Sins of a Forgotten Vow

Allyana Chloe Mendez

Nakabuka ang mga hita ko at mararahas ang paghinga ko habang dinadama ang bawat haplos ni Miguel sa katawan ko. Panay ang üngol ko habang abala siya sa pagdìla at pagsìpsip sa dibdib ko. Tumitirîk na rin ang mga mata ko sa mga pinapadama niya sa katawan ko.

Malalamig ang pawis ko. Ramdam na ramdam ko ang balat niya sa katawan ko. Parang nangyayari nga sa aming dalawa 'to!

“Miguel, ipasok mo na!” frustrated kong sabi.

Pero tumawa lang siya.

“Later. Don't be so excited,” he whispered with a smirk. Ibinalik niya ang halik niya sa labi ko.

Naglapat ulit ang mga labi namin. Even the kiss felt so real kaya mas nanlamig pa ako. I accommodated his tongue inside mine. He started to sùck my tongue. Humigpit ang hawak ko sa buhok niya.

Hindi ko alam kung saan itutuon ang atensyon ko dahil bumibilis na rin ang bawat làbas-pasok ng daliri niya sa bùkana ko. I was thróbbing really bad for this forbidden man!

“Ahhh… Miguel, I'm…” hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang maramdaman kong sumabog ang katàs sa búkana ko. Nanginig ang hita ko.

Kasabay noon ay ang tuluyan kong pagkagising. Basang-basa ako ng pawis. At ramdam ko ding totoong nilabasan ako.

I felt so shameful!

Ang bilis ng tibok ng puso ko kahit panaginip lang naman ang nangyari.

“It's just a dream! Get a hold of your damn self, Allyana!”

Pero parang totoo ang panaginip ko. Bawat haplos niya at halik, para akong totoong hinahaplos at hinahalikan.

Pumikit ako nang mariin at saka sinubukang bumangon. Pero nanlaki ang mata ko nang subukan kong tumayo. Nanghihina ang tuhod ko pero ramdam ko ang pagtulo ng basa sa pańty ko!

Shit! I can't be this affected by just dreaming about him! It's so horrible!

Tinakbo ko ang restroom at mabilis na pinaandar ang shower pagkapasok ko. Hindi na ako nag-abala pang maghubad. I just needed to wash him away, to erase his essence from my skin.

Only… there was nothing to erase.

Kasi panaginip lang 'yon.

Nagtagal ako sa banyo. Kung hindi ko pa naramdamang malinis na malinis ako, hindi pa ako titigil sa pagsabon ng katawan ko.

I changed into my comfortable midi-length slip nightgown dahil wala akong balak na umalis ng mansion ngayon.

Umiinit ang ulo ko sa mga napapansin ko sa mga pinsan ko. Kapag sinasabi ko kay Mama, hindi niya ako pinaniniwalaan.

Matapos kong magbihis at mag-ayos ng sarili, lumabas ako ng kwarto ko para bumaba.

Ang tahimik ng pasilyo at tanging ang mga yapak ko lang ang naririnig sa paligid.

Nang bumababa na ako sa grand staircase, nahagip ng mata ko si Mama at Lola na nag-uusap sa main living area.

Binilisan ko ang pagbaba para sumali sa usapan nila. Plano ko sana na manatili sa kwarto ko buong araw pero dahil sa panaginip ko, kailangan kong bumaba kundi masisiraan ako ng bait.

Tumigil sa pag-uusap sina Mama nang makalapit ako.

“What are you talking about?” curious kong tanong. Umiling si Lola.

Uupo na sana ako sa tabi ni Lola nang pigilan ako ni Mama.

“Good thing you're here, give this to Miguel,” ani Mama. Nakalahad sa akin 'yong gamot na kagaya ng iniinom ko.

Agad kumunot ang noo ko at nilagay ang kamay sa bewang.

“Mama, we have thousands of househelps! Why are you asking me?” I sounded offended.

Malalim na huminga si Mama. She finds this stressful too.

“You know he doesn't listen to any of the househelps. Kung hindi ikaw ang nagbibigay ng gamot, hindi siya iinom.”

I groaned irritably. “Bakit kasi ako lang ang sinusunod niya!”

Bahagyang tumaas ang kilay ni mama.

“Because he's your cousin, Allyana. He can't remember anything. Ikaw lang ang pamilya niya dito. He doesn't trust me because I'm just the wife of his uncle.”

Pumikit ako ng mariin.

Kasabay ng pagbigkas ni Mama na pinsan ko si Miguel ay ang paglitaw ng panaginip ko kanina. Si Miguel na nasa ibabaw ko, his fingers thrùsting inside my pùssy. Him sùcking my breàst and him sùcking my tongue as if it was his favorite lollipop.

Agad na bumilis ang tibok ng puso ko. Gusto kong bumalik sa taas at maligo ulit. Baka dapat ang utak ko ang pinapaliguan!

“Kung ayaw niyang uminom ng gamot, hayaan mo siyang magdusa,” inis kong sabi.

“Yana, he is your cousin. How could you say that to him? He only has you here,” ani Mama na nagtataka sa asal ko.

Napilitan akong kunin ang gamot. Iniwan ko sina Mama para hanapin si Miguel pero alam ko na kung saan siya hahanapin.

He was working along with our vineyard workers.

Paglabas ko sa likod ng mansion, tanaw agad ang plantation ng vineyard. Kita ko agad siya sa isang gilid, inaayos ang isang puno ng ubas.

Pero natigilan ako nang makita kong kaharap niya si Renzo, ang pinsan ko sa side ni Mama. I saw him with a gun yesterday. Sinabi ko 'yon kay Mama pero hindi niya ako pinaniwalaan.

“I didn't know you'd look good as a vineyard worker,” rinig kong sinasabi ni Renzo kay Miguel. “I heard you ask for a job in the vine cellar. Are you that desperate for money?” he taunted.

Hindi kumibo si Miguel at nagpatuloy lang sa ginagawa niya.

Huminto ako sa kung saan nakatayo si Renzo. It was two meters away from Miguel.

“Here’s your medicine,” I said, a little annoyed. “I don’t understand why I have to be the one giving this to you. Next time, when one of the househelps brings you your medicine, can you just take it?”

Agad na tumawa si Renzo.

“Are you scared you'll lose consciousness again?”

Umigting ang panga ni Miguel. I had to look away because of the damn dream I had about him.

Hindi niya kasi ininom ang gamot na binigay sa kanya ng isang kasambahay. He had trust issues and skipped drinking it for four days. Renzo forced him to drink the medicine because he started to get a headache. Epekto ng hindi niya pag-inom ng gamot.

It was a high-dose medicine, kaya nawalan siya ng malay. Paggising niya, wala na ang sakit ng ulo niya.

Lumapit si Miguel sa akin at saka niya kinuha ang nakalahad kong gamot.

Renzo chuckled again.

“Chloe, that's the least you can do for your cousin,” he said, emphasizing the word cousin. I shifted my weight. Napansin ko rin na natigilan si Miguel bago niya tuluyang kinuha ang gamot sa kamay ko.

“You're blood-related. He only trusts you,” he whispered menacingly.

I gritted my teeth. Now I feel so ashamed of my dreams.

…