All Chapters of ข้าอยากพอแล้วกับการรักท่าน: Chapter 41 - Chapter 46

ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ ต่อให้นางอ้อนขอ เขาก็ไม่ยอมให้นางไปพบกับเสิ่นเจี้ยนอยู่ดี เกิดทั้งสองรำลึกถึงความหลังที่มีมาด้วยกัน และนึกอยากกลับไปอยู่ด้วยกันอีกครั้ง เขาจะทำเช่นไร เขาคงอยู่ไม่เป็นสุข และคลุ้มคลั่งจนอยากตายเหมือนเมื่อก่อนแน่ " นั่นแหละ คือเหตุผลที่ข้าไม่บอกท่าน " ดวงตาคู่งามประสานกับนัยน์ตาสีดำทมิฬอย่างไม่ยำเกรง เฉิงอิ๋นใบหน้าแดงก่ำ กำหมัดแน่นสั่นด้วยโทสะที่แผดเผา มองภรรยาด้วยสายตาผิดหวังและเสียใจอย่างสุดซึ้ง เสี้ยววินาทีที่กำลังสบตากัน หวังซินเหยียนรู้สึกเหมือนลมร้อนบางอย่างวิ่งเฉียดหน้านางไป หญิงสาวตัวแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นสามีรัวหมัดใส่ผนังเรือนจนเนื้อส่วนนั้นแตก " นี่ท่าน...อื้อ " ร่างบอบบางปลิวเข้าสู่วงแขนร้อนแผ่วของชายหนุ่ม นางตัวสั่นสะท้านยามแนบชิดกับร่างสูงใหญ่ เรียวปากงามถูกอีกฝ่ายจุมพิตอย่างหิวกระหาย มือหนาเลื่อนลูบไปทั่วผิวกายนุ่มนวล หวังซินเหยียนดิ้นขัดขืน พยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสวาบหวาม นางใช้มือทั้งผลักทั้งดันเขาออก แต่กลับไม่เป็นผล

หวังซินเหยียนถึงกับร้อนรน ตั้งแต่แต่งงานกันนางไม่เคยอยู่ห่างจากเขาถึงครึ่งวัน แต่ยามนี้เขากลับบอกว่าจะค้างแรมที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านของตนเองสักพัก เช่นนี้แล้วจะให้นางใจเย็นอย่างไรไหว " แต่...." " ข้าง่วงแล้ว " ร่างสูงใหญ่ลุกพรวดจากเก้าอี้ตรงดิ่งไปยังเตียงไม้ที่ถูกปูด้วยหนังสัตว์ แม้ไม่อ่อนนุ่มเท่าฟูกที่จวน กระนั้นก็พอนอนพักเอาแรงได้ หวังซินเหยียนมองตามหลังสามีตาละห้อย ได้ยินจากหานซวี่ว่าเฉิงอิ๋นโหมงานหนักมาตลอดทั้งคืน เห็นเขาเหนื่อยล้าจนขอบตาดำคล้ำเช่นนี้แล้ว นางก็ไม่อยากรบกวน " งั้นท่านก็นอนเถิด ไว้ตื่นขึ้นมาแล้วค่อยคุยกัน " " อืม " หญิงสาวเดินไปนั่งตรงขอบเตียงที่มีร่างสูงใหญ่นอนอยู่ ดวงตาพิศมองใบหน้าทรงเสน่ห์ คิ้วของเขาดกดำและเรียงตัวสวย ปลายจมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากอวบหนากำลังพอดี ปลายคางกลมมนรับกับใบหน้าได้อย่างลงตัว ดูโดยรวมคือหล่อเหลาเอาการ นางไม่แปลกใจสักนิดที่ตกหลุมรักเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างเล็กถอดรองเท้าของตนออก ก่อนเอนตัวนอนลงข้างๆ ผู้เป็นสามี ท่อนแขนเรียวเ

หลายปีผ่านไป เฉิงหว่านหนิงพาพี่ชายมางานชมบุปผาที่เมืองหลวงด้วยกัน เนื่องจากได้รับคำสั่งจากบิดาว่า ภายในปีนี้ต้องหาภรรยาให้เฉิงรุ่ยให้ได้ " พี่ใหญ่ อย่าทำหน้าเช่นนั้นสิ ยิ้มหน่อย เดี๋ยวพวกคุณหนูทั้งหลายก็ไม่กล้าเข้าหาท่านหรอก " เฉิงหว่านหนิงตำหนิพี่ชาย เขาทำสีหน้าขึงขังประหนึ่งจะไปสังหารผู้อื่นอย่างไรอย่างนั้น " ช่างพวกนางสิ ข้าไม่ได้สนใจสักหน่อย " ดวงตาคมกริบเหลือบมองน้องสาวตัวน้อยที่สูงเพียงอกเขา " ปีนี้ท่านอายุสิบเก้าแล้วนะ ยังคิดจะใช้ชีวิตอยู่คนเดียวอีกหรือ " นางพูดพลางดึงมือพี่ชายเดินไปอีกทาง " ไม่ได้อยู่คนเดียวเสียหน่อย ยังมีเจ้า แล้วก็ท่านพ่อท่านแม่อีก จะเรียกว่าใช้ชีวิตอยู่คนเดียวได้อย่างไร " เฉิงรุ่ยกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ เขาถูกบิดามารดาพูดกรอกหูทุกวันว่าให้รีบหาภรรยาเสียที มิเช่นนั้นจะกลายเป็นตาแก่ขึ้นคาน แต่ถึงเป็นอย่างนั้นเขาก็หาได้สนใจไม่ " แต่ท่านก็ต้องมีครอบครัวเป็นของตัวเองนะ " " หึ อย่าห่วงข้าเลย ห่วงเจ้าด