Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 5

Allyana Chloe MendezNakabuka ang mga hita ko at mararahas ang paghinga ko habang dinadama ang bawat haplos ni Miguel sa katawan ko. Panay ang ungol ko habang abala siya sa pagdila at pagsipsip sa dibdib ko. Tumitirik na rin ang mga mata ko sa mga pinapadama niya sa katawan ko.Malalamig ang pawis ko. Ramdam na ramdam ko ang balat niya sa katawan ko. Parang nangyayari nga sa aming dalawa 'to!“Miguel, ipasok mo na!” frustrated kong sabi.Pero tumawa lang siya.“Later. Don't be so excited,” he whispered with a smirk. Ibinalik niya ang halik niya sa labi ko.Naglapat ulit ang mga labi namin. Even the kiss felt so real kaya mas nanlamig pa ako. I accommodated his tongue inside mine. He started to suck my tongue. Humigpit ang hawak ko sa buhok niya.Hindi ko alam kung saan itutuon ang atensyon ko dahil bumibilis na rin ang bawat labas-pasok ng daliri niya sa bukana ko. I was throbbing really bad for this forbidden man!“Ahhh… Miguel, I'm…” hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang maramda

“Mama, bakit hindi na lang natin pabalikin si Miguel kung saan siya nagmula? He knows how to work. He'll be fine.”I was on edge. For some unknown reason, Mama didn't want to send Miguel back to his origin. Mas gusto niya na nandito siya sa Italy kahit alam niya na pinag-iinitan siya nina Renzo.Ibinaba ni Mama ang tsaa niya at nanliliit ang mata niya habang tinitingnan ako. The disagreement was already showing on her face.“Yana, your cousin is suffering from amnesia. And didn't I tell you his family is being hunted by their enemies? Anong laban niya sa mga iyon kung hindi man lang niya kayang protektahan ang sarili niya? Mamamatay lang siya.”I bit my lower lip. I couldn't picture him dying. Parang ang sama ko kung mamamatay siya dahil gusto ko siyang nasa malayo.“And what good is there for him? Ang init ng dugo nina Renzo sa kaniya,” reklamo ko. “He also embarrassed me. He's so poor he asked for a job in the cellar!”Mama sighed heavily.“Mama, why don't you give him money? Ikaw a

Matapos ko siyang gamutin ay bumalik ako sa kinakain ko. Akala ko ay lalabas na rin si Miguel dahil tapos nang gamutin ang sugat niya pero nanatili siya.And every second I spent with him felt like I was walking on edge.“Bakit hindi ka pa lumalabas? Wala ka bang trabaho?” medyo malamig kong tanong.Tumaas ang tingin niya sa akin at medyo kumunot ang noo niya.“Hindi pa ako nag-aalmusal,” aniya.“Bakit hindi ka nagtanong sa mga kasambahay?”Nag-iwas siya ng tingin.“Ipinautos ni Renzo na hindi ako pagsilbihan. Kung hindi ako magluluto, wala akong kakainin.”What?Tiningnan ko ang kamay niyang may sugat. There's no way he can cook with that wound.“Paano ka kakain niyan? Don't tell me you're cooking because I don't think you can.” Tinaasan ko siya ng kilay.“I'm cooking, Yana. Walang gagawa sa akin no’n.”Bahagyang kumunot ang noo ko bago nagpatuloy sa pagkain. I've already helped him with his wound. Tama na ’yon.Kaya lang, nang magpatuloy siya sa pagluluto, hindi ko maiwasang mapatin