Lahat ng Kabanata ng ข้าอยากพอแล้วกับการรักท่าน: Kabanata 21 - Kabanata 30

" ข้าพูดความจริงเจ้าค่ะ ถึงอย่างไรพวกท่านก็คิดจะขายข้าให้เฉิงอิ๋นอยู่แล้ว เช่นนั้นมิสู้ให้ข้ากับเขานอนร่วมเตียงเดียวกันเร็วขึ้น เพื่อดูว่าเข้ากันได้หรือไม่ เช่นนั้นจะไม่เป็นการดีกว่าหรือ..."เสนาบดีหวังตบมือลงบนที่พักแขนบนเก้าอี้ เขาโกรธจนหน้าสั่น สายตามองบุตรสาวด้วยความแข็งกร้าว " หวังซินเหยียน เจ้าจะทำให้ข้าโกรธจนตายเลยหรือไร "" ดูเหมือนข้าจะทำไม่ถูกใจท่านพ่อกับท่านแม่อีกแล้วสินะ มันก็แน่อยู่แล้ว เพราะในสายตาพวกท่านคิดว่าลูกคนนี้ตายไปแล้วนี่ เช่นนั้นทำไมจึงให้เฉิงอิ๋นพาข้ากลับมาอีก น่าจะปล่อยให้ข้ากลายเป็นคนที่ตายไปเสียยังดีกว่า " หวังซินเหยียนพูดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง พยายามข่มเสียงที่เปล่งออกมาให้ไร้ซึ่งความน้อยเนื้อต่ำใจใดๆ กระนั้นก็ไม่อาจปิดซ่อนความรู้สึกของนางไว้ได้" เจ้าเลอะเลือนไปแล้วจริงๆ " หลี่ซื่อพูดปนสะอื้น ไม่รู้ว่าตลอดสองปีที่ผ่านมา หวังซินเหยียนถูกคนชั่วพวกนั้นกล่อมเกลาเช่นไรบ้าง จึงได้กล้าตีฝีปากกับผู้ให้กำเนิดเช่นนี้" ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่ ข้าไม่อยากแต่งงานกับเขา พวกท่านช่วยรับฟังข้าได้หรือไม่ "นี่เป็นคำข

การขี่ม้าตีหม่าฉิวหรือลูกกลมในครั้งนี้ถือว่าจัดใหญ่กว่าหลายปีก่อนมาก นั่นอาจเป็นเพราะอยากเปิดโอกาสให้คนหนุ่มคนสาวจากตระกูลสูงศักดิ์มาพบปะและทำความรู้จักกัน ครั้นทั้งสองมีใจตรงกันก็ให้แม่สื่อไปทำการเจรจาสู่ขอ หวังซินเหยียนพลันนึกถึงเรื่องราวของตนเอง ตัวนางก็ตกหลุมรักเฉิงอิ๋นจากงานนี้เช่นกัน ครั้งนั้นเฉิงอิ๋นลงแข่งตีหม่าฉิวด้วย เขาคือหนึ่งในผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด ยามเขาแสดงสีหน้าเคร่งเครียดยิ่งเสริมให้เขาดูดุดันและน่าเกรงขามมากขึ้นไปอีก หวังซินเหยียนในยามนั้นแทบไม่ละสายตามองไปทางใด เพียงแค่ชายผู้นั้นส่งยิ้มเผื่อแผ่มาถึงนางก็เหมือนทุกอย่างหยุดหมุนไปชั่วขณะ เขาคือคนที่ทำให้หัวใจของนางเต้นแรงทั้งที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หลังพบเขาวันนั้น นางก็ทำตัวเหมือนพวกโจรย่องเบาที่แอบตามเขาไปทุกที่ จนถูกอีกฝ่ายจับได้ในที่สุด เขาบังคับให้นางสารภาพออกมาตามตรงว่ามีแผนใดในใจ ยามนั้นนางไม่มีเรื่องใดให้สารภาพ นอกจากบอกออกไปตามตรงว่านางชอบเขา เฉิงอิ๋นหัวเราะอย่างดูแคลนนาง บอกว่าเพิ่งเลยวัยปักปิ่นมาไม่เท่าไรก็คิดจะหาสามีแล้วหรือ ยามนั้นนางไ

" ไม่ต้องคิดมากไป ข้าเชื่อว่า นอกจากเจ้าแล้ว เฉิงอิ๋นไม่กล้ามีใครอีกแน่นอน "หวังกุ้ยเฟยตบมือลงบนหลังมือญาติผู้น้องเบาๆ เป็นการปลอบประโลมไม่ให้อีกฝ่ายคิดมากถึงเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้น" เพคะ หม่อมฉันก็หวังให้เป็นเช่นนั้น "" เอาละ มาพูดเรื่องอื่นกันเถิด ข้าไม่ได้เจอเจ้าหลายปีคิดถึงเหลือเกิน หากมีเวลาว่างเจ้าช่วยไปเยี่ยมข้าที่วังได้หรือไม่ "ในวังนางไม่มีผู้ใดที่พอให้ระบายความอึดอัดในใจได้สักคน เพราะทุกคนล้วนเป็นคนที่ฮองเฮาส่งมา เกิดพลั้งปากพูดเรื่องไม่เหมาะสมออกไป มีหวังนางได้ถูกกักบริเวณให้ไปอยู่ในตำหนักเย็นแน่ดังนั้นนางจึงค่อนข้างระมัดระวังคำพูดและการกระทำของตนเอง เก็บซ่อนตัวตนและนิสัยเสียๆ ที่ใช้ในจวนสกุลหวังให้หมด" ย่อมได้อยู่แล้ว พระสนมขอมาทั้งที มีหรือหม่อมฉันจะกล้าขัดพระเสาวนีย์ "หวังซินเหยียนคลี่ยิ้ม นางกำลังหาเพื่อนคุยอยู่พอดี ที่ผ่านมามัวแต่ขลุกตัวอยู่ในห้องไม่พบเจอผู้ใด เพราะยังทำใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ ยามนี้ความทุกข์ใจที่มีคลายลงบ้างแล้ว และอยู่ข้างนอกย่อมหายใจสะดวกกว่าอยู่ในจวน ดังนั้นไม่จำเป็นต้องปฏิเ

" มะ...ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ " หลี่เจินเจินตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัวยามอีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้" น่าเสียดาย คนงามๆ เช่นนี้หากได้ไปเป็นภรรยาคงมีความสุขน่าดู "หลินอวี้ฉวยโอกาสจับปลายผมของนางแนบชิดใบหู หลี่เจินเจินตัวแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก" เอ่อ...ข้าเพิ่งนึกได้ว่าคุณหนูตู้จอดรถอยู่ฝั่งนู้น ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ " นางไม่อยากอยู่ตรงนี้สักเศษเสี้ยวเวลาเดียว ด้วยกลัวหลินอวี้แตะต้องตัวนางตามใจชอบอย่างเมื่อครู่" เดินระวังๆ เล่า ไม่ต้องรีบ หึๆ " ชายหนุ่มตะโกนตามหลังหญิงสาวที่รีบสับขาอย่างเร่งรีบประหนึ่งกลัวเขาวิ่งตามไปอย่างไรอย่างนั้นเฉิงอิ๋นยิ้มส่งสายตาให้สหายเชิงขอบคุณเป็นนัยๆ" ให้ข้าเล่นเป็นผู้ร้ายอีกแล้วนะ " หลินอวี้กล่าว" เป็นงานถนัดของเจ้ามิใช่หรือ "" หึ " สองสหายส่งหัวเราะอย่างชอบใจระหว่างนั้นผู้ที่เขาเฝ้ารอก็ปรากฏตัวขึ้น" ซินเหยียนมาพอดี เจ้าไปได้แล้ว " เฉิงอิ๋นสะกิดแขนบอกให้สหายไป" พอใช้งานเสร็จก็รื้อสะพานทิ้งเลยนะ "" คืนนี้ไปที่จวนข้าสิ ข้าจะเลี้ยงสุราเจ้าสั

หวังซินเหยียนนึกว่าเฉิงอิ๋นเข้าใจที่นางพูดแล้ว ไฉนตกกลางคืนเขาจึงแอบเข้ามาในห้องของนางอีก" ออกไปนะ " นางไล่คนที่ฉวยโอกาสเข้ามาในห้องนาง และมาแย่งผ้าห่มของนางไปตอนแรกนางนึกว่าลมพัดหน้าต่างถึงได้มีเสียงเช่นนั้น แต่พอเห็นเขาปรากฏกายก็รู้ได้ทันทีว่าเขางัดหน้าต่างเข้ามาเหตุใดนักรบที่เคยองอาจเช่นเขา จึงได้มีพฤติกรรมเช่นนี้ไปได้นะ" อย่าเสียงดังสิ ประเดี๋ยวสาวใช้ของเจ้าก็ได้ยินหรอก " เฉิงอิ๋นใช้นิ้วแตะที่ริมฝีปากของตนเชิงบอกให้นางเบาเสียงลงหน่อย" ข้าบอกท่านไปว่าอย่างไร " น้ำเสียงกระด้างเอ่ยถามผู้ที่มีสีหน้าเบิกบานใจ ขนาดถูกนางตำหนิไปถึงขนาดนี้แล้วเขายังยิ้มได้อีก" แล้วข้าได้ตอบตกลงหรือไม่ " เขาจำได้ว่าไม่เคยคำปากนาง ดังนั้นนางจะเอาเรื่องนี้มาต่อว่าเขาไม่ได้" เฉิงอิ๋น ท่านกลายเป็นคนดื้อด้านเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไร "หญิงสาวขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน อยากยื่นมือไปหยิกเนื้อเขาให้เขียวนัก แต่ต้องข่มกลั้นอารมณ์ประเดี๋ยวจะพาลทำให้เรื่องราวบานปลายใหญ่โต หากตะโกนบอกให้สาวใช้มานำตัวเขาออกไป คนจะลือกันอีกว่าหวังซินเหยียนไม่รู้จักหักห้