Lahat ng Kabanata ng ข้าอยากพอแล้วกับการรักท่าน: Kabanata 11 - Kabanata 20

" ข้าบอกไปแล้วอย่างไรเล่าว่านางหนีตามชู้รักของนางไป ข้าเห็นกับตาตอนที่พวกเขาจูบปากกันอย่างดูดดื่ม นังสารเลวคนนั้นพาชายชู้เข้ามานอนในห้องของเจ้า บนเตียงเจ้า เป็นเช่นนี้แล้วเจ้ายังจะอาลัยอาวรณ์นางอยู่อีกหรือ " เสิ่นซื่อเอ่ยกับบุตรชายที่นั่งซึมประหนึ่งไก่ป่วย ตั้งแต่กลับมาจากล่าสัตว์ เขาก็เอาแต่ขลุกตัวอยู่ในห้อง หรือไม่ก็ออกไปตามซินเหยียนตามที่ต่างๆ ไม่หลับไม่นอนมาหลายคืนจนขอบตาหมองคล้ำ " ไม่! ข้าไม่เชื่อ ซินเหยียนไม่มีทางทำเช่นนั้น ท่านแม่แสร้งทำดีกับนางเพื่อใส่ร้ายนางใช่หรือไม่ " เขาขึ้นเสียงใส่มารดา เพราะตั้งแต่ซินเหยียนหายตัวไป นางก็เอาแต่พูดกรอกหูเขาหาว่าภรรยาเขามีชู้ ทั้งที่ไม่หลักฐานเลยด้วยซ้ำ ซึ่งสิ่งที่เขากังวลมากที่สุดเห็นจะเป็นความปลอดภัยของนาง กลัวว่าคนที่เคยทำร้ายรู้ว่านางยังมีชีวิตอยู่แล้วมาพาตัวนางไป นั่นคือสิ่งที่เขากังวลและไม่สบายใจที่สุด ไม่ได้คิดถึงเรื่องชู้รักอย่างที่มารดาเล่าให้ฟังสักนิด เสิ่นซื่อโกรธในความโง่งมของบุตรชายจนหน้าแดงก่ำ " เจ้าลูกโง่ หลงเมียจนลืมหูล

หลายวันแล้วนับตั้งแต่หวังซินเหยียนถูกส่งตัวกลับจวนสกุลหวัง นางขลุกตัวอยู่แต่ในห้องตัวเองไม่ออกไปพบผู้ใด แม้แต่มารดามาขอเยี่ยมนางก็ไม่ให้เข้า ด้วยไม่พร้อมเจอหน้าใครในตอนนี้ ได้ยินบ่าวรับใช้บอกว่า ตอนนี้อยู่ในขั้นตอนการแลกดวงชะตากันระหว่างนางกับเฉิงอิ๋น อีกไม่นานก็คงได้ข้อสรุปว่าจะให้แต่งงานกันเมื่อใด ชายผู้นั้นส่งนางกลับมาพร้อมองครักษ์เงาคอยคุมเข้ม หากนางหนีออกไปเมื่อใดคนพวกนั้นจะตามจับตัวนางกลับมาทันที แต่ไม่ใช่ว่านางไม่เคยลอง นางเคยแล้วครั้งหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ข้ามไม่พ้นธรณีประตูจวนสกุลหวังอยู่ดี เพราะทุกคนในที่แห่งนี้ต่างเฝ้าจับตาดูนาง " คุณหนูหลี่ คุณหนูใหญ่ยังไม่ต้องการพบผู้ใดเจ้าค่ะ " บ่าวที่เฝ้าหน้าประตูห้องของหวังซินเหยียนกล่าวกับโฉมสะคราญที่ยืนอยู่ตรงหน้า " ขอข้าเข้าไปดูนางสักหน่อยก็ไม่ได้เลยหรือ " หลี่เจินเจินตีหน้าเศร้าเหมือนว่าเป็นห่วงหวังซินเหยียนจนแทบทนไม่ไหวจึงอยากไปดูให้เห็นกับตาตนเองว่าอีกฝ่ายยังสบายดี " บ่าวต้องขอโทษด้วย พอดีว่าคุณหนูของพวกเราไ

เพื่อชี้ทางให้หลี่เจินเจิน หวังซินเหยียนถึงขั้นทุ่มเงินซื้อยาบางอย่างมาให้อีกฝ่าย พร้อมอาสาส่งจดหมายไปเชิญเฉิงอิ๋นมาที่จวน จากนั้นก็แล้วแต่หลี่เจินเจินจะลงมือทำ หลังสะสางงานเสร็จแล้ว เฉิงอิ๋นก็รีบเร่งมาที่จวนเสนาบดีหวังทันที แต่พอก้าวขาเข้ามาในจวนกับพบหลี่เจินเจินดักรออยู่แล้ว " ซื่อจื่อ " หญิงสาวร่างเพรียวบางยอบกายทำความเคารพอีกฝ่าย " อืม " เฉิงอิ๋นตอบรับในลำคอ เตรียมก้าวขาไปที่ห้องโถงใหญ่เพื่อขอพบเสนาบดีหวังกับภรรยาของอีกฝ่ายก่อนไปหาหวังซินเหยียน แต่ไม่ทันได้เดินไปไหน หลี่เจินเจินกลับพูดขึ้นว่า " น้องซินเหยียนบอกให้ท่านไปนั่งรอที่ศาลาเจ้าค่ะ " คิ้วเข้มขมวดอย่างแปลกใจ สองคนนี้ญาติดีกันตั้งแต่เมื่อใด มิใช่ว่าหวังซินเหยียนเกลียดหลี่เจินเจินหรอกหรือ " นางบอกงั้นหรือ " เขาถามอย่างไม่เชื่อ หลี่เจินเจินคลี่ยิ้มน้อยๆ " เจ้าค่ะ " เฉิงอิ๋นรู้สึกฉงนหลายอย่าง กระนั้นก็ยอมตามอีกฝ่ายไปที่ศาลากลางสวนบุปผาใกล้กับเรือนพักของหวังซินเหยียน หลี่เจินเจินแสดงฝีมือชงชาให

แม้บรรยากาศด้านนอกในช่วงพลบค่ำจะหนาวเย็น แต่ในห้องนอนของหวังซินเหยียนกลับอบอวลไปด้วยความเร่าร้อน ยามสองร่างบดเบียดเข้าหากัน ปลายจมูกโด่งกำลังไซ้ลงที่ซอกคอหอมกรุ่น หญิงสาวผวาด้วยความตื่นตระหนก ขนเส้นเล็กลุกชันขณะที่มือหนาช้อนทรวงอกนางและใช้นิ้วคลึงเบาๆ ตรงยอดถันสีงาม " อ๊ะ " ริมฝีปากร้อนแนบลงบนกลีบปากนุ่ม ดูดกลืนเสียงร้องของนางไว้ได้ทั้งหมด ยามนี้ทั้งสองคนแทบไม่สติยั้งคิดถึงเรื่องต่างๆ มีเพียงอารมณ์ปรารถนาที่กำลังลุกโชนโหมกระหน่ำรุนแรง เรือนร่างขาวเนียนบิดเร่ายามปลายนิ้วเรียวยาวสอดเข้ามาตรงหว่างขาเรียวขา พร้อมตวัดนิ้วขึ้นลงอย่างมีชั้นเชิง " อ๊า เฉิงอิ๋น ไม่ได้นะ " หวังซินเหยียนผวาวาบ เมื่อนิ้วสากปาดละเลงจนทั่วเนินเนื้ออวบอูม นำพาความรู้สึกซาบซ่านมาสู่นางประหนึ่งพายุฝนที่โหมแรงจนท้องนาชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำ " ซินเหยียน เจ้ามีอารมณ์ถึงขนาดนี้เลยหรือ " เฉิงอิ๋นพูดขณะที่ริมฝีป

น้ำตาอุ่นร่วงลงตามพวงแก้มเนียน ร่างกายเปลือยเปล่าของนางกำลังนอนหายใจสะท้าน สิ่งที่ทับอยู่บนตัวนางคือร่างกายอันหนักอึ้งของบุรุษผู้หนึ่งที่อยู่ในสภาพเปลือยกายเช่นกันทรวงอกถูกเคล้นคลึงด้วยมือใหญ่หนา จุดบอบบางถูกเขารุกล้ำเข้าหาอย่างหนักหน่วง ก่อนเสียงคำรามของชายหนุ่มจะดังขึ้น เส้นเลือดในกายหญิงสาวเต้นตุบ มือกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่เวลาต่อมาพลันสัมผัสได้ถึงหยาดน้ำอุ่นร้อนที่พ่นเข้ามาในตัวนาง พร้อมกับที่เขาถอดถอนตัวตนออกไป" พอได้สติเจ้าก็ร้องไห้เพราะความเสียใจเลยหรือ " ร่างสูงใหญ่ผละตัวออกห่างจากหญิงสาว กระนั้นสายตายังจับจ้องไปที่เรือนร่างขาวเนียนซึ่งปรากฏริ้วสีแดงระเรื่อทั่วตัว" ฮึก สารเลว " หวังซินเหยียนสะอื้นไห้พร้อมพยุงตัวเองขึ้นมา นางเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของตน และจ้องไปยังร่างกำยำที่อาบชื้นไปด้วยเหงื่อ" ทุกอย่างมันเป็นเพราะใครกันเล่า เป็นเจ้าที่คิดใช้วิธีสกปรกกับข้าก่อนมิใช่หรือ " ความผิดครั้งนี้เขากับนางต้องหารกันคนละครึ่ง เขาไม่มีทางยอมรับผิดคนเดียวเป็นอันขาด" เป็นท่านต่างหากที่เริ่มก่อน ท่านลักพาตัวข้ามา