ข้าอยากพอแล้วกับการรักท่าน

ร่างกายบอบช้ำจากการถูกทำร้ายของสตรีนางหนึ่ง ร่วงหล่นลงจากหน้าผาสูงชันราวกับใบไม้แห้งที่ปลิดปลิวออกจากต้น

ทั้งที่รู้ว่าตกลงไปนางต้องตายแน่นอน ทว่าใบหน้ากลับเคลือบไปด้วยรอยยิ้ม โล่งใจที่ท้ายที่สุดนางก็หลุดพ้นจากความเจ็บปวดนี้เสียที

' หากชาติหน้ามีจริง ข้าขอไม่รักท่านอีก '

นั่นคือสิ่งที่นางกล่าวในใจ ระหว่างมองไปยังผู้ที่ชะเง้อและยื่นแขนลงมา สีหน้าเขาดูตื่นตกใจเป็นอย่างมาก คล้ายเสียใจที่คว้าตัวนางไม่ทัน

แต่แล้วอย่างไร ในตอนที่นางอยู่ดีมีสุขเขาไม่เคยเหลือบแลหรือให้ความสนใจสักนิด แต่บัดนี้กลับทำเหมือนว่าเสียใจนักหนา

เขาควรดีใจสิที่ตัวน่ารำคาญเช่นนางไม่อยู่แล้ว

สองปีผ่านไป

" ซินเหยียน ข้าบอกว่าจะทำเองอย่างไรเล่า "

บุรุษร่างสูงรีบไปแย่งถังน้ำจากหญิงสาวและนำมาถือเอง นางยิ้มให้เขา ก่อนหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อให้อีกฝ่าย

" พี่เจี้ยนเหงื่อท่านออกแล้ว "

ภาพสองสามีภรรยายืนเช็ดเหงื่อให้กันอย่างหวานชื่นตกอยู่ในสายตาคนที่เดินผ่านไปผ่านมา เพื่อตักน้ำจากลำธารไปใช้สอย

" ดูเจ้าเสิ่นเจี้ยนสิ " หญิงชาวบ้านนางหนึ่งสะกิดแขนสหายที่มาด้วยกันมองไปยังสองสามีภรรยาที่ยืนอยู่ข้างลำธาร

" ช่างได้ภรรยาดีจริงๆ "

" ใครว่าเล่า ซินเหยียนเองก็ได้สามีดีเช่นกัน เจ้าไม่เห็นขาของนางหรือ "

ทั้งสองมองไปที่ขาของหญิงสาว แม้หน้าตาและรูปร่างของนางจะงดงามเกินบรรยาย ทว่าขาข้างหนึ่งกลับใช้การได้ไม่ปกติ เวลาเดินจะเดินกะเผลกเหมือนคนเจ็บขาตลอดเวลา

แต่ข้อเสียนั้นกลับทำให้ทุกคนมองข้าม โดยเฉพาะกับเสิ่นเจี้ยน เขาไม่เคยรังเกียจที่มีภรรยาขาพิการ กลับรู้สึกเห็นอกเห็นใจนางเสียมากกว่า

" น่าสงสารยิ่งนัก เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้นไปได้นะ "

" ข้าได้ยินว่านางได้รับบาดเจ็บตกจากหน้าผาเมื่อสองปีก่อน เสิ่นเจี้ยนพาตัวนางมารักษาตัว จากนั้นก็แต่งงานกัน "

นางรู้เพราะสามีนางพอมีวิชาแพทย์อยู่บ้าง และเป็นคนช่วยรักษาซินเหยียนกับมือ ยามนั้นมีแต่คนบอกว่าหญิงนางนี้ไม่น่ารอดจากความตาย แต่ใครจะคิดเล่าว่า ผ่านไปสามวันชีพจรของนางจะกลับมาเต้นเป็นปกติดังเดิม

" เรื่องนั้นข้าก็รู้ แต่อยากรู้ว่านางตกลงมาได้อย่างไรมากกว่า เหมือนว่านางจะจำอะไรไม่ได้ด้วยนะ "

ครั้นซินเหยียนฟื้นตัว ทุกคนต่างรุมถามนางว่าเป็นใคร มาจากที่ไหน ชื่อแซ่อะไร แต่นางกลับตอบแค่ว่า จำไม่ได้

" ข้าได้ยินยายแก่เสิ่นบอกว่า นางน่าจะเป็นสตรีสูงศักดิ์ที่มาจากเมืองหลวง "

ดูจากเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่นางสวมใส่แล้ว ย่อมไม่ใช่สิ่งของที่จะหาได้ง่าย หากไม่ใช่ผู้ที่มีฐานะร่ำรวยอยู่แล้ว จะบอกว่านางเป็นชาวบ้านธรรมดาที่ปลอมตัวเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ก็ยิ่งไม่ใช่เพราะมือและเท้าของนางนุ่มนวลเหมือนไม่ใช่ผู้ที่เคยทำงานหนักมาก่อน