช็ดตัวให้นอนสบายอย่างเอาใจ เธอไม่เคยบ่นไม่เคยด่าเขาเลยสักครั้ง สิ่งที่เธอทำมาตลอดทำให้เขาอดเปรียบเทียบกับผู้หญิงอีกคนไม่ได้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้ชายหนุ่มพร่ำเพ้อพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีใครบางคนยืนอยู่ตรงนั้น และได้ยินในสิ่งที่เขาพูดอย่างชัดเจน ..เวลา 07:00 น.“ตายแล้ว! ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้หล่ะลูก”เสียงตกใจของผู้เป็นแม่ทำให้คนที่นอนหลับอยู่โซฟารู้สึกตัวตื่น จาฟาร์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาก่อนที่จะเห็นแม่กับแม่บ้านยืนมองเขาอยู่“ทำไมไม่เข้าไปนอนในห้องหล่ะลูก มีปัญหาอะไรกัน

“เลิกยุ่งกับสามีฉันเถอะนะ ถ้าไม่เห็นแก่ฉัน ก็เห็นแก่เด็กในท้องที่กำลังจะเกิดมา”มิเกลแสร้งตีหน้าเศร้าอ้อนวอนลินิลที่กำลังตกตลึงกับคำว่าลูกที่มิเกลเอ่ยออกมาก่อนหน้านี้ตากลมโตมองอดีตสามีและผู้หญิงคนใหม่ของเขาสลับกันไปมาด้วยแววตาที่เจ็บปวด เขาสองคนกำลังจะมีลูกด้วยกันจริงๆ สินะ หัวใจดวงน้อยบีบรัดแน่นจนจุกอกเมื่ออยู่ๆ ก็นึกถึงลูกของเธอที่ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะลืมตาดูโลก ช่างเป็นอะไรที่น่าหดหู่ใจเสียจริง “ขอร้องหล่ะ เลิกยุ่งกับฟาร์เถอะนะ”มิเกลใช้มารยาผู้หญิงเรียกคะแนนสงสารจากผู้คนรอบข้างอย่างเต็มที่ จนผู้คนที่ไม่รู้เรื่องมาก่อนเข้าใจผิดกันไปใหญ่ และซุบซิบนินทาว่าร้ายลินิลในทางที่เสียหาย‘หน้าตาก็สวยนะ ไม่น่าเป็นคนแบบนี้เลย’‘ไม่รู้จิตใจทำด้วยอะไร ภรรยาเขาท้องอยู่แท้ๆ ยังกล้ามาเล่นมาเล่นชู้กับสามีเขา ไม่กลัวนรกเลยหรือไง’‘กล้าทำขนาดนี้ คงไม่กลัวหรอกนรก น่าจะกลัวไม่ได้แซ่บกับผัวชาวบ้านซะมากกว่า’เสียงซุบซิบนินทาและสายตาเหยียดหยันของผู้คนรอบข้างทำให้ลินิลอับอายจนอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้ เธออยากจะหนีไปจากคนที่เอาแต่ทำร้ายหัวใจของเธอให้บอบช้ำ แต่จะออกไปยังในเมื่อมือหนายังจับกุมมือเธอไว

วันเวลาล่วงเลยไปไวเหมือนโกหก บาดแผลจากความรักและความเศร้าหมองภายในใจของลินิลค่อยๆ จางหายไปทีละนิด อิสรภาพที่ไม่เคยได้รับทำให้นกน้อยเริ่มสนุกกับโลกกว้าง ต่างจากคนที่คิดว่าตัวเองเป็นเสือที่ชีวิตหมองหม่นขึ้นทุกวัน อิสระภาพที่เคยมีเริ่มหดหาย ไม่มีแม้แต่อิสระในการทำงาน เพราะมิเกลตามมาเฝ้าถึงที่ทำงาน “ใกล้เสร็จหรือยังฟาร์”มิเกลเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดใบหน้าบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด และนับวันเธอก็ยิ่งแสดงออกถึงนิสัยเอาแต่ใจ“ยัง ถ้าหิวก็ให้เลขาฟาร์สั่งอาหารมาให้”จาฟาร์ตอบโดยที่สายตายังจับจ้องเอกสารตรงหน้า และนั่นยิ่งทำให้มิเกลหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม“ฟาร์จะปล่อยให้เกลทานข้าวคนเดียวจริงๆ เหรอ นี่ฟาร์เห็นงานสำคัญกว่าเกลกับลูกใช่มั๊ย”คำว่าลูกทำให้จาฟาร์จำใจต้องวางงานตรงหน้าลงแล้วเป็นฝ่ายโทรหาเลขาเสียเอง เขากรอกเสียงไปด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบไร้ความรู้สึกใดๆ“เลื่อนนัดช่วงบ่ายและจองร้านอาหารที่ใกล้ที่สุดให้ผมด้วย”มิเกลยกยิ้มออกมาทันทีที่จาฟาร์ยังเห็นเธอสำคัญ เธอลุกขึ้นไปสวมกอดเขาด้วยท่าทางออดอ้อน“ทานข้าวเสร็จพาเกลไปช็อปปิ้งด้วยนะ เกลอยากซื้อของให้ลูก”“อืม”จาฟาร์ตอบแบบขอไปทีไม่ได้รู