All Chapters of ข้าอยากพอแล้วกับการรักท่าน: Chapter 1 - Chapter 6

พอมองใบหน้าและรูปร่างก็ยิ่งได้ข้อสรุปชัดเจน หากเป็นชาวบ้านธรรมดาคงไม่มีปัญญาซื้อเครื่องบำรุงมาดูแลร่างกายจนผิวพรรณผุดผ่องเช่นนี้ได้" หากเป็นเช่นนั้นจริง ไยไม่ส่งตัวนางกลับไปหาครอบครัว "" ได้ยินว่านางขอร้องพวกเขาไว้ว่าอย่าส่งนางกลับไป "เสิ่นเจี้ยนเคยจะพานางส่งกลับบ้านเกิด พอนางได้ยินสีหน้าก็พลันแสดงอาการตื่นตระหนกขอร้องว่าอย่าส่งนางกลับไปที่นั่นอีก ส่วนเหตุผลนั้นนางไม่ยอมบอกใคร แต่น่าจะมีความจำเป็นบางอย่างจึงไม่อยากกลับไป" งั้นก็หมายความว่านางไม่ได้ความจำเสื่อมซะทีเดียวน่ะสิ "" คงหนีอะไรสักอย่างมากระมัง มิเช่นนั้นขานางคงไม่เป็นเยี่ยงนั้นหรอก " ประโยคนี้พวกนางพยายามเบาเสียงลง เพราะกลัวสองสามีภรรยาคู่นั้นได้ยิน" เจ้าว่านางหนีอะไรมา "" ข้าว่า...."ระหว่างนั้น หญิงสาวที่ถูกพูดถึงก็ค่อยๆ ก้าวขาเข้ามาใกล้หญิงวัยกลางคนทั้งสอง นางฉีกยิ้มทักทายอย่างอารมณ์ดี" ป้าจ้าว ป้าหลี่ อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ "สองร่างสะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินน้ำเสียงสดใสกล่าวทักทาย " ซินเหยียน เจ้าออกมาช่วยเสิ่นเจี้ยนหรือ "" เจ้าค่ะ ข้าอยากมาช่วยเขา แต่เขาไม่ยอมให้ข้าช่วย " ใบหน้าหวานหันไปทางสามีที่หาบถังน้ำสองถังขึ้นบ่า

" ข้าจะกลับเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้เลย " ซินเหยียนลุกพรวดเตรียมจะพุ่งไปที่หีบเก็บเสื้อผ้าอาภรณ์ แต่กลับถูกมือใหญ่ดันให้นั่งลงอีกครั้ง" ไม่ต้องรีบขนาดนั้นหรอก "" ก็ข้าตื่นเต้นนี่นา ขอข้าเตรียมของไว้ก่อนไม่ได้หรือ ข้ากลัวว่าพอถึงวันแล้วข้าจะลืมเอาสิ่งสำคัญไปน่ะ " ซินเหยียนพูดด้วยรอยยิ้มพลางทำท่าทางออดอ้อน จนผู้เป็นสามียอมคล้อยตาม" เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า "เสิ่นเจี้ยนปล่อยให้ภรรยาเตรียมตัวไปก่อน ส่วนตนปลีกออกไปหามารดาที่นั่งรออยู่ที่เรือนฝั่งขวา ครั้นมาถึงผู้เป็นมารดาก็ไม่รอช้ารีบพูดกับบุตรชายทันทีว่า" หย่ากับนาง แล้วก็กลับไปสอบขุนนางเสีย "" ท่านแม่ เรื่องนี้ข้าเคยพูดไปแล้วมิใช่หรือว่าข้าจะไม่ไปสอบอีก "ครั้งก่อนเขาถูกคนไม่หวังดีสับเปลี่ยนข้อสอบ นำของเขาไปให้บุตรขุนนางตระกูลใหญ่ ทำให้เขาสอบคัดเลือกไม่ผ่าน เขาเคยไปตีกลองร้องทุกข์แต่กลับไม่มีผู้ใดสนใจว่าเขาจงใจใส่ร้ายคนผู้นั้น ทั้งยังถูกไล่ออกมาจากที่ว่าการประหนึ่งสุนัขตัวหนึ่งยามนั้นเขาแค้นใจเป็นอย่างมากถึงขั้นวางแผนอยากแก้แค้นคืน แต่พอเดินทางกลับบ้านกลับสตรีนางหนึ่งนอนหมดสติอยู่ข้างลำธารที่หนาวเย็น ตามเนื้อตัวนางเต็มไปด้วยรอยแผล ขาข้างหนึ่งบ

แม้สามีบอกว่าพร้อมเลี้ยงเต็มที่ แต่ซินเหยียนกลับสั่งแค่อาหารที่ถูกที่สุด ไม่กล้าซื้อของแพงกว่านี้ เพราะทุกครั้งที่เห็นสามีควักเงินออกมาจ่าย นางมักนึกถึงคำพูดของแม่สามีที่บอกว่านางเป็นตัวล้างผลาญทรัพย์สินของเขาเสิ่นเจี้ยนเห็นภรรยาสั่งน้อย จึงหันไปหาเสี่ยวเอ้อร์ " เอาปลาต้มผักดองมาหนึ่งถ้วย แล้วก็ขนมเปี๊ยะไส้ถั่วสองชิ้น แล้ว..."" พี่เจี้ยนพอแล้ว แค่นี้ก็เยอะแล้วเจ้าค่ะ " ซินเหยียนรีบห้ามเพราะอันที่นางสั่งไปก็สามสี่อย่างแล้ว หากเขายังสั่งมาเพิ่มอีกเกรงว่าสองคนคงกินไม่หมด" ก็ได้ " เสิ่นเจี้ยนว่าตามภรรยา ก่อนบอกเสี่ยวเอ้อร์ว่าเอาเท่าที่สั่งไปเมื่อครู่ภาพสองสามีภรรยาพูดคุยกันอย่างสนิทสนมตกอยู่ในสายตาคนผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ตรงมุมร้านอีกฝั่ง เขาจ้องมองสองคนนั้นตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวขาเข้ามาหญิงสาวนางนั้นเหมือนอดีตคู่หมั้นของเขาตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า มีเพียงอย่างเดียวที่ไม่เหมือนหรืออาจจะแปลกไป นั่นก็คือวิธีการเดินของนางนางเดินกะโผลกกะเผลกคล้ายคนได้รับบาดเจ็บที่ขา ทว่าสีหน้าของนางกลับดูสดชื่นอยู่เลย ไม่เหมือนคนที่ได้รับความเจ็บปวดสักนิดดวงตาคมปลาบมองไปยังร่างบอบบางของหญิงสาว รอยยิ้มที่