Kabanata 3

“Mama, bakit hindi na lang natin pabalikin si Miguel kung saan siya nagmula? He knows how to work. He'll be fine.”

I was on edge. For some unknown reason, Mama didn't want to send Miguel back to his origin. Mas gusto niya na nandito siya sa Italy kahit alam niya na pinag-iinitan siya nina Renzo.

Ibinaba ni Mama ang tsaa niya at nanliliit ang mata niya habang tinitingnan ako. The disagreement was already showing on her face.

“Yana, your cousin is suffering from amnesia. And didn't I tell you his family is being hunted by their enemies? Anong laban niya sa mga iyon kung hindi man lang niya kayang protektahan ang sarili niya? Mamamatay lang siya.”

I bit my lower lip. I couldn't picture him dying. Parang ang sama ko kung mamamatay siya dahil gusto ko siyang nasa malayo.

“And what good is there for him? Ang init ng dugo nina Renzo sa kaniya,” reklamo ko. “He also embarrassed me. He's so poor he asked for a job in the cellar!”

Mama sighed heavily.

“Mama, why don't you give him money? Ikaw ang nagsama sa kanya dito. That's probably the reason why he's struggling. At least give him a monthly allowance,” pagkukumbinsi ko.

Mama sighed again, clearly tired of the conversation.

“Go and tell him. I'll give him a monthly allowance if he accepts,” Mama said lazily.

Hindi ko inaasahan na papayag siya doon. Kaya sinubukan kong kumbinsihin si Mama na pauwiin na lang siya sa lugar nila. Pero kahit anong pilit ko, hindi siya pumapayag. She was firm in her decision that Miguel would stay with us!

“Kung ayaw niyang pag-initan siya nina Renzo, he should follow their rules. But what was he doing? Simple instructions on taking his medicine regularly, hindi niya ginagawa. He has to be forced to take it,” mariing sagot ni Mama sa argument ko na kawawa si Miguel kina Renzo.

In the end, ako ang tumigil dahil walang balak si Mama na ibalik si Miguel sa country niya. Siguro nag-aalala pa rin si Mama sa kapakanan niya.

Pagod akong bumalik sa kwarto ko para ipagpahinga ang stress ko kay Miguel. After taking a hot bath, I prepared to sleep.

Sa una ay peaceful pa ang tulog ko.

“Miguel… please,” I begged. My breathing was ragged.

Ang dalawang hita ko ay nasa balikat ni Miguel. He was staring at me as he teased my entrance with his dîck.

Ngumisi siya sa akin.

“Did you miss this?” bulong niya. Pinaikot niya ulit ang alaga niya sa bukana ko. The sensation is driving me crazy.

Napapikit ako sa sarap. Gusto ko mang gumalaw, nakadiin ang bewang ko sa kama. He didn't want me to move.

“Miguel!” Frustration was evident in my voice.

Just like this dream, I was wet and sweating too. I could feel it.

“Did you miss me? Or do you only miss this?” he asked as he teased me again.

“Damn you! I miss you and your damn cöck! Let it inside!” I shamelessly said.

I writhed when he thrùst in one go.

Napadilat ako at naghahabol ng hininga. Una kong naramdaman ang basang-basa kong pànty bago ang pawis ko.

I dreamed again! And it felt so real.

Gumilid ako at saka niyakap ang unan ko. This only happens recently. Sa una, mga random scenario lang ang napapanaginipan ko. Ever since I realized Miguel is quite handsome too, ganito na ang mga panaginip ko.

Dapat sinasabi ko ito sa doctor ko. Pero mamamatay na lang ako kaysa sabihin na I started to have wet dreams about Miguel!

Besides, it's just a dream. A dream where I have no control over. No one knows I'm having this.

I should deal with this alone rather than shame myself in public.

Tiningnan ko ang oras nang kumalma ang tibok ng puso ko. Kaka-eleven pa lang ng gabi. Hindi na naman ako makakatulog nito.

Kaya kinabukasan, masama ang pakiramdam ko. Masama ang gising ko. I was not in the mood.

Late akong bumaba para wala na akong maabutan. Iinit lang ang ulo ko kung may makikita pa ako sa kanila sa baba.

Good thing I was alone in the big mansion. Yapak ko lang ang tanging naririnig ko sa buong bahay.

Dumiretso na ako sa kusina para kumain. Sa sobrang tahimik, derederetso na rin ang pasok ko sa kusina. Wala naman kasing tao kapag ganitong oras. Kaya agad akong natigilan nang makita ko si Miguel sa sink.

Huli na kung lalabas ako. Nakita na niya ako.

Nagtiim-bagang ako at nagpatuloy sa countertop. Kita ko agad na nandoon ang pagkain na ipinahanda ko kanina.

Tahimik akong umupo sa barstool at saka tinanggal ang pagkakatakip ng pagkain ko. Tahimik din si Miguel sa kung ano man ang ginagawa niya.

I started to eat. Patuloy ang pagdaloy ng tubig sa sink. Kumunot ang noo ko at saka ko tiningnan kung ano ba ang ginagawa niya at kung bakit hindi pa siya umaalis.

Pero bahagyang umawang ang labi ko nang makita kong may lumalabas na dugo sa kamay niya. My heart skipped a beat.

“Anong nangyari diyan?” tanong ko bago ko napigilan ang sarili.

From looking at his wound, dumapo ang tingin sa akin ni Miguel. Pinatay niya ang tubig sa sink.

“I have something to give you,” sabi niya imbes na sagutin ang tanong ko.

I frowned at him.

Umikot siya para makalapit sa akin. Pinagmasdan ko siya habang lumalapit. He had that ghost of a smile on his face. Parang hindi niya iniinda ang sugat niya at mas importante itong ibibigay niya sa akin.

Tumigil siya sa harap ko. May kinuha siya sa likod ng pants niya at saka ibinaba iyon sa unahan ko.

“I'm sorry for not being able to get you a gift during your birthday. Ngayon lang ako nagkapera,” namamaos niyang sabi.

My birthday was two weeks ago!

I gritted my teeth. Bakit niya ito ginagawa? It only irritated me.

Binuksan ko ang box. May kuwintas doon na hindi gaano kamahal.

I snorted. “Ito ba ang pinag-ipunan mo kaya ka naghanap ng trabaho?”

I looked at him, annoyed. He only licked his lips. He didn't deny it.

I laughed sarcastically.

“Miguel, this is so cheap! You expect me to wear this? This will only shame me. People will tell me I wear cheap jewelry!” iritado kong sabi.

Umigting ang panga niya. He then sighed heavily. Tinabig ko ang box kaya nahulog iyon sa pagitan namin.

“Sana hindi ka na bumili kung ganito lang pala! Marami na ako nito! Inipon mo na lang sana ’tong pera para hindi ka na nagtatrabaho sa cellar!”

…