Share

Kabanata 5

Author: Innomexx
last update publish date: 2026-09-28 11:38:58

Matapos ko siyang gamutin ay bumalik ako sa kinakain ko. Akala ko ay lalabas na rin si Miguel dahil tapos nang gamutin ang sugat niya pero nanatili siya.

And every second I spent with him felt like I was walking on edge.

“Bakit hindi ka pa lumalabas? Wala ka bang trabaho?” medyo malamig kong tanong.

Tumaas ang tingin niya sa akin at medyo kumunot ang noo niya.

“Hindi pa ako nag-aalmusal,” aniya.

“Bakit hindi ka nagtanong sa mga kasambahay?”

Nag-iwas siya ng tingin.

“Ipinautos ni Renzo na hindi ako pagsilbihan. Kung hindi ako magluluto, wala akong kakainin.”

What?

Tiningnan ko ang kamay niyang may sugat. There's no way he can cook with that wound.

“Paano ka kakain niyan? Don't tell me you're cooking because I don't think you can.” Tinaasan ko siya ng kilay.

“I'm cooking, Yana. Walang gagawa sa akin no’n.”

Bahagyang kumunot ang noo ko bago nagpatuloy sa pagkain. I've already helped him with his wound. Tama na ’yon.

Kaya lang, nang magpatuloy siya sa pagluluto, hindi ko maiwasang mapatingin sa paghihirap niya. Hindi niya kayang gamitin ang may sugat na kamay niya kaya nakaka-stress siyang panoorin.

At hindi ko alam kung bakit bothered na bothered ako na nakikita ko siyang nahihirapan. Kaya ayaw kong nakikita siya eh. He made me feel unnecessary feelings.

After a few minutes, nagawa niyang makahiwa ng ilang ingredients ng iluluto niya. Kahit mabagal, nagagawa naman niya. Pinagmamasdan ko lang din siya…kahit gustong-gusto ko na tumayo at tulungan siya.

Maybe because he's my cousin and I just want to help a family member? Kaso hindi ko rin maiwasan na bigyang-malisya ang paglapit ko sa kanya dahil sa mga napapanaginipan ko. I feel so guilty for dreaming like that. I know I have no control over that matter! Heck, if I did, matagal ko nang tinapos ang mga panaginip na ’to. I couldn't, that's why it's starting to affect my relationship with him.

“You look so lousy cooking with that wound. Masasabihan pa akong walang silbing pinsan dahil hindi tumutulong,” nakataas na kilay kong sabi. “Have some of my food. Wala akong balak na magluto. And I want my reputation to be good.”

Tinigil niya ang kanyang ginagawa at saka tumingin sa kinakain ko. Marami ’yon. You can't expect less in this mansion.

He licked his lips. Tiningnan niya kung okay ako sa suggestion ko. I nodded at him before he sighed and walked near me.

“Maliit lang,” aniya.

“I'm already full. Huwag ka nang magtipid. You're acting like we're starving you. Eat all you can,” I told him.

Iyon nga ang ginawa niya. I saw him put a handful of food on his plate. Umupo na rin siya sa tabi ko para sabay na kami. Kaso nakadalawang subo siya nang may pumasok na kasambahay, disturbing us from eating.

“Excuse me, Sir Renzo wants Miguel in the cellar. He needs to go back to work,” sa akin niya sinabi ’yon.

“He's still eating. He will be back after having his late breakfast,” I said, emphasizing how late he was for breakfast already. “He also has a wound.”

“Miss, Sir Renzo is mad,” sabi niya na nanginginig ang boses. Mukha pa siyang aligaga. “I don't want him to get mad at me too.”

“I'll deal with him later,” I assured her, but she didn't believe me.

“I might lose my job,” bulong ng katulong.

Tumayo si Miguel kaya napatingin ako sa kanya.

“Nagpa-advance payment ako. Gusto niyang magtrabaho ako ng tamang oras. I'll just eat properly later.”

Umirap ako, not really knowing what to do. Nakakaawa rin ang nanginginig na kasambahay. And seriously, I can't fully judge them because I myself don't know the full context of what really is living here in this mansion.

Seeing guns and authority carried by the Romanos, I felt like they were sort of a violent family and everyone was scared of them. Minsan, pati ako ay nai-intimidate. Kung wala lang si Mama, feel ko, pareho kami ng magiging estado dito ni Miguel. Kung hindi ko pinsan sina Renzo, Samuel, at Damien, I will not be treated this way. Instead of being a princess, I would be treated as less than someone insignificant to them.

Matapos kong kumain nang tahimik, bumalik ako sa kwarto ko. I tried to be as low-key and more observant. Oo, may amnesia din ako. Pero may isip din ako para maghinala na may kakaiba sa mansion.

The vibes were dark and filled with mystery. Having amnesia felt like I was in a dangerous place, only oblivious to it.

Nang mabagot ako sa mansion, umalis ako at nagpahatid sa resort. There were tourists all over the place. Kaya rin hindi ko matanggap na may kakaiba ring nangyayari kasi kapag nasa resort ako at sa beach area, mukhang wala namang panganib. Baka sira lang ang utak ko dahil sa aksidente.

Kaya siguro sinisigurado palagi ni Mama na nakainom ako ng gamot. Baka masiraan ako ng bait kung itigil ko!

Nagbuga ako ng malalim na hininga nang medyo nagpapanic na ako sa mga naiisip.

“I am not going crazy! The hell? I'm too beautiful to lose myself!” pangkakalma ko sa sarili.

“Miss Chloe, your VIP spa session is ready. Would you like me to escort you?”

Hindi muna ako nagsalita. Kunwari kong hinawi ang side bangs ko habang nananahimik. Kailangan ko munang pakalmahin ang sarili ko. Pero siguro dahil sa katahimikan ko, nakaramdam ng tension ang babaeng kasama ko.

“Or did you change your mind, Miss?” she asked, sounding desperate. “Tell me what you want.”

Becoming a Romano, now I had this effect too. The tension I'm giving them.

“No. I'm fine with my spa session. Lead the way.”

Nagtagal ako sa resort. Nahanap ko rin si Mama at Lola na doon na rin nag-dinner. Sinamahan nila ako sa table ko bago kami bumalik sa mansion para magpahinga na.

I had my mind cleansed from my whole day's activity. Nagising lang ako sa madaling araw nang makaramdam ako ng uhaw.

Gusto kong magpatawag ng katulong pero naisip ko na magandang bumaba ng ganitong oras. I might discover something.

Ganoon naman gumagalaw ang mga tao kapag may sekreto, diba?

Iyon ang plano ko. Kaya lang, masyadong tahimik na tanging ang yapak ko lang ang naririnig ko sa marble floor. Hanggang sa dumating ako sa kusina, ang tahimik.

Pansin ko na bukas ang ilaw sa kusina pero tahimik. Pagpasok ko, wala akong nakita agad. Not until I saw Miguel leaning in front of the pan. Nakapikit siya habang nagluluto… ng ganitong oras.

Pagbukas ng mata niya, agad niya akong nahanap. He moved as if out of instinct. Paglapit niya sa akin, yakap agad ang ginawa niya at saka siniksik ang ulo sa leeg ko.

“Let's stay like this for a while,” paos niyang sabi.

My heart started to pound.

“What are you doing?” nababahala kong sabi. I wanted to push him but I couldn't find my strength. And I was only in my night dress!

“Let me recharge, hmmm,” he whispered softly. “Your cousins fucking hate me. I don't even know what I did to make them hate me this much,” ngayon ay iritado niyang bulong habang humihigpit ang yakap niya sa akin. “If it weren't for you, kaya ko silang labanan.”

Umawang ang labi ko. “Are you out of your mind? I saw Renzo with a gun. Don't be ridiculous!”

“Tsk… they were scared for a fucking medicine I refused to swallow in front of them! Kung hindi ka lang nila dinadamay, I'd like to watch them lose their temper while forcing medicine on me!”

I gritted my teeth.

“Kaya ka rin napag-iinitan eh! You're acting like you can handle them. Wala ka sa lugar, Miguel!”

“I know. Kaya kailangan kita.” He chuckled lightly that I wanted to smack his head.

…

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Comments (3)
goodnovel comment avatar
Shay Arah
grabeh may aabangan nnman ako.. pa uninstall ma tong app na to eh ahahaha.. just in the nick of time ka otor.. tuwang tuwa nnman ako na hanggang sa pagtulog ko pagtulog konpagligo ko iniisip ko ano susunod na mangyayare paki myday naman ulet ung empire ng mga Romano please hahahah
goodnovel comment avatar
claire rms
sheeeems,,I've been waiting for this, di pa ako nakarecover kina matt at zaira kasi palaisipan talaga ung end..wooooah!! thankful at nasundan na ung kina yana at Miguel..
goodnovel comment avatar
Shay Arah
oh my goshhhh.. 1st comment... baka 1dt reader din kelan pa to andito otor? hahahaha
VIEW ALL COMMENTS

Latest chapter

  • Sins of a Forgotten Vow   Kabanata 70

    Wala akong napala sa paglalakad ko sa garden. Masyadong matayog ang gusali. Wala ring secret door. Ang tanging puwede kong daanan ay ang gate.Kaso maraming nakapalibot doon. Pero tinanong ko 'yong kasama kong kasambahay kung normal ba na ganoon karami ang nagbabantay sa gate nila. Ang sabi niya ay hindi raw. Minsan lang daw ganito karami kapag may dinadala raw dito na importante.Kapag natapos din sila, usually dalawang bodyguard lang daw ang nagbabantay sa gate.Tumango ako nang sabihin iyon ng kasambahay. Sana naman hindi ako ang binabantayan nilang importante, noh? Paano ako tatakas kung ganito sila karami sa gate?Nalaman ko rin kung ano ba ang problema ni Mia sa akin. Hindi lang pala kababata ang tingin niya kay Owen. In love na siguro ang babae. Sabi ng kasambahay sa akin, mainit daw ang ulo niya sa mga babae ni Owen at palagi niyang binu-bully ang mga ito hanggang sa nakikipaghiwalay sila kay Owen.Sumakit bigla ang ulo ko sa nalaman. Mukhang magiging sagabal pa ata siya sa pi

  • Sins of a Forgotten Vow   Kabanata 69

    Muntik na akong mapairap sa sinabi ni Mia. Hindi ko inaasahan na ico-compliment niya ako. I was expecting her to continue hating me.Ngumiti si Mrs. Conti sa papuri ni Mia sa akin. Pero dahil doon, agad nawala ang pekeng ngiti ni Mia at napalitan ng pagka-inis. Good thing Mrs. Conti was looking at me. Hindi niya nakita na may peke pala sa bahay niya.“Come, sit with us, Chloe,” aya ni Mrs. Conti.Tumango ako at dahan-dahang lumapit.“I was about to tour her around the mansion to get close to her, but something came up. I lost my chance,” malungkot na sabi ni Mia. “I want to know who Owen's going to marry.”I almost snorted. What with this girl? Mukhang hindi ata ako nito matutulungan na tumakas. Mas mahihirapan pa siguro ako dahil sa kanya.Umupo ako sa tabi ni Mrs. Conti.“Whatever you need during your stay here, don't hesitate to ask. You can have anything this mansion has to offer. Just tell the house help assigned to you, and they'll make sure you get it,” Mrs. Conti assured me.“

  • Sins of a Forgotten Vow   Kabanata 68

    The girl looked at me from head to toe. Hindi man lang niya itinago iyon. Harap-harapan niya talagang ginawa.“I am Mia. Enjoy your stay here,” aniya. Tumingin siya sa mga bodyguard at bumusangot nang makitang masyadong marami ang mga bodyguard.“Owen's got a bit carried away. I don't see why he gave you these bodyguards,” makahulugan niyang sabi.I smiled a little at her. “You're right. This is not necessary.”I tried to agree with her to get on her good side, but she rolled her eyes at me!“Get her to her room. I remember I have things to do. I can't tour her around. Just show her her room.”Maarte siyang tumalikod at naglakad papasok ng mansion. Just by looking at her, I already knew she was a mean girl.Nagpatuloy kami sa paglalakad.“Do you need anything, Miss?” tanong sa akin ng kasambahay na nasa gilid ko.Nagdalawang-isip ako pero hindi ko rin napigilan ang sarili ko.“Who's that girl?” curious kong tanong.I didn't know Owen had a sister. Akala ko, he was an only child.“She'

  • Sins of a Forgotten Vow   Kabanata 67

    Palabas na kami ng ballroom.Buong akala ko, sa isang silid lang ako dadalhin ng mga tauhan. Pero natigilan ako nang matanaw kong palabas na pala kami ng mansion.Napatingin ako sa paligid. May ilang tauhan na nakatayo sa magkabilang gilid ng entrance habang ang iba naman ay abala sa pag-asikaso sa mga bisita.Why are we going outside?Huminto kami sa harap ng isang itim na kotse. Agad na binuksan ng isa sa mga tauhan ang pinto sa likod at saka ako tinanguan, senyales na kailangan kong pumasok.I stared at him in confusion.“What is this? Where are you taking me?”Hindi siya sumagot. Sa halip, bahagya lang siyang yumuko at muling itinuro ang loob ng kotse.“I'm asking you a question!”Pero nanatili siyang tahimik.Napatingin ako sa iba pang tauhan na kasama namin. Pare-pareho lang ang ekspresyon nila. Walang gustong sumagot sa akin. Parang natatakot silang sagutin ako.“Listen to me, you stupid men! Do you think I will easily come with you when you are not telling me where you are tak

  • Sins of a Forgotten Vow   Kabanata 66

    Ngayon na wala na sa akin ang atensyon ng mga tao at nasa kina Renzo na, gusto ko nang tumakas. Medyo dumarami na rin ang mga tao sa paligid kaya pwede pa akong kumilos nang hindi napapansin. I glanced around, trying to find a way out of this place. Kung makakalapit lang ako sa exit nang hindi napapansin ng mga tauhan, baka may pag-asa pa akong makaalis dito. Pero bago ko maisagawa ang plano ko, may narinig akong yapak na papalapit. I wasn't aware that someone was walking towards me. “Enjoying the party?” nakangiting bati ni Owen. Agad akong napasimangot, showing him that I wasn't. He chuckled as if I amused him. Tumigil siya sa harap ko. He was too close, and we were starting to attract attention. “You did good.” I glared at him. “What?” He smirked. “The introduction. You handled yourself well up there.” I could hear the pride in his voice. I gave him a sarcastic smile. “Should I thank you for that?” He shook his head before glancing around us. May ilang bisita na napapa

  • Sins of a Forgotten Vow   Kabanata 65

    Pinagtitinginan kami. Hindi ko alam kung dahil ba kay Renzo o dahil sa suot kong emerald gown.I kept my head up kahit hindi ako komportable sa atensyon nila.“Why are they looking?” medyo iritado kong tanong.“Because you're a Romano.”Napatingin ako kay Renzo at saka umirap.I looked around the ballroom. May mga lalaking nakasuot ng suit na magkakagrupo habang nag-uusap. May ilan namang kasama ang kanilang mga asawa o anak. Halos lahat ay mukhang kilala ang isa't isa.“Stay here,” utos ni Renzo nang huminto kami sa isang bahagi ng ballroom.I groaned. “Where are you going?”“I'm going to talk to someone,” mabilis niyang sagot. Bago pa ako makapagtanong ulit, iniwan na niya ako.Napabuntong-hininga ako at saka kinalma ang sarili.I glanced around and spotted a waiter carrying a tray of drinks. Kumuha ako ng isang baso ng juice bago tumabi sa isang maliit na table.“Chloe Romano?”Napalingon ako nang may babaeng lumapit sa akin.She was wearing a beautiful silver gown. Nakangiti siya

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status