All Chapters of ข้าอยากพอแล้วกับการรักท่าน: Chapter 1 - Chapter 10

พอมองใบหน้าและรูปร่างก็ยิ่งได้ข้อสรุปชัดเจน หากเป็นชาวบ้านธรรมดาคงไม่มีปัญญาซื้อเครื่องบำรุงมาดูแลร่างกายจนผิวพรรณผุดผ่องเช่นนี้ได้" หากเป็นเช่นนั้นจริง ไยไม่ส่งตัวนางกลับไปหาครอบครัว "" ได้ยินว่านางขอร้องพวกเขาไว้ว่าอย่าส่งนางกลับไป "เสิ่นเจี้ยนเคยจะพานางส่งกลับบ้านเกิด พอนางได้ยินสีหน้าก็พลันแสดงอาการตื่นตระหนกขอร้องว่าอย่าส่งนางกลับไปที่นั่นอีก ส่วนเหตุผลนั้นนางไม่ยอมบอกใคร แต่น่าจะมีความจำเป็นบางอย่างจึงไม่อยากกลับไป" งั้นก็หมายความว่านางไม่ได้ความจำเสื่อมซะทีเดียวน่ะสิ "" คงหนีอะไรสักอย่างมากระมัง มิเช่นนั้นขานางคงไม่เป็นเยี่ยงนั้นหรอก " ประโยคนี้พวกนางพยายามเบาเสียงลง เพราะกลัวสองสามีภรรยาคู่นั้นได้ยิน" เจ้าว่านางหนีอะไรมา "" ข้าว่า...."ระหว่างนั้น หญิงสาวที่ถูกพูดถึงก็ค่อยๆ ก้าวขาเข้ามาใกล้หญิงวัยกลางคนทั้งสอง นางฉีกยิ้มทักทายอย่างอารมณ์ดี" ป้าจ้าว ป้าหลี่ อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ "สองร่างสะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินน้ำเสียงสดใสกล่าวทักทาย " ซินเหยียน เจ้าออกมาช่วยเสิ่นเจี้ยนหรือ "" เจ้าค่ะ ข้าอยากมาช่วยเขา แต่เขาไม่ยอมให้ข้าช่วย " ใบหน้าหวานหันไปทางสามีที่หาบถังน้ำสองถังขึ้นบ่า

" ข้าจะกลับเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้เลย " ซินเหยียนลุกพรวดเตรียมจะพุ่งไปที่หีบเก็บเสื้อผ้าอาภรณ์ แต่กลับถูกมือใหญ่ดันให้นั่งลงอีกครั้ง" ไม่ต้องรีบขนาดนั้นหรอก "" ก็ข้าตื่นเต้นนี่นา ขอข้าเตรียมของไว้ก่อนไม่ได้หรือ ข้ากลัวว่าพอถึงวันแล้วข้าจะลืมเอาสิ่งสำคัญไปน่ะ " ซินเหยียนพูดด้วยรอยยิ้มพลางทำท่าทางออดอ้อน จนผู้เป็นสามียอมคล้อยตาม" เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า "เสิ่นเจี้ยนปล่อยให้ภรรยาเตรียมตัวไปก่อน ส่วนตนปลีกออกไปหามารดาที่นั่งรออยู่ที่เรือนฝั่งขวา ครั้นมาถึงผู้เป็นมารดาก็ไม่รอช้ารีบพูดกับบุตรชายทันทีว่า" หย่ากับนาง แล้วก็กลับไปสอบขุนนางเสีย "" ท่านแม่ เรื่องนี้ข้าเคยพูดไปแล้วมิใช่หรือว่าข้าจะไม่ไปสอบอีก "ครั้งก่อนเขาถูกคนไม่หวังดีสับเปลี่ยนข้อสอบ นำของเขาไปให้บุตรขุนนางตระกูลใหญ่ ทำให้เขาสอบคัดเลือกไม่ผ่าน เขาเคยไปตีกลองร้องทุกข์แต่กลับไม่มีผู้ใดสนใจว่าเขาจงใจใส่ร้ายคนผู้นั้น ทั้งยังถูกไล่ออกมาจากที่ว่าการประหนึ่งสุนัขตัวหนึ่งยามนั้นเขาแค้นใจเป็นอย่างมากถึงขั้นวางแผนอยากแก้แค้นคืน แต่พอเดินทางกลับบ้านกลับสตรีนางหนึ่งนอนหมดสติอยู่ข้างลำธารที่หนาวเย็น ตามเนื้อตัวนางเต็มไปด้วยรอยแผล ขาข้างหนึ่งบ

แม้สามีบอกว่าพร้อมเลี้ยงเต็มที่ แต่ซินเหยียนกลับสั่งแค่อาหารที่ถูกที่สุด ไม่กล้าซื้อของแพงกว่านี้ เพราะทุกครั้งที่เห็นสามีควักเงินออกมาจ่าย นางมักนึกถึงคำพูดของแม่สามีที่บอกว่านางเป็นตัวล้างผลาญทรัพย์สินของเขาเสิ่นเจี้ยนเห็นภรรยาสั่งน้อย จึงหันไปหาเสี่ยวเอ้อร์ " เอาปลาต้มผักดองมาหนึ่งถ้วย แล้วก็ขนมเปี๊ยะไส้ถั่วสองชิ้น แล้ว..."" พี่เจี้ยนพอแล้ว แค่นี้ก็เยอะแล้วเจ้าค่ะ " ซินเหยียนรีบห้ามเพราะอันที่นางสั่งไปก็สามสี่อย่างแล้ว หากเขายังสั่งมาเพิ่มอีกเกรงว่าสองคนคงกินไม่หมด" ก็ได้ " เสิ่นเจี้ยนว่าตามภรรยา ก่อนบอกเสี่ยวเอ้อร์ว่าเอาเท่าที่สั่งไปเมื่อครู่ภาพสองสามีภรรยาพูดคุยกันอย่างสนิทสนมตกอยู่ในสายตาคนผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ตรงมุมร้านอีกฝั่ง เขาจ้องมองสองคนนั้นตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวขาเข้ามาหญิงสาวนางนั้นเหมือนอดีตคู่หมั้นของเขาตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า มีเพียงอย่างเดียวที่ไม่เหมือนหรืออาจจะแปลกไป นั่นก็คือวิธีการเดินของนางนางเดินกะโผลกกะเผลกคล้ายคนได้รับบาดเจ็บที่ขา ทว่าสีหน้าของนางกลับดูสดชื่นอยู่เลย ไม่เหมือนคนที่ได้รับความเจ็บปวดสักนิดดวงตาคมปลาบมองไปยังร่างบอบบางของหญิงสาว รอยยิ้มที่

สามวันผ่านไป หลายวันมานี้เห็นซินเหยียนกับมารดาปรับตัวเข้าหากันได้ เสิ่นเจี้ยนก็วางใจปล่อยให้ทั้งสองอยู่ด้วยกัน ส่วนเขาออกไปล่าสัตว์อย่างจามรีเพื่อนำหนังและเขาของมันมาขาย " ซินเหยียน ข้าจะไปบ้านป้าจ้าวสักหน่อย เจ้าอยู่เฝ้าเรือนไปนะ " เสิ่นซื่อเดินออกมาที่เฉลียงหน้าบ้านเห็นลูกสะใภ้กำลังทำความสะอาดพื้นอยู่ จึงบอกกล่าวอีกฝ่ายสักหน่อยว่าตนเองจะไปที่ใด ซินเหยียนรีบวางผ้าทำความสะอาด ก่อนหันไปหาแม่สามีที่ยืนมองนางอยู่ " ท่านแม่จะไปนานหรือไม่เจ้าคะ ใกล้ได้เวลาทานมื้อกลางวันแล้ว ข้าจะได้เตรียมไว้ให้พอดีกับเวลาที่ท่านกลับมา " เสิ่นซื่อยกมือโบกกลางอากาศ " ไม่ต้องหรอก ข้าน่าจะกลับมาทีเดียวตอนเย็น เจ้ากินไปเถิด " " เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ เดินระวังๆ นะเจ้าคะ " " อืม ไม่ต้องห่วง " หลังเห็นเสิ่นซื่อเดินออกจากเรือนไปแล้ว ซินเหยียนก็หันกลับมาสนใจงานของตนเองต่อ นางลงมือทำความสะอาดเรือนทุกซอกทุกมุมจนสะอ้านสะอาดดี จึงปลีกตัวไปอาบน้ำสักหน่อย เพื่อล้างคราบเหงื่อออกให้หมด ไม่นึกว่าพอนางกลับออกมาอีกครั้ง จะเห็นร่างของคนผู้หนึ่งยืนหันหลังอยู่ในห้องโถงกลางบ้าน ร่างเล็กหยุดชะงัก หัวใจเต้นแรงด้วยคว

เขาปล่อยมือนางครู่หนึ่ง ก่อนล้วงบางอย่างออกมาจากสาบเสื้อของตน " เจ้าดูนี่สิ นี่เป็นหนังสือหย่าที่เขาเขียนขึ้นมาให้เจ้า " นางมองหนังสือที่ปกถูกห่อหุ้มด้วยผ้าแพรเนื้อดี ด้านในมีกระดาษที่เขียนด้วยลายมือที่ตวัดเส้นคมชัด ตรงขอบกระดาษด้านล่างมีลายนิ้วมือสีแดงประทับอยู่ หวังซินเหยียนสั่นหน้า นางไม่เชื่อว่าเสิ่นเจี้ยนจะเป็นคนเขียนมันขึ้นมา " ไม่มีทาง พี่เจี้ยนเขา...." หลายวันก่อนตอนที่นางเดินทางไปเมืองซีเป่ย นางได้เอ่ยปากบอกกับเสิ่นเจี้ยนว่า อยากได้หนังสือรับรองการเป็นสามีภรรยากันจากทางการ เพื่อที่นางจะได้กลายเป็นภรรยาของเขาอย่างถูกต้องเสียที ตอนแรกเสิ่นเจี้ยนบ่ายเบี่ยง อ้างว่ารอความทรงจำของนางกลับมาก่อนค่อยมาขอที่หลังก็ได้ ทว่าหวังซินเหยียนกลับไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว เนื่องจากมั่นใจแล้วว่าต่อจากนี้ไปเสิ่นเจี๋ยนคือผู้ที่นางจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยไปตลอดชีวิต แต่ทำไม...ถึงมีหนังสือหย่าที่มีชื่อและรอยนิ้วมือของเขาประทับได้ " ไม่จริง " ดวงตากลมโตที่ประดับไปด้วยแพขนตางอนยาวช้อนมองคนพูดอย่างเคียดแค้น