แชร์

Kabanata 4

ผู้เขียน: Innomexx
last update วันที่เผยแพร่: 2026-09-28 11:38:32

Bumaba ang tingin niya sa pinaghirapan niyang regalo. Didmayado niyang tinitignan ang jewelry box.

“At least wear it just for a day. Or even just for an hour, Yana.” He sounds hurt and disappointed. For some reason, it's affecting me.

Umirap ako. “Hindi ko sinabing bigyan mo ako ng regalo. Besides, my birthday was two weeks ago! Why did you even bother buying one? Especially this cheap one!”

Bumagsak ang balikat niya at saka niya pinulot ang box na nahulog. Tiningnan niya ang laman noon bago niya isinara at ibinalik ulit sa bulsa niya.

Tahimik siyang bumalik sa sink at saka hinugasan ulit ang sugat niya. I forgot he had a wound because of his damn gift for me!

Matapos niyang hugasan ang sugat niya ay kinuha niya ang first aid kit. Kaya lang, hindi niya magamot nang mabuti ang kamay niya dahil hindi niya mahawakan ang mga gagamitin niya.

Buti na lang at may biglang pumasok na isang katulong sa kusina. Natigilan pa ito nang makita niya kaming dalawa ni Miguel.

“Can you help him treat his wound? He can’t do it on his own,” deretso kong utos sa babae.

Kita ko ang pag-alanganin niya.

“Miss, we are not allowed to follow his orders or to help him. Sir Renzo warned us about it,” kinakabahan niyang sabi.

“What?” Kunot-noo kong sabi. Ilang beses na tumango ang kasambahay bago nagmamadaling lumabas ng kusina.

I gritted my teeth when I saw Miguel struggle to open a bottle. Hindi niya magamit ang isang kamay niya dahil tingin ko, malalim ang sugat niya. Patuloy pa ang pagdurugo noon.

“Sa doctor mo ’yan ipagamot. Mukhang malalim ang sugat.”

Umiling siya. “I have to pay for it. Naubos ko na ang pera ko.”

Hindi ako makakain dahil sa iritasyon ko. Naiinis ako na hindi niya magawang gamutin ang sarili niya.

Napilitan akong tumayo at saka umikot sa kanya. He looked at me with a frown.

“Gamutin na kita.”

Akala ko ay aangal siya pero hindi. Nilahad pa niya sa akin ang kamay niyang may sugat. I pursed my lips.

Binuksan ko ang maliit na bottle na binubuksan niya kanina at saka kumuha ng cotton balls. Nilagyan ko ang cotton balls at saka ipinahid doon sa sugat niya.

“How did you get this?”

“A bottle of wine slipped out of my hand in the cellar. I tried to stop it but it was too late,” aniya. Which reminds me again of his gift.

Hindi na ako kumibo at nagpatuloy na lang sa paggamot sa kanya. Ilang minuto kaming tumahimik.

“Belated happy birthday,” he suddenly whispered softly.

My heart immediately reacted to him. I then felt him kiss me gently on my forehead.

Natigilan ako at napatingala sa kanya. Nanlalaki ang mata ko habang tinitingnan siya.

“What are you doing?” Marahas ko siyang itinulak.

Isang beses siyang napaatras at gulat na napatingin sa akin. His face then darkened.

“What did I do?” Now he sounds mad.

“Why did you kiss me?” I demanded, almost irritated than shock.

“Yana, I saw Renzo kiss you on the cheeks. I saw Samuel hug you, and Damien dance with you on your birthday. You never complained! Why are you complaining now that I was the one kissing you? Why are you being so unfair!”

Iritado siyang umabante sa akin. Umatras ako, only for my back to hit the countertop. Nilagay niya sa magkabila ko ang dalawang kamay niya.

“What makes me different from them that you have to complain when I was the one greeting you? I didn't get to greet you on your birthday because they didn't allow me to get near you and I had no gift. I had to work to buy one. Don't fucking be so unfair! I also want to give you a gift!” he said menacingly.

Suminghap ako at hindi nakapagsalita. I don't know what to say anymore. Kabadong-kabado din ako.

The difference is exactly this. He has an effect on me, Renzo and the others don't. I don't put malice on their actions. I can't when it comes to him.

Pumikit ako nang maramdaman kong dumungaw sa akin si Miguel. I felt his breath on my face and then his kiss on my cheek, exactly where Renzo kissed me two weeks ago.

“Again, belated happy birthday. I'm sorry for greeting you late,” he whispered between us.

“Fine.” I shifted uncomfortably. “Akin na ang kamay mo, hindi ko pa tapos gamutin.”

Ibinalik niya sa akin ang kamay niya. Nagpatuloy akong gamutin siya. Pareho na kaming tahimik ngayon. Mabuti dahil kailangan kong kumalma.

Patapos na ako sa kamay niya nang basagin niya ang katahimikan sa pagitan namin.

“Can you wear my gift even just for an hour?” he asked.

Umangat ang tingin ko sa kanya. He looked at me expectantly.

“Okay. I'll wear it.”

His lip twisted into a smile. Kinuha niya ulit ang box sa bulsa niya at saka niya tinanggal ang laman noon. Binuksan niya ang hook ng kuwintas at saka inilagay sa leeg ko.

“I'll buy you an expensive one next time.”

Umiling ako. “You don't need to. Ipunin mo na lang ang pera mo. I can afford my things.”

Hindi siya sumagot. Natapos na rin ang paggamot ko sa kamay niya.

“Nakausap ko pala si Mama. She is willing to give you a monthly allowance,” balita ko sa kanya.

Agad na kumunot ang noo niya.

“Why would she do that? I don't need it!” he said, offended.

Tumaas ang kilay ko. “You don't need it? At ano? Okay na magtrabaho ka kasama ang mga workers dito? Sa cellar?”

“Nothing is wrong with that, Yana. I work to earn.”

I almost groaned. “Kung ayaw mo, ako na lang ang nagbibigay sa’yo! Just stop working! Kaya ka pinag-iinitan nina Renzo!”

“You are the last person I'll ask for money!” he snapped.

“What's wrong with it? I'm your cousin!”

Mas lalo pa siyang nairita sa sinabi ko. His jaw clenched.

“Even so. I won't accept your damn money.”

I glared at him. He watched me but let out a sigh afterward.

“Ngayon lang naman ’to. Once my memory returns, I'll figure out my life,” marahan na niyang sabi.

“Then stop skipping your medicine. Always take it on time,” I whispered to him.

Tumango siya. Nilagay niya ang tikwas ng buhok ko sa likod ng tenga ko.

“I will. I want my memories back,” he whispered hopefully. Like his memory will solve whatever that was bothering him.

…

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • Sins of a Forgotten Vow   Kabanata 5

    Matapos ko siyang gamutin ay bumalik ako sa kinakain ko. Akala ko ay lalabas na rin si Miguel dahil tapos nang gamutin ang sugat niya pero nanatili siya.And every second I spent with him felt like I was walking on edge.“Bakit hindi ka pa lumalabas? Wala ka bang trabaho?” medyo malamig kong tanong.Tumaas ang tingin niya sa akin at medyo kumunot ang noo niya.“Hindi pa ako nag-aalmusal,” aniya.“Bakit hindi ka nagtanong sa mga kasambahay?”Nag-iwas siya ng tingin.“Ipinautos ni Renzo na hindi ako pagsilbihan. Kung hindi ako magluluto, wala akong kakainin.”What?Tiningnan ko ang kamay niyang may sugat. There's no way he can cook with that wound.“Paano ka kakain niyan? Don't tell me you're cooking because I don't think you can.” Tinaasan ko siya ng kilay.“I'm cooking, Yana. Walang gagawa sa akin no’n.”Bahagyang kumunot ang noo ko bago nagpatuloy sa pagkain. I've already helped him with his wound. Tama na ’yon.Kaya lang, nang magpatuloy siya sa pagluluto, hindi ko maiwasang mapatin

  • Sins of a Forgotten Vow   Kabanata 4

    Bumaba ang tingin niya sa pinaghirapan niyang regalo. Didmayado niyang tinitignan ang jewelry box.“At least wear it just for a day. Or even just for an hour, Yana.” He sounds hurt and disappointed. For some reason, it's affecting me.Umirap ako. “Hindi ko sinabing bigyan mo ako ng regalo. Besides, my birthday was two weeks ago! Why did you even bother buying one? Especially this cheap one!”Bumagsak ang balikat niya at saka niya pinulot ang box na nahulog. Tiningnan niya ang laman noon bago niya isinara at ibinalik ulit sa bulsa niya.Tahimik siyang bumalik sa sink at saka hinugasan ulit ang sugat niya. I forgot he had a wound because of his damn gift for me!Matapos niyang hugasan ang sugat niya ay kinuha niya ang first aid kit. Kaya lang, hindi niya magamot nang mabuti ang kamay niya dahil hindi niya mahawakan ang mga gagamitin niya.Buti na lang at may biglang pumasok na isang katulong sa kusina. Natigilan pa ito nang makita niya kaming dalawa ni Miguel.“Can you help him treat hi

  • Sins of a Forgotten Vow   Kabanata 3

    “Mama, bakit hindi na lang natin pabalikin si Miguel kung saan siya nagmula? He knows how to work. He'll be fine.”I was on edge. For some unknown reason, Mama didn't want to send Miguel back to his origin. Mas gusto niya na nandito siya sa Italy kahit alam niya na pinag-iinitan siya nina Renzo.Ibinaba ni Mama ang tsaa niya at nanliliit ang mata niya habang tinitingnan ako. The disagreement was already showing on her face.“Yana, your cousin is suffering from amnesia. And didn't I tell you his family is being hunted by their enemies? Anong laban niya sa mga iyon kung hindi man lang niya kayang protektahan ang sarili niya? Mamamatay lang siya.”I bit my lower lip. I couldn't picture him dying. Parang ang sama ko kung mamamatay siya dahil gusto ko siyang nasa malayo.“And what good is there for him? Ang init ng dugo nina Renzo sa kaniya,” reklamo ko. “He also embarrassed me. He's so poor he asked for a job in the cellar!”Mama sighed heavily.“Mama, why don't you give him money? Ikaw a

  • Sins of a Forgotten Vow   Kabanata 2

    Tahimik na kinuha ni Miguel ang gamot at saka bumalik sa ginagawa niya. Renzo clicked his tongue because of his lack of reaction. Hindi ko alam kung bakit palagi siyang naiinis si Renzo kay Miguel. “Get me a drink,” utos ni Renzo kay Miguel. Humalukipkip siya at saka madilim na tiningnan si Miguel.“We have people you can order around,” baling ko kay Renzo.“Miguel wants money. I'm paying for his service,” he said with a playful smirk. “Besides, he asked for a job in the cellar.”Nagtiim-bagang ako.Miguel is one of my cousins, on my father's side, but he is my least favorite. Hindi ko alam kung bakit siya pa ang kasama ko noong maaksidente ako. Now, I feel like I have a responsibility toward him for losing his damn memories.Wala na siyang mga magulang. My father, who was his uncle, also died. Ang sabi ni Mama, mahilig sila sa gulo kaya namatay ang ibang pamilya niya.Isinama siya ni Mama dito para ipagamot din, but since he is not a Romano, he is not welcome here.Nang hindi kumibo

  • Sins of a Forgotten Vow   Kabanata 1

    Allyana Chloe MendezNakabuka ang mga hita ko at mararahas ang paghinga ko habang dinadama ang bawat haplos ni Miguel sa katawan ko. Panay ang ungol ko habang abala siya sa pagdila at pagsipsip sa dibdib ko. Tumitirik na rin ang mga mata ko sa mga pinapadama niya sa katawan ko.Malalamig ang pawis ko. Ramdam na ramdam ko ang balat niya sa katawan ko. Parang nangyayari nga sa aming dalawa 'to!“Miguel, ipasok mo na!” frustrated kong sabi.Pero tumawa lang siya.“Later. Don't be so excited,” he whispered with a smirk. Ibinalik niya ang halik niya sa labi ko.Naglapat ulit ang mga labi namin. Even the kiss felt so real kaya mas nanlamig pa ako. I accommodated his tongue inside mine. He started to suck my tongue. Humigpit ang hawak ko sa buhok niya.Hindi ko alam kung saan itutuon ang atensyon ko dahil bumibilis na rin ang bawat labas-pasok ng daliri niya sa bukana ko. I was throbbing really bad for this forbidden man!“Ahhh… Miguel, I'm…” hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang maramda

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status