Lahat ng Kabanata ng ข้าอยากพอแล้วกับการรักท่าน: Kabanata 31 - Kabanata 40

ขบวนของเจ้าบ่าวที่มารับเจ้าสาวยาวกว่าครึ่งลี้ ที่ประตูจวนสกุลหวังประดับประดาโคมไฟที่ทำจากผ้าโปร่งสีแดงจำนวนนับไม่ถ้วนดูงามจับตาม่านสีแดงห้อยระย้ากำลังปลิวไสวตามแรงลม ผู้คนต่างออกมาร่วมยินดีกับคู่บ่าวสาว หวังซินเหยียนนั่งอยู่ในห้องได้ยินเสียงแต่งกลอนของเฉิงอิ๋น พร้อมกับเสียงโห่ร้องของญาติๆ นางที่มาร่วมยินดี มีคนบอกให้เขาแต่งกลอนเพิ่มอีก หากแต่งไม่น่าพึงพอใจพวกเขาจะไม่ปล่อยให้เจ้าบ่าวได้เจอหน้าเจ้าสาวเฉิงอิ๋นหัวเราะด้วยความสุข ยอมแต่งกลอนเพิ่มอีกหนึ่งบท ซึ่งเนื้อหาที่เขาแต่งพรรณนาถึงธรรมชาติและขุนเขา แต่ความหมายแฝงของบทกลอนนั้นกลับหมายถึงเกี้ยวพานสตรีในดวงใจหวังซินเหยียนหน้าเห่อร้อนมองตัวเองผ่านคันฉ่องทองเหลือง ใบหน้าถูกแต่งแต้มและประทินโฉมงดงาม เรือนผมถูกเกล้าขึ้นสูงพร้อมสวมมงกุฎหงส์ของเจ้าสาวผู้ที่มาแต่งตัวให้นางในวันนี้คือท่านป้าสะใภ้ใหญ่มารดาของหวังกุ้ยเฟย อีกฝ่ายค่อนข้างเชี่ยวชาญในด้านนี้ หลี่ซื่อมารดาของหวังซินเหยียนจึงไหว้วานอีกฝ่ายมาช่วยแต่งตัวให้บุตรสาวตน" ขอบคุณท่านป้าใหญ่ที่มาช่วยเหยียนเอ๋อร์แต่งตัวให้วันนี้ " นางกล่าวขอบคุณ

ใกล้ค่ำ ขณะที่นางเพิ่งลืมตาตื่น ได้ยินเหมือนเสียงคนเปิดประตูเข้ามา ร่างเล็กลุกพรวดเพ่งสายตามองไปยังร่างสูงใหญ่ที่ค่อยๆ เดินเข้ามา เฉิงอิ๋นตาแดงก่ำ กระนั้นก็ยังประคองสติได้ดี เขาถูกหลินอวี้จับสุรากรอกปากหลายจอก พอเริ่มมึนหัวก็ขอตัวกลับมาที่ห้องหอก่อน ส่วนคนที่เหลือเขาสั่งให้บ่าวรับใช้พาไปนอนแล้ว " นี่ท่านดื่มไปมากถึงขนาดไหน " หวังซินเหยียนรีบเข้าไปประคองสามี พาเขามานั่งตรงเก้าอี้ ก่อนหันไปรินน้ำใส่จอกและยื่นให้เขา " ก็...หลายจอกอยู่ " เฉิงอิ๋นรับน้ำจากภรรยามาดื่มรวดเดียว เพราะดื่มสุราไปมากร่างกายจึงรู้สึกร้อนรุ่ม มือหนาเลื่อนถอดสายคาดเอวของตนออก พร้อมบ่นพึมพำว่าร้อนจนทนไม่ไหว ร่างสูงลุกขึ้น ทำทีเหมือนว่าจะพุ่งไปที่เตียง แต่ร่างเพรียวบางกลับปาดไปข้างหน้า กางแขนออกเพื่อห้ามเขา " ไปอาบน้ำก่อน อย่าเพิ่งนอน " " ข้ามึนหัว เดินไม่ไหวแล้ว " มือใหญ่ยกกุมขมับ และเบี่ยงตัวหลบไปอีกทาง ก่อนฉวยโอกาสในช่วงที่ภรรยาตามไม่ทัน ล้มตัวลงบนเตียงที่ปูด้วยฟูกสีแดงมงคล หวังซิ

ใบหน้าของเฉิงอิ๋นดูชุ่มฉ่ำและสดชื่นยิ่ง เขายืนกางแขนออกให้ภรรยาช่วยผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ก่อนไปยกน้ำชาคารวะบิดามารดา และด้วยส่วนสูงที่มากกว่าของเขา ยามมองลงจึงเห็นหน้าผากใสกระจ่าง แพขนตางอนยาว จมูกโด่ง ริมฝีปากอวบอิ่ม ลำคอระหง ผิวขาวเนียนละเอียด รวมไปถึงเนินหน้าอกได้รูปที่โผล่พ้นสาบเสื้อออกมา เฉิงอิ๋นกระแอมเพื่อกลบระลอกคลื่นในใจตน ข่มใจไม่ให้ข่มเหงนางอีกรอบ " เป็นอะไรไป ไม่สบายหรือ " ปากถาม แต่หน้ากลับก้มจัดเสื้อผ้าให้สามี " เมื่อคืนดื่มสุราเยอะไปหน่อยจึงรู้สึกแสบคอ " เฉิงอิ๋นพูดเพื่อให้ภรรยาเป็นห่วง แต่นางกลับตอบมาว่า " สมน้ำหน้า " ใบหน้าหล่อเหลาสลด เมื่อได้ยิ่งสิ่งที่ไม่พึงปรารถนา สิ่งที่เขาต้องการได้ยินคือนางบอกว่า จะไปเชิญหมอมาตรวจดูอาการหรือไม่ก็บอกสาวใช้ไปต้มยามาให้ต่างหาก " เหตุใดเมียข้าจึงกล่าวเช่นนี้ ไม่ห่วงข้าเลยหรือไร " เฉิงอิ๋นพูดกระเง้ากระงอด " ก็ท่านทำตัวเองทั้งนั้น ข้าบอกไปแล้วว่าอย่าดื่มเยอะ เมื่อคืนเป็นเช่นไรท่านก็เห็นผลไปแล้วนี่ " รอบสุด

" ซื่อจื่อกลับมาแล้ว ฮูหยินมาถามหาท่านหลายรอบแล้วขอรับ " บ่าวเฝ้าหน้าประตูรีบวิ่งมาแจ้งข่าวให้เจ้านายทราบตรงจุดจอดรถม้า " ไม่เจอกันแค่ครึ่งวันนางก็แสดงออกว่าคิดถึงข้าถึงเพียงนี้แล้วหรือ " แม้ในใจจะเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทว่าใบหน้ากลับยังคงสีหน้าเดิมไม่แสดงอารมณ์ใจ " รีบไปเถิดขอรับ นางกำลังรอท่านอยู่ " บ่าวรับใช้กล่าวอย่างกระตือรือร้นเพราะรู้อยู่แล้วว่าเจ้านายพึงพอใจยิ่งยามได้ยินว่าผู้เป็นภรรยาถามหา " อืม " เฉิงอิ๋นรีบก้าวขาไปยังเรือนพักของตนกับฮูหยิน ครั้นไม่มีผู้ใดอยู่แล้ว ริมฝีปากหยักก็ปรากฏมุมโค้งขึ้นมา ดวงตาประกายระยับ ในใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก 'ซินเหยียน เจ้าคิดถึงข้า เหมือนที่ข้าคิดถึงเจ้าเช่นกันใช่หรือไม่' หวังซินเหยียนเดินวนไปวนมา ชะเง้อมองด้านนอกหลายรอบ ตั้งแต่ได้ฟังเรื่องที่เซี่ยซื่อกับโหล่วอี้เหนียงคุยกันจิตใจนางพลันไม่สงบ อยากรีบปรึกษากับสามีเร็วๆ " ฮูหยิน ซื่อจื่อกลับมาแล้วเจ้าค่ะ " ปี้จูสาวใช้คนสนิทของหวังซินเหยียนเข้ามารายงาน นางพยักหน้า " ข้าจะออก

ตลอดสามวันมานี้ สองสามีภรรยาต่างหมางเมินใส่กัน เฉิงอิ๋นหลับนอนในห้องตำราเสียส่วนใหญ่ ร่วมโต๊ะทานอาหารแต่ไม่พูดจา ต่างคนต่างรอให้อีกฝ่ายเปิดปากพูดก่อน แต่กลับไม่มีผู้ใดยอมโอนอ่อนสักคน เฉิงอิ๋นให้บ่าวรับใช้ไปถามภรรยาว่า วันนี้นางจะกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมหรือไม่ คำตอบที่ได้คือ ไม่ นางไม่อยากกลับไป ด้วยความไม่อยากให้ภรรยาถูกมองไม่ดี เขาจึงอาสาไปแทนนาง โดยอ้างว่านางป่วยจึงกลับมาไม่ได้ หวังซินเหยียนใช้โอกาสในตอนนี้ออกไปจ้างรถม้ารับจ้าง เพื่อเดินทางไปที่เมืองซีเป่ย ใช้เวลาไปกลับไม่เกินห้าชั่วยามก็น่าจะเพียงพอแล้ว ดังนั้นนางจึงไม่ได้แจ้งให้คนในจวนทราบก่อน ซึ่งเป้าหมายของนางที่มาในครั้งนี้เพื่อไปหาเสิ้นเจี้ยนและกล่าวขอโทษเขาในเรื่องที่ผ่านๆ มา สองไปสืบดูว่าคุณชายลู่ยังเลี้ยงภรรยาลับผู้นั้นอยู่หรือไม่ เหตุผลที่นางไม่บอกกล่าวสามีก่อน เป็นเพราะรู้อยู่แล้วว่าเขาต้องปฏิเสธและไม่ยอมให้นางมาแน่ ดังนั้นนางจึงรอบอกเขาทีเดียวตอนที่กลับไปแล้ว และหวังซินเหยียนยังคิดอีกว่า หากพลาดโอกาสครั้งนี้ไป ก็คงไม่มีโอกาสให้ได้พูด